«Κηραλοιφές και ματζούνια! (δια πάσαν νόσον…»

Tι κοινό έχουν οι γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα, με τους Αγιορείτες μοναχούς, τις γιαγιάδες και προγιαγιάδες μας και τον πατέρα της Ιατρικής Ιπποκράτη;

Τη γνώση και τη χρήση των βοτάνων, του μελιού και του κεριού για φαρμακευτικούς, αντισηπτικούς, χαλαρωτικούς και καλλωπιστικούς σκοπούς. Ο Ιπποκράτης κατέγραψε περίπου 400 είδη γνωστών κατά τον 5ο  π.Χ. αιώνα βοτάνων και ο Διοσκουρίδης κατά τον 1ο  μ.Χ. αιώνα έγραψε μια Βοτανική πάνω στην οποία βασίστηκαν όλες οι επόμενες, χρησιμοποιώντας 600 φυτά. Μια παραδοσιακή απλούστατη συνταγή είναι η κηραλοιφή. Πρόκειται για ένα θαυματουργό καλλυντικό και φάρμακο μαζί που έχει ως βάση το αγνό μελισσοκέρι και το παρθένο ελαιόλαδο. Το μελισσοκέρι αποτελείται από 300 περίπου ουσίες και σε συνδυασμό με το ελαιόλαδο δίνουν μια αλοιφή πλούσια σε βιταμίνες, μέταλλα, ιχνοστοιχεία, υδρογονάνθρακες και αντιοξειδωτικά που τρέφει το δέρμα, τονώνει την ελαστικότητά του και έχει καταπραϋντική, αντιφλογιστική, αντιμυκητησιακή, αντιβιοτική, επουλωτική, μαλακτική και αντιγηραντική δράση. Από αυτά τα δύο συστατικά και μόνο, έφτιαχναν κρέμες προσώπου και σώματος και προσθέτοντας διάφορα αιθέρια έλαια και βότανα σε αυτό το μείγμα κατασκεύαζαν διάφορες αλοιφές για ένα σωρό παθήσεις όπως, εκζέματα, πληγές, ακμή, πόνους των αρθρώσεων και των μυών.  Οι συνταγές αυτές είναι πολύ εύκολες στην παρασκευή τους και πραγματικά πολύτιμες και θαυματουργές στη χρήση τους. [χρησιμοποιήθηκε υλικό από το διαδίκτυο]