Restless Earth

Zamisliti

and now, with some different stories, imagine the big eruption of the volcano of Santorini .....

Το μυστικό του Ηφαιστείου

English Text Folows

Κάποτε, πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια, υπήρχε ένα νησί όμορφο, τόσο στρογυλλό σαν τον ήλιο, η Καλλίστη, που λεγόταν και Στρογγύλη. Το νησί είχε και ένα ηφαίστειο, την καλντέρα, στο κέντρο του νησιού. Παλιότερα, είχε κάνει κάποιες μικρές εκρήξεις, που δε προκάλεσαν μεγάλες ζημιές στο νησί. Πολλές ιστορίες, μύθοι και υποθέσεις είχαν συνδεθεί με το ηφαίστειο, αλλά πλέον σχεδόν κανένας κάτοικος δεν ασχολιόταν με αυτό.

Η ζωή όλων των κατοίκων της κυλούσε γαλήνια. 

Ήταν ελεύθεροι, έκαναν ότι επιθυμούσαν και το κυριότερο•ένιωθαν όλοι τους ευτυχισμένοι.

Γλάροι, χελιδόνια και περιστέρια χόρευαν ελεύθερα και ανέμελα στον ουρανό και οι αγρότες περνούσαν την μέρα τους στα χωράφια, φροντίζοντας μια βλάστηση μοναδική άσπρες μελιτζάνες, κατσούνια, ντοματάκια, φάβα. Όλα ιδιαίτερα και όλα τόσο νόστιμα. Τις νύχτες, ο Θεός έστελνε νεράιδες να ποτίσουν την γη με τα δάκρυά τους, συγκινημένες από ευγνωμοσύνη για την ωραιότητα του νησιού και την καλοσύνη των ανθρώπων. Το νησί ήταν εύφορο και ευλογημένο. Είχε όλων των λογιών τ' αμπέλια, τα οποία τα φρόντιζαν οι άνθρωποι κι αυτά, φτιάχνοντας μετά από πολύ κόπο και ιδρώτα το ωραιότερο κρασί του κόσμου. Παντού υπήρχαν μαργαρίτες, κρινάκια, παπαρούνες και βιολέτες μοσχομυριστές, σαν χαλί παραδεισένιο, ενώ χιλιάδες πουλάκια υμνούσαν τον Θεό για την ομορφιά της ζωής.

Ώσπου κάποια μέρα, ακούστηκε από τα σπλάχνα της γης ένας θυμωμένος βρυχηθμός, τόσο τρομακτικός, που τα ζώα άρχισαν να τρέχουν πανικόβλητα προς όλες τις κατευθύνσεις, ενώ οι βοσκοί προσπαθούσαν να καταλάβουν τι συνέβη. Μετά από λίγο, η γη δονήθηκε, σεισμός έγινε. Οι κάτοικοι δεν έδωσαν σημασία. Όμως αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές, και δυστυχώς, δε μπορούσε αυτό να περάσει απαρατήρητο από τους νησιώτες, οι οποίοι άρχισαν να ανησυχούν.

"Μαμά τι ήταν αυτό;" ρώτησε η μικρή Ιφιγένεια την μητέρα της, καθώς ακόμη ένας σεισμός γινόταν.

"Ηρέμησε μικρή μου, δεν ήταν τίποτα" αποκρίθηκε η μητέρα της η Δώρα, κρύβοντας πολύ καλά το άγχος και την αγωνία της.

"Γιατί είσαι τόσο φοβιτσιάρα;" την κορόιδεψε ο Αχιλλέας ο μεγαλύτερος αδελφός της.

"Δώρα, μάζεψε τα παιδιά φεύγουμε!" φώναξε ο Θέμης, ο πατέρας των παιδιών. Είχε μόλις γυρίσει από τα χωράφια και είχε μπει ξαφνικά μέσα στο σπίτι κοιτάζοντας γύρω του με αγωνία.

"Γιατί να φύγουμε;" ρώτησε ξανά η Ιφιγένεια, έτοιμη να βάλει τα κλάματα.

Η τετραμελής οικογένεια επιβιβάστηκε στο κάρο και αφού ο Θέμης φόρτωσε τις λιγοστές αποσκευές με τα υπάρχοντά τους στο όχημα, οδήγησε το κάρο με τα γαϊδούρια προς το λιμάνι. Εκεί, θα τους περίμεναν οι γονείς της Δώρας, ο Γιώργης με την Μαρία. Ο Γιώργης ήταν βαρκάρης και από εκεί θα άρχιζαν το ταξίδι τους προς το άγνωστο.

 Από την στιγμή που άρχισαν οι εκκωφαντικοί βρυχηθμοί, βγήκαν στην επιφάνεια οι μύθοι και οι ιστορίες που συνδέονταν με το ηφαίστειο. Στο ηφαίστειο υπήρχε το νεκροταφείο του νησιού.Πολλοί δικαιολογούσαν τις εκρήξεις και τις δονήσεις του ηφαιστείου με κάτι συνταρακτικό.

Σύμφωνα με αυτούς τους μύθους, οι πεθαμένοι ξανά γύριζαν στα σπίτια τους λίγες μέρες ύστερα από την ταφή τους, και αφού αναδύονταν από τα έγκατα της γης, είχε ως αποτέλεσμα αυτούς τους τρομαχτικούς θορύβους, τις εκρήξεις και τις δονήσεις.  Κάνεις δε ξέρει τι είναι αυτό που τους ξανά ζωντανεύει. Οι νησιώτες τους λέγανε βρυκόλακες.

"Ήρθαν πάλι οι βρυκόλακες;" ρώτησε ο Αχιλλέας.

"Πολύ πιθανόν. Για αυτό θα φύγουμε" απάντησε ο Θέμης. Ο Αχιλλέας σώπασε.

  Όταν έφτασαν στο λιμάνι, αντίκρισαν  μια κοσμοπλημμύρα. Και όχι, δεν είχε μαζευτεί τόσος κόσμος για να φύγει και να γλιτώσει για τον ίδιο λόγο που έφευγε και αυτή η οικογένεια. Αρκετούς ούτε καν τους ένοιαζε, αντίθετα το αγνοούσαν. Όλοι οι κάτοικοι του νησιού ήταν μαζεμένοι εκεί για το εμπόριο, το οποίο ήταν η κυρία δραστηριότητα του νησιού, αφού ο πλούτος που έφερνε ήταν ακαταμάχητος.

Ο Θέμης οδήγησε το κάρο στην προβλήτα. Εκεί τους περίμεναν ο Γιώργης και η Μαρία.

"Έτοιμοι;" ρώτησε η Μαρία. Ο Θέμης έγνεψε καταφατικά και αφού έβαλε στην μικρή βαρκούλα τα παιδιά του, την γυναίκα του και τις αποσκευές τους, πήδηξε μέσα στην βάρκα και έλυσε το σχοινί. Ο Γιώργης διστακτικά ξεκίνησε να τραβάει κουπί για το άγνωστο. Πολλοί έμποροι άρχιζαν να τους φωνάζουν, ρωτώντας τους προς τα πού πάνε, αλλά η οικογένεια δε τους έδωσε απάντηση και τους αγνόησε.

"Που πάμε;" ρώτησε την γριά μητέρα της η Δώρα .

"Εχθές το βράδυ, είδα ένα όνειρο...ήταν σαν να μου μιλούσε ο Θεός...μας συμβούλευε να φύγουμε από το νησί, κι όποιος θέλει ας μας ακολουθήσει. Σε όσους το είπα κανένας δε με πίστεψε. Μόνο τα χρήματα τους νοιάζουν, τίποτα άλλο." είπε η Μαρία με δάκρυα στα μάτια. 

"Ναι αλλά που θα πάμε;" ρώτησε απελπισμένα ο Θέμης την Μαρία, ενώ στο πέλαγος ακούγονταν τα ουρλιαχτά της μικρής Ιφιγένειας. Τα μάτια της είχαν κοκκινίσει από το κλάμα...είχαν γίνει όλα τόσο ξαφνικά και γρήγορα...

"Δεν μου είπε. Το μόνο που μας συμβούλεψε ήταν να περιμένουμε. Αν έχουμε υπομονή και πίστη όλα θα γίνουν. Ο Θεός βλέπει. Ο Κύριος είναι Παντοδύναμος. Θα μας σώσει."

  Μετά από αυτό, όλοι σώπασαν. Ο καθένας τους ήταν χαμένος στις δικές του σκέψεις. Σε όλους φαινόταν αδύνατο να σωθούν. Θα γινόταν μια τεράστια έκρηξη σίγουρα και δεν είχαν πιθανότητας. Μόνο η Μαρία που είχε δει το όνειρο πίστευε βαθιά μέσα της ότι θα επιβίωναν στο τέλος.

  Ξαφνικά, η σιωπή έσπασε από τους λυγμούς του Γιώργη. 

"Δε θέλω να φύγω από το νησί. Είναι το μέρος όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Δεν αντέχει η καρδιά μου άλλο πόνο μεγαλύτερο από αυτόν. Πώς θα συνεχίσουμε την ζωή μας τώρα;  Θα αγαπώ για πάντα αυτό το νησί, ιδίως την γειτονιά που μεγάλωσα. Αφήστε με να πάω πίσω, σας παρακαλώ. Εκεί θέλω να πεθάνω." είπε βραχνιασμένος από το κλάμα. Αισθανόταν τόσο δυστυχισμένος. Ένιωθε πως η ζωή του δεν είχε νόημα πλέον.

 Δεν είχαν προλάβει να συνειδητοποιήσουν τι είχε μόλις συμβεί, ώσπου βράδιασε και δε μπορούσαν να αντικρίσουν τίποτα στον ορίζοντα. Το μόνο που ακουγόταν ήταν οι βαριές ανάσες αυτής της οικογένειας, η οποία είχε παγώσει από το κρύο.

  Τότε, ένας βρυχηθμός, υπόκωφος και τρομακτικός ακούστηκε από τα σπλάχνα του ηφαιστείου. Μετά από λίγο, εκατοντάδες βάρκες με ανθρώπους ξεχύθηκαν στην θάλασσα, κωπηλατώντας προς άγνωστα μέρη χωρίς να κοιτάζουν πίσω τους. Ζώα βουτούσαν πανικόβλητα και κολυμπούσαν μακριά απ' το νησί, όσο πιο γρήγορα μπορούσαν.

  Οι περισσότεροι είχαν προλάβει να απομακρυνθούν αρκετά, σου φάνηκε μέσα στο σκοτάδι ένα μήνα, πολύ ψηλό, θεόρατο σαν ένα βουνό, πολύ απειλητικό, ένα τσουνάμι. Το ηφαίστειο άνοιξε, και η νύχτα έγινε μέρα από τους πίδακες λάβας, που φώτισαν τον ουρανό περισσότερο κι από ότι τον φωτίζουν τα αστέρια και το φεγγάρι. Το τσουνάμι πρόλαβε τους περισσότερους ανθρώπους και τα ζώα. Εκείνοι χάθηκαν μέσα στον βυθό της θάλασσας για πάντα.

  Η μικρή οικογένεια στην βάρκα παρακολουθούσαν το τραγικό γεγονός έντρομοι και περίμεναν να καταβροχθιστούν από το τεράστιο κύμα...πιάστηκαν χέρι χέρι όλοι τους...περιμένοντας να πεθάνουν.

  Όμως μια δέσμη φωτός εμφανίστηκε στον ουρανό. Πιο φωτεινή κι από το πιο άσπρο χρώμα. Τόσο φωτεινή ήταν! Μια πόρτα άνοιξε στον ουρανό...μια τεράστια πύλη, η οποία σταμάτησε το τσουνάμι το οποίο πάγωσε και έμεινε ακίνητο στον αέρα. Η οικογένεια άνοιξε τα μάτια της και ένα χαμόγελο αποτυπώθηκε στα πρόσωπα όλων. Δύο λαμπρές μορφές παρουσιάστηκαν δίπλα στην πύλη.

  Έμοιαζαν σαν άγγελοι. Είχαν φτερά και ένα υπέρλαμπρο χρυσό φωτοστέφανο πάνω από τα κεφάλια τους.

"Μην φοβάστε"

  Σιγά σιγά οι άγγελοι μετέφεραν προσεχτικά την οικογένεια μέσα στην πύλη. Μερικοί άλλοι που βρισκόντουσαν στο ίδιο μέρος με αυτή την βάρκα, διστακτικοί επανέλαβαν το παράδειγμα της προηγούμενης οικογένειας και εμπιστεύτηκαν τους αγγέλους. Και κάπως έτσι, σώθηκαν πολλοί άνθρωποι. Ακόμα και εκείνοι που δεν είχαν την πιο τυχερή μοίρα και πέθανε, ο Θεός τους έκανε αγγέλους και τους άφησε ελεύθερους στον σκοτεινό ουρανό. Η θάλασσα ηρέμησε και το μόνο που απέμεινε από την Στρογγύλη ήταν το ηφαίστειο, κάποια μικροσκοπικά διάσπαρτα νησάκια γύρω του και απέναντι από το ηφαίστειο ένα νησί σε σχήμα μισοφέγγαρου. Η ζωή θα ξεκινούσε πάλι από το μηδέν. Ψυχή δεν υπήρχε στο νησί.

  Όμως...κάτω από τον βυθό, ο Θεός είχε φροντίσει αρκετά καλά για εκείνους που σώθηκαν. Η Ατλαντίδα θα ήταν πλέον το νέο σπίτι των επιζώντων. Το πιο μαγικό, ήταν ότι μπορούσαν να φτιάξουν τις ζωές τους. Υπήρχαν υλικά για χτίσιμο σπιτι και δυνατότητα καλλιέργειας λαχανικών και φρούτων για να κάνουν εμπόριο οι κάτοικοι και να τρέφονται σωστά. Είχαν την δυνατότητα ψαρέματος επίσης. Υπήρχαν και εκκλησίες. Ο Θεός τους υποσχέθηκε πως όταν οι συνθήκες γίνουν πάλι κατάλληλες στην παλιά τους αποικία, θα επιστρέψουν ξανά. Το πιο απίθανο, ήταν ότι μπορούσαν να αναπνεύσουν φυσιολογικά, παρόλο που βρισκόντουσαν χιλιάδες μέτρα κάτω από το νερό. 

"Παππού τώρα τι θα κάνουμε;" ρώτησε ο Αχιλλέας τον Γιώργη.

  Ο Γιώργης  χαμογέλασε στον εγγονό του. Αυτό το χαμόγελο, δε μπορείς ούτε να το αγοράσεις, ούτε να το ζητήσεις, ούτε να το κλέψεις ή να το δανειστείς.

  Αυτός ο άνθρωπος ήταν τόσο κουρασμένος από την ζωή του, ώστε του ήταν αδύνατο να χαμογελάσει. 

Αλλά, εκείνη την στιγμή, κάτι είχε αναθαρρήσει μέσα του. Υπήρχε ελπίδα, ήταν ζωντανοί, το όνειρο της γυναίκας του ήταν αληθινό, και το κυριότερο• είχαν ο ένας την αγάπη του άλλου. Θα τα κατάφερναν. Δε θα τα παρατούσαν. Αγκάλιασε τρυφερά και τα δύο του εγγόνια, ενώ τα μάγουλα του έκαιγαν από τα δάκρυά της ευτυχίας του.

"Θα χτίσουμε ένα σπίτι, πολύ μεγάλο και θα μείνουμε εδώ όσο χρειαστεί. Θα ξανά γυρίσουμε πίσω, σας το υπόσχομαι. Και θα περάσουμε τέλεια εδώ γιατί έχουμε ο ένας τον άλλον." είπε ο Γιώργης γεμίζοντας και τις καρδιές των αγαπημένων του με ένα φως ελπίδας.

  Σιγά σιγά έχτισαν ξανά γερά θεμέλια στις ζωές τους, οι οποίες ήταν πιο γεμάτες από ποτέ. Το σπίτι χτίστηκε και έφτιαξαν ένα μεγάλο κήπο με δεκάδες διαφορετικά λουλούδια, αλλά και λαχανικά και φρούτα. Μόνο με αυτά τα έβγαζαν πέρα. Δε τους έλειπε τίποτα. Όλοι ένιωθαν χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Αυτή η οικογένεια ήξερε καλά να ζητάει, αλλά και να ευχαριστεί με όλη της την ψυχή. Ίσως αυτό να είναι και το μυστικό της ευτυχίας τους. Ίσως για αυτό ο Θεός να φρόντισε καλά για εκείνους.

  Κανείς δεν ξέρει αν αληθεύουν οι δεισιδαιμονίες για τους βρυκόλακες, αφού δεν υπήρχαν και συνεχίζουν να μην υπάρχουν σημάδια. Οι πεθαμένοι, γινόντουσαν άγγελοι και όχι βρυκόλακες. Οι εκρήξεις του ηφαιστείου δεν είχαν καμία σχέση με αυτά τα τέρατα.

  Τα χρόνια πέρασαν. Η θάλασσα, ο ουρανός και η γη είχαν ξανά βρει πάλι τους ρυθμούς τους. Η φύση ήταν γαλήνια σαν να μην είχε συμβεί ποτέ τίποτα. Επικρατούσε αρμονία. Αυτό το νησί σε σχήμα μισοφέγγαρου, το ονόμασαν Σαντορίνη, γιατί όπως έλεγαν ήταν ευλογημένο• Αγία Ειρήνη, Σάντα Ειρήνη, Σαντορίνη! Το νησί ήταν ακόμη πιο όμορφο. Βράχια πανύψηλα και απόκρημνα, με χιλιάδες χρώματα και και σχέδια, που μόνο ο Θεός και οι άγγελοι-συνεργοί του ήξεραν να ζωγραφίζουν.

  Μετά από λίγα χρόνια, άρχισαν δειλά να εμφανίζονται οι πρώτοι επισκέπτες οι οποίοι μαγεμένοι από την ομορφιά του νησιού, αποφάσιζαν να εγκατασταθούν εκεί και να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα.

  Και που ξέρεις; Κάποτε, μπορεί να ξανά γυρίσουν πίσω ο Θέμης, η Δώρα, ο Αχιλλέας, η Ιφιγένεια, ο Γιώργης και η Μαρία, πίσω στο πολυαγαπημένο τους νησί, έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα, ακόμη και την ζωή τους για αυτό. Το πέπλο του φόβου είχε πλέον διαλυθεί, και η αγάπη απλώθηκε ξανά στις καρδιές όλων.

Ειρήνη_K 

The secret of the volcano ...

Once upon a time, many thousands of years ago, there was an island beautiful, as round as the sun, Kallistis, also called Stroggili. The island also had a volcano, the caldera, in the center of the island. In the past, it had made some small eruptions that didn't cause much damage to the island. Many stories, myths and assumptions were linked to the volcano, but now almost noone was dealing with it. 

The residents's lives flowed serenely. 

They were free, they were doing everything they wanted and the most important; they were all happy. 

Seagulls, swallows and pigeons were dancing free in the sky and the farmers were spending their day in the fields, taking care of a unique vegetation; white eggplants, cucumbers, tomatoes, fava. Everything special and all so delicious. 

At night, the God was sending fairies to water the earth with their tears, as they were touched by gratitude for the island's beauty and the kindness of humans. The island was fertile and blessed. It had so many  which were taken care of by people too, making  the most beautiful wine in the world. Everywhere there were daisies, lilies, poppies and violets, like a heavenly carpet, while thousands of birds were praising God for the beauty of life.

  Until one day, an angry roar, was heard from the bowels of the earth, so terrifying, that the animals began to run in panic in all directions while the shepherds were trying to realise what happened. After a while, the earth vibrated, an earthquake happened. The residents didn't pay attention. But this has been repeated many times, and unfortunately, this could not go unnoticed by the islanders, who began to worry.

"Mom, what was that?" little Iphigenia asked  her mother, as another earthquake was taking place.

"Calm down, sweetheart, it was nothing" her mother named Dora, replied. She was trying really hard to not show her anxiety. 

"Why you are so scared?" Achileas, her older brother mocked her.

"Dora, pick up the kids," Themis, the children's father shouted.  He had just returned from the fields and suddenly entered the house looking around with agony.

"Why we are leaving?" Iphigenia asked, ready to cry.

The family boarded in the cart. Themis loaded the few luggage with their belongings into this. He drove the cart with the little donkeys to the port. There, Dora's parents, Giorgis and Maria, waited for them. Giorgis was a boatman and from there they would begin their journey to the unknown.

  From the moment the deafening roars began, the myths and stories which were associated with the volcano started to coming again in the surface. In the volcano was the cemetery of the island. Many justified the eruptions and vibrations of the volcano with something shocking.

 According to these myths, dead people returned to their homes a few days after their burial, and when they were emerging from the bowels of the earth, it resulted in these terrifying noises, explosions and vibrations. No one knows what is that brings them back to life. The islanders called them vampires.

"Are the vampires here again?" asked Achileas. 

"Quite possibly. That's why we're leaving," Themis replied. 

When they arrived at the port, they saw a crowdflood. No,, there wasn't enough people to leave and get away for the same reason that this family was leaving. A lot of people weren't even care. They were ignoring it. All the residents of the island were gathered there for the trade, which was the main activity of the island, since the wealth was irresistible. 

Themis drove the cart to the pier. That's where Giorgis and Maria were waiting for them.

"Ready?" Maria asked. Themis nodded and after putting his children, his wife and their luggage on the small boat, he jumped into the boat and untied the rope. Giorgis tentatively started rowing for the unknown. 

Many traders started shouting at them, asking them where they were going, but the family didn't give them an answer and ignored them.

"Where are we going?" Dora asked her mother.

"Last night, I had a dream... It was like God was talking to me... He advised us to leave the island, and whoever wants to follow us. To everyone I told about my dream, no one believed me. They care only for the money, nothing else," Maria said with tears in her eyes.

"Yes but where are we going?" Themis asked Maria, while in the sea the howls of little Iphigenia could be heard. Her eyes were red by crying... It had all happened so suddenly and quickly...

"He didn't tell me. But he advised us was to wait. If we have patience and faith, everything is possible. God sees. The Lord is almighty. He'll save us."

After that, everyone were silenced. Each of them was lost in his own thoughts. To everyone it seemed impossible to save. There was going to be a huge eruption for sure and they didn't have a chance. Only Maria who had seen the dream believed deep in her heart that they'll survive in the end. 

Suddenly, the silence broke from Giorgis's sobs.

"I don't want to leave the island. It's the place where I was born and raised. My heart can't stand any pain bigger than that. How are we going to get on with our lives now? I'll love this island forever, especially the neighborhood I grew up in. Let me to go back, please.That's where I want to die," he said hoarsely from crying. He was feeling so unhappy. He was feeling that his life didn't make sense anymore.

They didn't have time to realize what had just happened, until it was dark and they couldn't face anything on the horizon. The only thing that you could hear was the heavy breaths of this family, which had been frozen by the cold.

Then a roar, deaf and terrifying was heard from the bowels of the volcano. After a while, hundreds of boats with people poured into the sea, rowing to unknown places without looking behind them. Animals were in panick and they were swimming away from the island as fast as they could.

The most of them had moved away a lot, until it appeared in the darkness a wave, very tall, huge like a mountain, very threatening, a tsunami. The volcano opened, and the night become morning by the lava jets, which illuminated the sky more than the stars and the moon. The tsunami caught up the most people and animals. They perished at the bottom of the sea forever.

The small family on the boat were watching the tragic event as they were waiting to be devoured by the huge wave... They were caught hand-in-hand all of them... Waiting to die.

But... A beam of light appeared in the sky. Brighter than the whitest color. So bright it was! A door opened in the sky... a huge gate, which stopped the tsunami that froze and stood still in the air. The family opened her eyes and a smile was reflected in everyone's faces. Two brilliant figures were presented next to the gate.

They looked like angels. They had feathers and a brilliant gold halo over their heads.

"Don't be afraid"

The angels carefully transported the family into the gate. Some others who were in the same place as this boat, hesitantly repeated the example of the previous family and trusted the angels. And like this, a lot of people were saved. Even those who did not have the luckiest fate and died, God made them angels and left them free in the dark sky. The sea calmed down and all that was left by Stroggili was the volcano, some tiny scattered islands around it and opposite from the volcano an island in the shape of a crescent moon. The life would start again from zero. There was no soul on the island.

But... under the sea, God was taking care of pretty well those who were saved. Atlantida would now be the survivors' new home. The most magical thing was that they could make their lives again. There were materials for building houses and the ability to grow vegetables and fruits for to trade and feed properly. They were allowed to fish as well. There were churches. God promised them that when the conditions become appropriate again in their old "home", they will return again. The most unlikely thing it was that they could breathe naturally, even though they were thousands of meters underwater.

"Grandpa now what are we going to do?" Achilleas asked. 

Giorgis smiled at his grandson. That smile, you can't buy it, ask, steal it or borrow it. This man was so tired of his life that it was impossible for him to smile again. 

But, at that moment, something had changed inside him. There was hope, they were alive, his wife's dream was real, and most importantly, they had each other's love. They could've made it. They wouldn't give up. He tenderly hugged both his grandchildren, while his cheeks burned from the tears of his happiness.

"We're going to build a very big house and stay here as long as we need to. We'll go back, I promise. And we're going to have a great time here, because we have each other," Giorgis said, filling the hearts of his loved ones with a light of hope too.

Slowly they rebuilt their lives, which were fuller than ever. The house was built by the men. The also built a large garden with dozens of different flowers, as well as vegetables and fruits. These things were the only that they needed to live. They didn't miss anything. Everyone felt happy. This family knew well to ask, but also to thank with all their soul. Maybe that's the secret of their happiness. Maybe that's why God took good care of them.

No one knows if the assumptios for vampires it's true, since there were no signs.The dead people became angels, not vampires. The eruptions of the volcano had nothing to do with these monsters.

 The years are over. The sea, the sky and the earth had again found their rhythms. Nature was peaceful as nothing had ever happened. There was harmony. This crescent-shaped island, they called it Santorini because as they said it was blessed• Agia Irini, Santa Irini, Santorini! The island was even more beautiful. Rocks towering and steep, with thousands of colours and designs, that only god and his angels-accomplices knew how to paint.

After a few years, the first visitors who were enchanted by the beauty of the island began to appear timidly.

And who knows? Once, Themis, Dora, Achileas, Iphigenia, Giorgis and Maria, maybe they'll return to their beloved island, may come back again, ready to sacrifice everything, even their lives for it. The veil of fear had now dissipated, and love spreaded back to everyone's hearts.

Eirini_K

---

 

(Sigue el texto en inglés)

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μικρό ηφαιστειογενές νησί, την Σαντορίνη ζούσε ο Φίλιππος με την αδερφή του την Κατερίνα και τους γονείς τους. Είχαν μια ήσυχη ζωή, ζούσαν στο Ακρωτήρι, το λιμάνι του νησιού, ο πατέρας τους ήταν ψαράς και η μητέρα τους ασχολούταν με το μαγείρεμα και το σπίτι. Η ζωή τους κυλούσε ήρεμα, τα καλοκαίρια τα περνούσαν στην θάλασσα, και τους χειμώνες στην πλατεία του χωριούπαίζονταςμέχρι να νυχτώσει. Μέχρι που ξημέρωσε εκείνη η μέρα..

Τις τελευταίες μέρες είχαν παρατηρήσει κάτι περίεργο, τα παιδιά δεν έδωσαν σημασία, όμως οι γονείς τους προβληματίστηκαν. Άρχισε να “βρέχει” στάχτη, τα πουλιά έφευγαν μακριά, και όλα τα ζώα ήταν ανήσυχα και το έδαφος“κουνιόταν”. Αυτό γινόταν μια εβδομάδα, μέχρι που όλοι οι κάτοικοι του χωριού αποφάσισαν να δράσουν. Μαζεύτηκαν όλοι μαζί στην πλατεία του χωριού και αποφάσισαν να πάνε σε ένα ασφαλές μέρος μέχρι να περάσει όλο αυτό. Έτσι λοιπόν έκρυψαν τα πολύτιμα τους αντικείμενα κάτω από τη Γη, επιβιβάστηκαν όλοι στις ψαροβαρκούλες και έπλευσαν προς το ανοιχτό πέλαγος. Μέρες αργότερα είδαν επιτέλους στο βάθος στεριά! Μόλις κατέβηκαν όλοι ο Φίλιππος και η Κατερίνα έτρεξαν να εξερευνήσουν το νησί, ήταν ακατοίκητο. Έτρεξαν να βρούνε ένα μέρος να περάσουν το βράδυ πριν νυχτώσει, βρήκαν μια σπηλιά. Η νύχτα ήταν μεγάλη και η Κατερίνα ανήσυχη, φοβόταν για τον τόπο της, θα ξανά έβλεπε το νησί της άραγε?

Ξημέρωσε, και όλοι μαζί σηκωθήκαν να πάνε να ψάξουν τροφή. Οι μέρες περνούσαν αργά και βασανιστικά. Όλοι τους ήταν εξαντλημένοι, μα αισιόδοξοι. Δεν ήξεραν πότε θα επέστρεφαν, κάθε βραδύ με το που έπεφταν για ύπνο η ίδια ερώτηση του Φίλιππου“ μαμά πότε θα γυρίσουμε σπίτι” προβλημάτιζε την μητέρα του, ανήμπορη να απαντήσει. Το επόμενο πρωί όταν ξύπνησαν υπήρχε ένα μεγάλο γκρι σύννεφο και μια έντονη μυρωδιά τους εμπόδιζε να αναπνεύσουν. Μετά από κανένα μήνα που έφυγε το μεγάλο αυτό σύννεφο και αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω στην Σαντορίνη όταν επιστρέψαν αντίκρισαν κάτι που δεν τους άρεσε καθόλου, όλα τα σπίτια του νησιού ήταν καλυμμένα από στάχτη και πετρωμένη λάβα. Απογοητευμένοι επιστρέψανε στο εγκαταλελειμμένο νησί μόνιμα ελπίζοντας να επιστρέψουν μια μέρα ξανά στην Σαντορίνη και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλυτέρα.

Había una vez en una pequeña isla volcánica llamada Santorini, un niño llamado Filippos que vivía con su hermana Katerina y sus padres.

Tenían una vida tranquila y vivían en Akrotiri, el puerto de la isla. El padre de ellos era pescador y la mama ama de casa.

Vuestra vida era linda y simple: los veranos los pasaban en la playa y los inviernos en la plaza del pueblo hasta que oscurecía. Hasta que amaneció ese día…

Los últimos días habían notado algo extraño, los chicos no prestaron atención pero los padres se preocuparon mucho. Empezó a llover cenizas, los pájaros empezaron a irse lo mas lejos posible y el piso se estaba moviendo, eso sucedió durante una semana hasta que todos los habitantes decidieron reaccionar. se juntaron todos en la plaza del pueblo y decidieron irse a un lugar seguro hasta que todo eso pase. Entonces escondieron todas las pertenencias bajo tierra y tomaron los barcos y zarparon a mar abierto. Unos días mas tarde vieron tierra firme, cuando bajaron del barco los dos hermanos empezaron a explorar la isla, estaba deshabitada, corrieron a encontrar un lugar para pasar la noche. Al final encontraron una cueva, la noche era larga y Katerina intranquila temía por su lugar: ¿iba a ver su isla otra vez? Amaneció y todos juntos se levantaron para buscar comida. Los días pasaban lentos y angustiados. Todos exhaustos, pero positivos. No sabían si iban a regresan a su isla alguna vez.  Cada noche cuando se acostaban la misma pregunta de Filippos: “mama ¿cuándo regresaremos a casa? “y la mama no podía responder. La mañana siguiente cuando se despertaron había una grande nube y un intenso olor que no les permitía respirar. Después de un mes la gran nube desapareció y decidieron volver a Santorini. Cuando llegaron vieron algo que no les gusto: todas las casas de la isla estaban cubiertas de cenizas y de lava petrificada. Desilusionados regresaron a la isla deshabitada para instalarse, esperando algún día volver de nuevo a santorini y vivieron felices para siempre.

Filippos-Katerina_K

---

English Text Folows

1613 π.Χ.

Δέκα λεπτά πριν αρχίσει η καταστροφή ο Ααρών έπαιζε ανέμελος με την αδερφή του Φερενίκη. Εννέα λεπτά πριν την έναρξη της καταστροφής ο πατέρας του Δεξίππου, Αγήνωρ, ολοκλήρωνε μια ακόμα τοιχογραφία έχοντας στο νου του, υπερήφανα, ότι το παιδί του σκληραγωγούνταν μέσω της πυγμαχίας και σύντομα θα γινόταν ένας άξιος πολεμιστής. Την ίδια ώρα ο Δέξιππος αναρωτιόταν καθώς έβγαζε τα γάντια του αν όντως ήταν προορισμένος να γίνει μαχητής. Πέντε λεπτά πριν όλα χαθούν την 'Ηριννα είχε αρχίσει να την πνίγει ένα κακό προαίσθημα, και σίγουρα δεν ευθυνόταν για αυτό επερχόμενος γάμος της με τον κατά πολύ μεγαλύτερό της Αζαή. Όλοι εκείνοι, και πολλοί ακόμη, ήταν ανίδεοι για το τι τους περίμενε.

Κάτι απέσπασε την προσοχή της Φερενίκης από το παιχνίδι. Κοίταξε πάνω στο βουνό και είδε ένα μεγάλο γκρι νέφος να ανεβαίνει προς τον ουρανό. Ο Ααμέρ παρατήρησε την αλλαγή στη συμπεριφορά της αδερφής του και ακολούθησε το βλέμμα της. Τρομαγμένος έτρεξε να ειδοποιήσει τη μητέρα του. Παράλληλα ο πατέρας του Δεξίππου βυθισμένος στις γεμάτες καμάρι σκέψεις του, παρατήρησε και εκείνος το γκρι πέπλο που απλωνόταν στον ουρανό. Ανησυχία γέμισε τη συνείδηση του. Ο γιος του τι να έκανε άραγε; Ο νεαρός Δέξιππος έχοντας τελειώσει την προπόνηση του χάζευε ονειροπόλοντας την Ήριννα που αναστατωμένη κοίταζε τον ουρανό. Το προαίσθημα της ενισχύθηκε καθώς έβλεπε τον αναδυόμενο από το βουνό καπνό. Κάτι κακό θα συνέβαινε ήταν σίγουρη. Τους τιμωρούσαν οι Θεοί για την ύβρη που διέπραξαν.  Ο άντρας που θα παντρευόταν είχε τολμήσει να προσβάλλει τον ιερέα του ναού του Διός- είχε κλέψει την κόρη του- και σίγουρα η οργή των Θεών θα έπεφτε πάνω τους με τη μορφή κατάρας. Επιπρόσθετα η απληστία του τον έσπρωξε προς την προσπάθεια κατάκτησης μιας άλλης ξακουστής πόλης, Κεκροπία. Ο Αζαής ως βασιλιάς θα πλήρωνε με το χειρότερο τρόπο αυτές του τις αμαρτίες, με την καταστροφή του λαού του.

Ένας αρκετά μεγάλος σεισμός τάραξε τη γη και τις ψυχές τους. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή του τέλους. Ο βασιλιάς θέλοντας να προστατεύσει το λαό του διέταξε την εγκατάλειψη του νησιού. Μα ήταν αυτό αρκετό; O Aζαής είχε την ψευδαίσθηση ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Αφού βεβαιώθηκε ότι όλοι είχαν ανεβεί πάνω σε πλοία και είχε την αρραβωνιαστικιά του διπλά του άρχισε το  μεγάλο ταξίδι προς το άγνωστο. Δεν έφτασε μακριά και τεράστια κύματα άρχισαν να τραντάζουν τα καράβια σπείροντας τον πανικό. Η Ηρίννα ένιωθε το τέλος ήταν κοντά και εκείνη ήταν πολύ αδύναμη για να το σταματήσει. Ο Δέξιππος από μέσα του ορκιζόταν ότι θα κάνει τα πάντα για να τους σώσει όλους και ιδίως την Ηρίννα. Οι *Μοίρες όμως είχαν στα χέρια τους το μέλλον, το παρελθόν και το παρόν. Η Λαχέσις είχε ήδη ορίσει τι θα συμβεί και η Άτροπος στη γωνία με μάτια να γυαλίζουν περίμενε τη σειρά της ενώ η Κλώθω, η γηρεότερη μα στην όψη πιο νέα, θρηνούσε πάνω από τα νήματα που η ίδια έγνεσε με τόση αγάπη.

Μια έκρηξη ακολούθησε και πέτρες άρχισαν να πέφτουν παντού γύρω τους. Ήταν σα να είχαν μπει στον Τάρταρο τον ίδιο. Η τίμωρια για το αμάρτημα του τρανού βασιλιά εξελίσσονταν σε όλο της το μεγαλείο. Ο Ααρών και η Φερεδίκη μέσα σε αυτό το χάος έπεσαν στο νερό και αγκαλιασμένοι βυθίστηκαν στο μαύρο, ταραχώδες νερό. Ο Αγήνωρ ακολούθησε τα παιδιά στην προσπάθειά του να τα σώσει αλλά όλους τους κατάπιε το νερό. Η Άτροπος με χαρά άρχισε να κόβει τα τρία αυτά νήματα και ήταν σίγουρη πως θα ακολουθούσαν πολλά ακόμη.

Η πορεία συνεχίστηκε κανονικά παρά την απώλεια. Δεν είχαν χρόνο για αυτό τα κύματα άρχισαν να τους κυνηγούν και μεγαλώνουν σε όγκο ώσπου τους κάλυψαν. Λίγοι έμειναν πάνω στα καράβια, οι υπόλοιποι έπεσαν στο νερό. Ο Δέξιππος έψαξε με το βλέμμα του την Ήριννα και, ευτυχώς, τη είδε να στέκεται με βουρκώμενα μάτια να κοιτάζει το χάος. Ακολούθησε το βλέμμα της και είδε κάτι γκρι να έρχεται καταπάνω τους. Έμοιαζε με τα σύννεφα λίγο πριν ρίξουν βροχή. Το τέλος έφτασε. Το γκρι σύννεφο τους κάλυψε όλους και η υψηλή θερμότητα τους σκότωσε ακαριαία. Η οργή των θεών δεν είχε καταλαγιάσει ακόμη κι αν είχε τιμωρεί αυτός που διέπραξε την ύβρη.

Η Λάχεσις είχε αρχίσει να λυπάται την μια αδερφή της, Κλώθω, βλέποντας τη να κλαίει για το θάνατο των δημιουργημάτων της, ενώ έβλεπε την άλλη της αδερφή να κόβει άπληστα τα νήματα και ήταν σίγουρη πια , δε θα ήταν και τα τελευταία.

ΤΕΛΟΣ

*Μοίρες :Η πρώτη Μοίρα, η , «αυτή που κλώθει», γνέθει το νήμα της ζωής, (συμβολίζει το παρόν), η δεύτερη, η (το παρελθόν), το ξετυλίγει, (μοιράζει τους κλήρους, καθορίζει τι θα «λάχει» στον καθένα, εξού και λαχείο), ενώ η τρίτη, η το κόβει, όταν έρθει η ώρα (συμβολίζει το μέλλον). Σημειωτέον οτι οι έννοιες παρελθόν, παρόν και μέλλον δεν είναι παρούσες σε όλες τις πηγές.

Stavroula_P

1613BC

Ten minutes before the disaster began, Aaron was playing carefree with his little sister, Pherenice. Nine minutes before the start of the destruction, Dexippus' father, Agenor, was completing a fresco, and he was bearing proudly in mind that his son was practising his fighting skills through pugilism, and he would soon become a worthy fighter. Meanwhile, Dexippus was wondering while he was taking off his gloves if he was doomed to become a warrior. Five minutes before everything going all to waste, Irina started getting a suffocating premonition and surely she couldn't put the blame on her upcoming wedding. She was going to marry Azais who was much older than she was. All these people and many more had no idea about what was defined to happen.

Something distracted Pherenice from the game between her and her brother. She looked up the mountain, and she saw an enormous grey cloud. Aaron noticed that his little sister's attitude had changed, -something was going wrong with her-, so he looked where she was looking at. Full of fear he ran to inform his mother on what he had seen. At the same time, Dexippus' father was lost in his full of pride thoughts and then he also noticed the grey mantle. Then worries got his mind. What was his son doing? Young Dexippus had been browsing in Irina after he had finished his training. Irina was looking worried at the sky. Her premonition became stronger after she had seen the smoke coming out of the mountain. She was sure something bad would happen. Gods were punishing them for the hubris they had committed. The man she would marry had dared to insult the priest of Zeus' shrine -he had taken by force his daughter-, and Gods' wrath would definitely stand on their shoulders like a curse. Moreover, his avarice pushed him in an attempt to conquer another great city, Cecropia. Azais as a king would get the worst punishment for those sins, his people would all die out.

A quite strong earthquake shook the earth and their souls. That was only the beginning of the end. Wanting to protect his people, king Azais ordered the dereliction of the island. But, was that enough? Azais had the illusion that everything would turn out fine. After he had been ensured that everyone got aboard and his fiance was next to him, he started the long voyage towards the unknown. They haven't traversed a long distance and enormous waves started shaking the ships spreading panic to everyone. Irina knew the end would come soon but she was way too weak to prevent it. Dexippus kept swearing to himself that he would do everything in order to protect everyone, and especially Irina. The three sisters of Fate* were controlling the future, the past and the present. Lachesis had already defined what would happen, Atropos was waiting in the corner more than eager to accomplish her duty with shining eyes, and  Clotho, -the oldest but the one that looked the youngest-, was crying over the threads she had spun full of love.

An explosion came next and stones started falling around them. It seemed like they had entered Tartarus the same. The punishment for the sin the great king had made was in progress. Aaron and Ferenice fell into the dark water during this chaos and while hugging each other sank into the dark, tumultuous water. Agenor followed the children and during his effort to save they were all swallowed by the sea. Atropos cut these three threads joyfully cut and confident that much more would follow.

The route continued like nothing had happened. They couldn't waste time concerning about that. The waves started coming after them and growing bigger and bigger in size until they had covered the ships.  A few remained on the ships, the rest fell in the water. Dexippus glanced at Irina , fortunately, he saw her standing and tearful looking at the chaos. He followed her sight and he saw something grey coming towards them. It looked like the clouds before rain. Everything was about to end. The grey cloud covered them and the high temperature killed them immediately. But God's wrath still hadn't died out even they had punished the person who had committed the hubris.

Lachesis had started to feel sorry for her sister Clotho, watching her crying for the death of her creation, while she was getting a glimpse of her other sister who was cutting greedily  the threads, and then she assured herself than those wouldn't be the last lost souls.

THE END

*The three sisters of the Fate:

Greek Κλωθώ ( Clotho) "spinner" spun the thread of life from her onto her . Her Roman equivalent was ("the ninth"), who was originally a goddess called upon in the ninth month of . She symbolizes the present. 

Greek Λάχεσις(Lachesis)  "allotter" or drawer of lots) measured the thread of life allotted to each person with her . Her Roman equivalent was ("the Tenth"). She symbolizes the past.

Greek Ἄτροπος (Atropos)"inexorable" or "inevitable", literally "unturning", sometimes called Aisa) was the cutter of the thread of life. She chose the manner of each person's death; and when their time was come, she cut their life-thread with "her abhorred ". Her Roman equivalent was ("the dead one"). She symbolizes the future.

 Stavroula_P

---

Η ΕΚΡΗΞΗ ΤΟΥ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟΥ ΤΗΣ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ

   Μια φορά και ένα καιρό πριν από 3600 χρόνια ζούσε ένα παιδάκι που τον έλεγαν Παρασκευά. Ζούσε ευτυχισμένα στο όμορφο νησί της Σαντορίνης με τους γονείς του.

   Τον καιρό εκείνο ενώ όλα τα πράγματα κυλούσαν ομαλά ξαφνικά άρχισαν να γίνονται συχνοί και μεγάλοι σεισμοί και να βγαίνουν καπνοί από το κρατήρα του ηφαιστείου. Ο Παρασκευάς και οι κάτοικοι ανησύχησαν μήπως συμβεί κάτι κακό. Άρχισαν να προετοιμάζουν στο μυαλό τους να εγκαταλείψουν το νησί γιατί τα σημάδια που τους έδειξε το ηφαίστειο δεν ήταν ευχάριστα.

   Η οικογένεια του Παρασκευά πάππου προς πάππου ήταν καραβομαραγκοί άρχισαν να ετοιμάζουν και να επιδιορθώνουν βαρκούλες ακόμα ποιο πολλές γιατί οι ανάγκες του νησιού το επίβαλε. Ο Παρασκευάς παρά το νεαρό της ηλικίας του κουβάλαγε ξύλα και βοηθούσε όπου μπορούσε.

   Έφτασε η μέρα της εκκένωσης του νησιού. Οι κάτοικοι από το χωριό του Παρασκευά όλοι επιβιβάστηκαν στις βάρκες (14 στο σύνολο τους) όπου είχαν κατασκευαστεί για τον σκοπό αυτόν. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι όπου δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν το τόπο τους έμεινε πίσω στο χωριό να φυλάει τα πάτρια εδάφη με την ελπίδα ότι θα σωθεί μένοντας σε μια σπηλιά στην κορυφή του ανατολικού μέρους του βουνού. Οι υπόλοιποι κάτοικοι του νησιού επιβιβάστηκαν σε γαλέρες.

   Ο Παρασκευάς ήταν λυπημένος και φοβόταν το άγνωστο, δεν ήξερε που θα τους βγάλει η θάλασσα. Η ρότα που τράβηξαν όλες μαζί οι βαρκούλες ήταν νότια. Ο ήλιος κόκκινος και ο ουρανός πολύ γαλανός όταν ξαφνικά ένα μαύρο σύννεφο σαν ν έκρυψε τον ήλιο άρχισε να φυσάει ψυχρό αέρα η θάλασσα όλο και ποιο πολύ ταραγμένη ήταν. Από μακριά έβλεπες το νησί να κοκκινίζει κ να φεγγοβολά.

   Μετά από τρεις ώρες ταξίδι στο βάθος άρχισε ν αγνοφαίνεται μια ξηρά η θάλασσα είχε αρχίσει να κάνει τα δικά της παιχνίδια (στροβιλίσματα, θαλάσσια ρεύματα) τα βαρκάκια είχαν διασκορπιστεί. Εκεί που όλοι νόμιζαν ότι η ξηρά είναι κοντά και σε λίγο όλα έχουν έρθει σε αίσιο τέλος μια ομίχλη σκέπασε την θάλασσα όλοι έκαναν κουπί χωρίς να βλέπει ο ένας τον άλλον και χωρίς να ξέρουν προς τα πού πηγαίνουν.

   Η θάλασσα ξαφνικά αγριεύει με πελώρια κύματα όλο και περισσότερο η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη ένα μεγάλο τσουνάμι από την ηφαιστειακή έκρηξη έπληξε τα παράλια της Κρήτης την ξηρά που έβλεπαν οι βαρκάρηδες…

   Μετά την τρικυμία έρχεται η ηρεμία της επόμενης μέρας όπου αναρωτιόμαστε τι απέγιναν όλοι εκείνοι με τις βαρκούλες ίσως όλοι πνίγηκαν και πήγαν στο πάτο της θάλασσας όλες οι βάρκες.

   Όμως υπάρχει η ελπίδα ένα βαρκάκι μισο θαμμένο στην ακροθαλάσσια, ναι έχει επιζώντες και έχει και παιδί είναι ο Παρασκευάς με την οικογένεια του. Όπως φαίνεται οι μοναδικοί επιζώντες. Είναι ταλαιπωρημένοι (διψασμένοι κ πεινασμένοι) όμως μια λάμψη από τα μάτια τους έχει αρχίσει να βγαίνει.

   Το μυαλό τους ακόμα δεν μπορεί να ξεχάσει τις στιγμές μέσα στη θάλασσα κ των χωριανών που δυστυχώς δεν κατάφεραν να είναι μαζί τους.

   Έφτιαξαν ένα σπίτι στα παράλια της Κρήτης βρήκαν δουλειά σε καρνάγιο της περιοχής. Μετά από πολλά χρόνια ξαναγύρισαν στο νησί τους.

Παρασκευάς_Κ

THE ERUPTION OF THE SANTORINI VOLCANO

   Once upon a time 3600 years ago there was a little boy called Paraskevas. He lived happily on the beautiful island of Santorini with his parents.

   At that time, as things were going smoothly, there were frequent and large earthquakes and smoke coming out of the volcanic crater. Paraskevas and residents were concerned that something bad might happen. They began to prepare their minds to leave the island because the signs that the volcano showed them were not pleasant.

   Paraskeva grandfather to grandfathers family were caravans began preparing and repairing boats, many more because of the islands needs. Paraskevas, despite his young age, carried wood and helped where he could.

   The day of the islands evacuation has arrived. Residents from the village of Paraskeva all boarded the boats (14 in total) where they were built for this purpose. An elderly couple who did not want to leave their place left behind in the village to guard the native lands in the hope that they would be saved by remaining in a cave on the top of the eastern part of the mountain. The rest of the islanders boarded galleys.

   Paraskevas was sad and afraid of unknown, he did not know where the sea would take them. The boat that pulled the boats together was south. The sun was red and the sky was very blue when suddenly a black cloud hid the sun as the sea began to blow cold and the sea was very agitated. From afar you saw the island blush and glistening.

   After three hours of trekking, it began to clear overland, and the sea had begun to make its own games (swirls, sea currents), and the boats had been scattered. Where everyone thought the land was near and pretty much everything came to a good end a fog covered the sea everybody paddled without seeing each other and not knowing where they were going.

   The sea is suddenly full of huge waves. After the storm comes the next day’s tranquility where we wonder what all those boats have done, maybe they all drowned and went to the bottom of the boat.

   But there is hope for a boat half buried at the seaside, yes he has survivors and he has a child with his family on Paraskeva. It looks like the only survivors. They are tired (thirsty and hungry) but a flash of their eyes is starting to come out.

   Their minds still cannot forget the moments in the sea and the villagers who unfortunately failed to be with them.

   They built a house on the coast of Crete and found a job at a local carnival. After many years they returned to their island.

Paraskevas_K

---

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑΣ

Μια φορά και έναν καιρό πριν από πολλά πολλά χρόνια, ένα ανοιξιάτικο πρωινό στη Σαντορίνη όλοι ετοιμάζονταν για τις καθημερινές τους δουλειές. Στο χωριό Ακρωτήρι που ήταν το πιο πλούσιο λόγω του λιμανιού του, ζούσε η μικρή Ιφιγένεια με την οικογένειά της. Εκείνο το πρωινό τίποτα δεν φανέρωνε το τι επρόκειτο να συμβεί. Ο μπαμπάς της μικρής ετοιμαζόταν να κατέβει στο λιμάνι για δουλειά ενώ η μαμά της ετοίμαζε το πρωινό. Όλα ήταν ήρεμα όταν ξαφνικά η γη άρχισε να κουνιέται κάτω από τα πόδια τους και μια δυνατή βοή ακούστηκε παντού.

• Μαμά! Μπαμπά!, ούρλιαξε η μικρή Ιφιγένεια βάζοντας τα κλάματα.
• Μη φοβάσαι κοριτσάκι μου, της είπαν οι γονείς της τρέχοντας κοντά της.
• Το ηφαίστειο συναχώθηκε και μας κάνει πλάκα με τα δυνατά του φταρνίσματα, της είπε η μητέρα της για να την καθησυχάσει.

Όμως η Ιφιγένεια δεν ηρέμησε καθόλου και συνέχιζε να ουρλιάζει όταν είδε τις σκάλες του σπιτιού της να σπάνε στα δύο και τα πράγματα να πέφτουν και να γίνονται κομμάτια. Τα πυθάρια που αποθήκευαν το λάδι και τα τρόφιμά τους χύθηκαν κάτω και ένα πυκνό σύννεφο σκόνης αιωρούνταν πάνω από τα κεφάλια τους κάνοντας την ατμόσφαιρα αποπνιχτηκή. Όλοι έτρεχαν να σωθούν τρομαγμένοι φωνάζοντας. Ήταν ένας τρομαχτικός σεισμός που μαζί με αρκετούς προηγούμενους έδειχναν ότι κάτι κακό θα συνέβαινε. Όμως κανείς δεν έδινε σημασία. Μετά από όλο αυτό η ζωή άρχισε τον κανονικό της ρυθμό και όλοι έκαναν τις επισκευές που χρειάζονταν. Η μικρή Ιφιγένεια έπαιζε έξω με τις φίλες της και έδειχνε ήρεμη. Όμως μετά από λίγες μέρες φάνηκε ότι το ηφαίστειο δεν ήταν απλά συναχωμένο αλλά είχε ξυπνήσει για τα καλά εκτοξεύοντας από μέσα του πυκνά σύννεφα τέφρας που κάλυπταν το νησί. Η Ιφιγένεια βλέποντας από το παράθυρο του σπιτιού της το ηφαίστειο να βρυχάται και να πετάει σκόνη φοβήθηκε τόσο πολύ που ζήτησε από τους γονείς της να φύγουν.

• Μαμά, μπαμπά θέλω να φύγουμε γιατί το ηφαίστειο δεν είναι απλά συναχωμένο αλλά πολύ κρυωμένο. Βήχει πολύ και με κάνει να τρομάζω. Θέλω να φύγουμε για να μην πάθουμε τίποτα.

Η μικρή είχε δίκιο γιατί τελικά όλοι  οι κάτοικοι του νησιού αποφάσισαν να φύγουν γιατί κατάλαβαν ότι το ηφαίστειο προειδοποιούσε για κάτι πολύ κακό. Και πράγματι μετά από δύο ημέρες δισεκατομμύρια τόνοι πετρώματος εκτοξεύονται και ένα πυκνό σύννεφο τέφρας καλύπτει τα πάντα. Κύματα λάβας εκτοξεύονται και κάθε ίχνος ζωής αφανίζεται. Όλα θάφτηκαν και παρέμειναν ανέπαφα μέχρι να κατοικηθεί ξανά το νησί. Ευτυχώς όλοι κατάφεραν να σωθούν φεύγοντας εγκαίρως από το νησί.

Μαρία_Κ

IFIGENIA’S FEAR

Once upon a time, many years ago in Acrotiri was living a little girl Ifigenia with her parents. It was a sunny morning in the spring and everyone were getting ready for theiw daily routine. That morning, noone know what wold happened. Everything was calm but suddenely the earth started to move underneath and a loud noise heard everywhere. 

• Mum!, Dad!, little Ifigenia  was screaming and bursting into tears.
• Don’t be afraid sweetheart!, her parents told her while they were running towards her.
• The volcano cought a cold and is just teasing us with it’s sneeze.

But Ifigenia didn’t calm down and she kept screaming as she saw the damages inside her house. A thick cloud of dust was over their heads making the atmosphere choking. It was a scary earthquake that for saw something bad. But noone paid attention to that and continued their lives fixing their houses.After a few days they realized that the volcano hadn’t just a cold but it woke up launching thick clouds of dust that covered the island. Watching all these from the window, Ifigenia was so scared that she asked her parents  to leave immediately.

• Mum!, Dad! I want to leave because the volcano has cought a bad cold and i don’t want to happen somethind bad to us.

Ifigenia was right because everyone desided to leave the island. They understood that the volcano was getting ready for a big erruption. Indeed, after two days the volcano errupted and tones of rocks, dust and lava were launching away covering and dissappearing everything. Fortunately everyone managed to leave  in time and save their lives.

Maria_K

---

Μια παλιά ιστορία

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που ήμουν ένα μικρό κοριτσάκι. Υπάρχει μια προσωπική εμπειρία που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. 

Γεννήθηκα στην θήρα, οπού και έζησαν μέχρι τα 7 μου χρόνια. Η Θήρα, ένα μοναχικό νησάκι του αιγαίου πελάγους, στρογγυλό στο σχήμα, στον κέντρο του οποίου υπήρχε ένας τεράστιος κρατήρας ηφαιστείου. Το σπίτι μας, ήταν στον οικισμό του ακρωτηρίου. Αν και φτωχή οικογένεια το σπίτι μας ήταν μεγάλο. 

Πολλές φορές, μαζευόμασταν στο σπίτι μου, για να παίξουμε με τις φίλες μου. Μια τέτοια μέρα, λοιπόν, όπου η μητέρα μου μαγείρευε , ο πατέρας μου δούλευε στο χωράφι και εγώ ήμουν με τις φίλες μου στο σπίτι για να παίξουμε χυτρίνδα, ακούμε ένα δυνατό και τρομακτικό θόρυβο απ’ έξω. Ξαφνικά, όλη η γη, το έδαφος άρχισε να κουνιέται απότομα. Είχαμε τρομάξει όλοι. Η μητέρα μου έτρεξε να μας αγκαλιάσει, για να μην φοβόμαστε. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τι είχε συμβεί. Βγήκαμε έξω, όλοι τρομαγμένοι, αυτό που αντικρίσαμε , δεν το πίστευαν τα μάτια μας. Ήταν το ηφαίστειο να καίει αργά – αργά. Προσπαθούσαμε να φύγουμε, να γλυτώσουμε. Ακόμη, προσπαθούσαμε να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας όσο ήταν δυνατόν. Είδαμε ανθρώπους, πανικοβλημένους, τρομαγμένους, απελπισμένους. Όλοι έτρεχαν φωνάζοντας και κλαίγοντας. Πανικοβαλλόμασταν, αφού άρχισε η Γη να σείεται όλο και περισσότερο. Είδαμε μέσα από την θάλασσα, να αναδύονται πελώρια κύματα κατευθυνόμενα προς εμάς. Ο ουρανός είχε σκοτεινιάσει, το μόνο φως που υπήρχε ήταν αυτό που προερχόταν από την λάβα. Όλοι κλαίγαμε, όλοι φωνάζαμε, μα δεν καταφέρναμε τίποτα. Πολλοί, άνθρωποι έχαναν την ζωή τους, τους έκαιγε η λάβα. Υπήρχαν, πολλά καράβια στην θάλασσα, αλλά ήταν αδύνατον να μας σώσουν όλους. Η μητέρα μου, προσευχόταν στον θεό Δία, να μας σώσει. Καθώς η λάβα μας πλησίαζε, τρέχαμε όλο και πιο γρήγορα όλοι μαζί για να βρούμε ένα μέρος να πάμε ώστε να προφυλαχτούμε από εκείνη. Όλα τα σπίτια καιγόντουσαν , τα πάντα γινόντουσαν στάχτη. Από την ορμή, την ποσότητα της λάβας και την καυστικότητα της, ένα μεγάλο μέρος της Θηραίας γης, κόπηκε, παρασέρνοντας μαζί και τους νεκρούς στο βυθό της θάλασσας. Ο μοναδικός τρόπος σωτήριας μας, ήταν να σκαρφαλώσουμε στο ψηλότερο σημείο της Θήρας. Καταφέραμε, οι περισσότεροι από εμάς, να τρυπώσουμε σε σπηλιές, ενώ κάποιοι άλλοι έμειναν μέσα στον περίτεχνο ναό του Δία στην κορυφή του βουνού. Εντός των σπηλαίων,  για καλή μας τύχη, υπήρχε τρεχούμενο νερό το οποίο διατηρούσε σταθερή την θερμοκρασία της σπηλιάς. Κατά αυτό το τρόπο, η σπηλιά είχε φυσιολογική θερμοκρασία, με αποτέλεσμα να μπορεί να φιλοξενηθεί ζωή μέσα σε αυτήν. Ύστερα, από 3 ημέρες, αφού σταμάτησε η έκρηξη και η λάβα είχε πετρωθεί (στεγνώσει) , κατεβήκαμε στο κατεστραμμένο από την έκρηξη λιμάνι. Η έκρηξη ήταν τεράστιας εμβέλειας. Αυτό, φυσικά είχε ως αποτέλεσμα, καράβια από άλλες περιοχές της Ελλάδος, να καταφθάσουν στην Θήρα, για να δουν τι είχε συμβεί. Έτσι, μας μετέφεραν στην Αρχαία Αθήνα. Εκεί, μας έδωσε   τροφή, νερό και κατοικία, στο όνομα του ξένιου Δίος. 

Η έκρηξη αυτή κατέστρεψε ολοσχερώς το τόπο της γέννησής μου, αλλά  και ολόκληρο το μινωικό πολιτισμό. Η ανάμνηση αυτού του τραγικού γεγονότος, προξενεί πάντα αισθήματα θλίψης και νοσταλγίας. Παρόλα αυτά το τέλος της ιστορίας ήταν χαρούμενο …   

Ειρήνη_Λ

---

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Εχθές το βράδυ, κάναμε γιορτή, διότι οι ψαράδες του οικισμού μας ψάρεψαν πολλά ψάρια για να έχουμε να τρώμε. Τα ψάρια τα ξεραίνουμε στον ήλιο και τα αποθηκεύουμε σε πυθάρια για να τα διατηρούμε πολύ καιρό. Στη γιορτή, κιθαρωδοί έπαιζαν ωραία μουσική με τις λύρες τους, και όλοι γιόρταζαν τρώγοντας και χορεύοντας. Οι γυναίκες είχαν βαφτεί με χρώματα στο πρόσωπό τους, είχαν βάλει ωραία κοσμήματα, όπως σκουλαρίκια, βραχιόλια και κολιε, είχαν φτιάξει κοτσίδες τα μαλλιά τους, και είχαν φορέσει τα πιο ωραία φορέματά τους. Αυτή ήταν η πιο ωραία γιορτή της Άνοιξης του 1613 στο όμορφο και πλούσιο απο τις καλλιέργειες νησί μας.

Την επόμενη μέρα, ώς συνήθως, ήπια το φρέσκο γάλα μου από την κατσίκα και ετοιμαζόμουν να πάω στο μαγαζί του μπαμπά μου στο λιμάνι του νησιου μας, στο Ακρωτήρι, και να τον βοηθήσω να φτιάξει πήλινα πυθάρια και σκεύη, για να τα φορτώσουμε στο πλοίο που θα πήγαινε σε γειτονικό νησί, γιατί μας τα είχαν παραγγείλει να τα ανταλλάξουμε με σιτάρι. Την ώρα που φτιάχναμε τα σκεύη και τα πυθάρια μας άκουσα πολλούς ανθρώπους να φωνάζουν με φόβο. Τότε άρχισαν να τρέμουν τα πάντα γύρω μας. Τα πυθάρια και τα σκεύη έπεσαν από τα ράφια και τα πέτρινα σκαλιά που πήγαιναν στον πρώτο όροφο έσπασαν. Ο μπαμπάς μου και εγώ βγήκαμε αμέσως έξω, και ξαφνιαστήκαμε με τα κατεστραμμένα σπίτια και τον κόσμο να τρέχει και να κλαίει, γιατί τραυματίστηκαν και γιατι το απέναντι νησί πέταγε φωτιές και καπνούς! Έτρεξα στην μαμά μου, με έπιασε από το χέρι και αρχίσαμε να τρέχουμε μαζί με άλλους συντρόφους και γνωστούς. Παντού υπήρχαν καπνοί και άνρθωποι να τρέχουν με πανικό. Η γη έτρεμε και ο ουρανός είχε καλυφτεί με σκόνη. Τότε συνειδητοποιήσαμε οτι το απέναντι νησί μας ήταν ένα ηφαίστειο που είχε εκραγεί.

Αυτή την στιγμή είμαστε στην άλλη πλέυρα του νησιού και κρυβόμαστε. Όλοι φοβούνται, καθώς οι πιθανότητες να επιβιώσουμε είναι λίγες. Έχουμε βάλει ξύλα μπροστά από την σπηλιά για να μην μπει μέσα ο καπνός και δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε. Κάποιοι κλαίνε και λένε οτι καταστραφήκαμε και άλλοι λένε πως θα μπορέσουμε να ξανά φτιάξουμε τις ζωές μας όταν τελιώσει η έκρυξη του ηφαιστειου. Αποφασίσαμε οτι όταν η γη ηρεμίσει θα βγούμε έξω για να πάρουμε καθαρό αέρα και να αναζητήσουμε τροφή και καθαρό νερό.

Σήμερα είναι η τρίτη μέρα που είμαστε στην σπηλιά. Δεν έχει σταματήσει η γη να τρέμει αυτές τις τρεις μέρες, παραμόνο σήμερα. Αποφασίσαμε να βγούμε έξω, αλλά ξαφνιαστήκαμε καθώς δεν αναγνωρίσαμε τον τόπο. Το νησί είχε ψηλώσει, καθώς πέτρες και χώμα έχουν σκεπάσει τα πάντα. Παντου βλέπουμε τραυματισμένους και νεκρούς ανθρώπους και ζώα. Όλα τα αμπέλια είναι καμμένα και κατεστραμμένα, ενώ το όμορφο και πλούσιο λιμάνι μας έχει εξαφανιστεί και στην θέση του υπάρχουν μόνο μαύροι βράχοι και καπνοί από την φρέσκια λάβα.

Ψάχνουμε για εργαλεία και υλικά για να φτιάξουμε ένα πλοίο,για να φύγουμε, αλλά υπάρχουν κι άλλες γνώμες. Κάποιοι λένε να μείνουμε εδώ και να αρχίσουμε από την αρχή. Συζητήθηκε και αποφασίστηκε οτι πρέπει να φύγουμε απο τον τόπο, γιατί δεν μπορούμε να χτίσουμε σπίτια πάνω στην ξερή λάβα και να καλλιεργήσουμε στην καμμένη γη. Πικραθήκαμε άλλα έπρεπε να εγκαταλείψουμε τον τόπο μας.

Αγαπητό μου ημερολόγιο, πρέπει δυστυχώς να εγκαταλείψω τον τόπο που αγάπησα, και να αναζητήσω έναν καινούριο. Αγαπητό μου ημερολόγιο αναγκαζόμαστε να φύγουμε από αυτόν τον τόπο, αλλά εύχομαι επόμενες γενιές να μάθουν για τον ωραίο πολιτισμό μας και να μάθουν πόσο ωραία ζούσαμε.

Καλλιόπη_Μ

---

  Η ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ


Ήταν άνοιξη του 1980, καθώς έβλεπες τα λουλούδια να ανθίζουν, το χορτάρι
να ξεπροβάλει από το χώμα γεμάτο χρώμα και ζωντάνια.Οι πεταλούδες
πετούσαν από λουλούδι σε λουλούδι
με τα χρωματιστά τους φτερά.Τα παιδιά έτρεχαν ανέμελα στο βουνό και
μάζευαν παπαρούνες. Άλλοι σκαρφάλωναν στα δέντρα και μάζευαν χαρούπια
για τα άλογα καθώς τα λάτρευαν παίρναμε μεγάλα καφάσια και τα γεμίζαμε
με χαρούπια.Εγώ συνήθιζα να τα πηγαίνω στον κύριο Σεμπάστιαν,αφού όταν
είχε ελεύθερο χρόνο με άφηνε να καβαλάω ένα από τα άλογα του
την Γαλάνια καθώς εγώ την είχα ονομάσει έτσι.Η Γαλάνια είχε καταγάλανα
μάτια και μια κάτασπρη χαίτη όπως και τρίχωμα της.Με την Γαλάνια είχαμε
ένα κρυφό μέρος που δεν το ήξερε κανείς.Φρόντιζα πάντα να υπάρχουν πέντε
καρποί ένας για εμένα και οι υπόλοιποι για την Γαλάνια.Τα περισσότερα
παιδιά φρόντιζαν να μαζεύουν καρπούς από τα δέντρα και τους θάμνους όπως
φράουλες,κεράσια,βερίκοκα.Το αγαπημένο μου φρούτο εμένα ήταν οι φράουλες
διότι έκτος από΄τι λάτρευα να τις τρώω με την Γαλάνια φρόντιζα να
φτιάχνω με την μητέρα μου μαρμελάδα.Οι αγρότες μάζευαν τις καλλιέργειες
τους για να θρέψουν τις οικογένειες τους μιας και οι περισσότερες ήταν
πολύτεκνες.Στο νησί μου τυχαίνει να είμαστε η μεγαλύτερη οικογένεια η
οποία αποτελείτε από δέκα παιδιά.Η μεγαλύτερη είμαι εγώ.Είμαι δεκαοκτώ
χρονών και ονομάζομαι Ατλάνα.Το όνομα μου προέρχεται από την ονομασία
του νησιού μου την
Ατλαντίδα.Η Ατλαντίδα είναι ένα νησί το οποίο αγκαλιάζει ένα ηφαίστειο
και από τότε που την θυμάμαι ήταν πάντα ντυμένη στο πράσινο.Πρόσφατα
παντρεύτηκα με έναν νεαρό τον Άρθουρ.Μπορεί να ήμουν παντρεμένη αλλά όσο
μπορούσα συντηρούσα και την οικογένεια μου.Εγώ είχα αναλάβει τις
δουλειές του σπιτιού μου καθώς από τότε που παντρεύτηκα μένω με τον
Άρθουρ μένουμε σε δικό μας σπίτι,επίσης ένα πράγμα που συνηθίζω να κάνω
είναι να πλέκω διάφορα ρούχα για την οικογένεια μου και για την
οικογένεια του Άρθουρ
φυσικά.Ακόμα όμως και αν μένω ξεχωριστά με τους γονείς μου φροντίζω κάθε
Κυριακή να τρώμε και οι δυο οικογένειες μαζί.Η μητέρα μου φροντίζει
πάντα το γλυκό,η μητέρα του Άρθουρ αναλαμβάνει το κρασί,τα αλλαντικά,τα
φρούτα και τις ελιές με το τυρί.Εγώ ετοιμάζω διάφορα φαγητά όπως
αρνί,κόκορα,σαλάτες.Και έτσι μπορούμε όλοι να συναντιόμαστε και να
συζητάμε τα θέματα που μας αφορούν,βέβαια τις τελευταίες εβδομάδες έχει
γίνει μόνιμο θέμα οι δουλειές του γάμου.Ποιος θα αναλάβει το νυφικό
,ποιος το κοστούμι,ποιος τον στολισμό,ποιος τα φαγητά και γενικά
μοιράζονται οι δουλειές.Ένα όμως εξίσου σημαντικό θέμα είναι το πανηγύρι
της θεάς Άρτεμις.Την οποία την είχαν σκαλισμένη πάνω στο βουνό.
Λένε ότι είναι η προστάτιδα του νησιού μας, για αυτό άλλωστε είναι έτσι
σχηματισμένο το νησί μας,δηλαδή ένας κύκλος και ένα ηφαίστειο στην
μέση.Συμβολίζει την θεά Άρτεμις που είναι ο κύκλος και εμείς είμαστε το
ηφαίστειο που αγκαλιάζει.Οι μέρες περνούσαν ήσυχα και φυσιολογικά ώσπου
έφτασε και η ημέρα της γιορτής.Είχα φροντίσει να σηκωθώ
νωρίς το πρωί για να πάω να βοηθήσω στον στολισμό.Οι πιο μεγάλες
γυναίκες είχαν αναλάβει τα φαγητά οπότε έπρεπε να τα τοποθετήσουμε στα
τραπέζια.Τότε ξεπρόβαλε από τα
στενάκια ο Άρθουρ με τον πατέρα μου κρατώντας το πιο ωραίο πρόβατο του
νησιού καθώς ήταν έθιμο να θυσιάζουμε το πιο ωραίο πρόβατο προς τιμή της
θεάς Άρτεμις.Οι άντρες
είχαν ετοιμάσει τα τραπέζια,τις καρέκλες και την ορχήστρα.Αφού ήταν όλα
έτοιμα πήγα σπίτι για βάλω τα καλά μου και να πάω με τον Άρθουρ στην
γιορτή.Καθώς πηγαίναμε έβλεπες τις μητέρες να φωνάζουν στα παιδιά τους
που έτρεχαν να προσέχουν τα ρούχα τος γιατί ήταν τα καλά τους.Όταν
φτάσαμε καθίσαμε στα τραπέζια ανά οικογένειες και αμέσως μετά,αφού
είχαμε μαζευτεί όλο το νησί κάτω από το είδωλο της Θεάς Άρτεμις κάναμε
μια πρόποση προς τιμή της και θυσιάσαμε το πρόβατο άρχισε η μουσική και
ο χορός.
Ήταν όλα τόσο ευχάριστα και ζωντανά καθώς έβλεπες τα παιδιά να παίζουν
χαρούμενα,άλλους να χορεύουν,άλλους να τρώνε,άλλους να συζητούν
ευχάριστα.Σαν σήμερα το θυμάμαι,εκεί που όλα έδειχναν να κυλούν
φυσιολογικά ξαφνικά ένας τεράστιος σεισμός κύλησε κάτω από τα πόδια
μας.Όλοι τρομοκρατήθηκαν αφού αμέσως μετά το ηφαίστειο άρχισε να βγάζει
μαύρους καπνούς και η θάλασσα έχασε την ήρεμη όψη της και άρχισε να
σηκώνει τεράστια κύματα.Όλα αναβλήθηκαν.Έβλεπες τις μητέρες να τρέχουν
δεξιά και αριστερά για να βρουν τα παιδιά τους ο Άρθουρ χωρίς δεύτερη
σκέψη έτρεξε και με έκλεισε στην αγκαλιά του λέγοντας μου να μην
φοβάμαι,ήταν η πρώτη φορά που ο Άρθουρ δεν μου υποσχέθηκε πως όλα θα
πάνε καλά.Για πρώτη φορά στην ζωή μου είδα τους συμπολίτες μου να
τρέχουν με τον φόβο ζωγραφισμένο στα πρόσωπα τους.Όλοι έτρεξαν στα
σπίτια τους να πάρουν τα απαραίτητα,άλλοι απλά κλείστηκαν στα σπίτια
τους.Δεν άργησε όμως το ηφαίστειο να αρχίσει να πετάει λάβες.Ο ουρανός
σκοτείνιασε ο κόσμος έτρεχε πανικοβλημένος χωρίς να ξέρει τι να
κάνει.Εγώ με τον Άρθουρ πήραμε την Γαλάνια και αρχίσαμε να πηγαίνουμε
προς το βουνό στο πιο ψηλό σημείο ώστε να μην μας πιάσει η λάβα.Αμέσως
μας ακολούθησαν και όλοι οι υπόλοιποι όμως η λάβα δεν άργησε να φτάσει
και σε εμάς όσοι δεν είχαν προλάβει να ανέβουν έστω και λίγο έγιναν
πέτρα.Όταν φτάσαμε στην κορυφή δεν μας είχε φτάσει η φωτιά και αμέσως
νιώσαμε μια ανακούφιση αφού σταμάτησε και η λάβα να βγαίνει από το
ηφαίστειο.Ξαφνικά όμως το ηφαίστειο έβγαλε ένα τεράστιο κύμα λάβας.Το
είχα πάρει απόφαση ότι δεν υπήρχε σωτηρία.Ο Άρθουρ με πήρε αγκαλιά και
μου είπε ότι δεν θέλει να περάσει τα τελευταία λεπτά προσπαθώντας να
βρει την λύση της σωτηρίας που δεν υπήρχε.Μου είπε για τελευταία φορά
την λέξη σε αγαπώ και με φίλησε.Μέχρι και σήμερα κανείς δεν έχει
καταφέρει να εντοπίσει το νησί μας λένε ότι η θεά Άρτεμις το έχει πάρει
στον Όλυμπο και το φιλάει.Κανείς δεν ξέρει.

Μαρία_Π

---

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Η ΑΡΧΗ

Μια συνηθισμένη μέρα στη Στρογγύλη .Καλοκαίρι. Ο ήλιος έλαμπε στον ουρανό . Οι κάτοικοι αφοσιωμένοι στις ασχολίες τους . Όλα κυλούσαν ομαλά και κανείς δεν γνώριζε ή μπορούσε να φανταστεί αυτό που θα ακολουθούσε .

Ήταν μεσημέρι , όλοι οι μαθητές βρίσκονταν δίπλα στον παιδαγωγό και σκάλιζαν τις πλάκες τους . Εγώ βρισκόμουν στην αγαπημένη μου θέση . Στο πιο ψηλό βράχο για να βλέπω τη θάλασσα .Ξαφνικά ένιωσα τη γη να τρέμει . Είχα συνηθίσει το τράνταγμα του Ποσειδώνα.Πίστεψα πως έρχεται θαλασσοταραχή , όπως πάντα συνέβαινε. Όμως το τράνταγμα διαδέχτηκε ένας τρομακτικός θόρυβος που ερχόταν από τα σπλάχνα της γης , Πύρινες πέτρες άρχισαν να πετάνε ψηλά και πέφτοντας , να καίνε τα πάντα .Σάστισα. Φοβισμένος άρχισα να τρέχω προς το σπίτι μου . Έπρεπε να βρω τους γονείς και τη μικρή μου αδελφή .

   Άρχισε να βρέχει . Όχι με νερό . Με μια στάχτη , θολή , γεμάτη φωτιά . Τα μάτια μου έτσουζαν αλλά δεν σταμάτησα να τρέχω . Έφτασα στο σπίτι μου . Όλα είχαν σκεπαστεί με τη στάχτη . Η γη συνέχιζε να τρέμει και γύρω μου άκουγα μόνο ουρλιαχτά . Ένιωσα ξαφνικά δύο χέρια αν με αρπάζουν σφιχτά .Ήταν ο πατέρας μου. Πρώτη φορά είδα το φόβο στα μάτια του .« Πρέπει να φύγουμε τώρα!!!»Με ένα νεύμα , συμφώνησα . Έτρεχε τόσο γρήγορα προς τη θάλασσα που οι εικόνες περνούσαν μπροστά μου σαν όνειρο , Φτάσαμε στη θάλασσα . Εκεί με περίμεναν η μητέρα και η αδελφή μου. «Τράβα κουπί και μην κοιτάξεις πίσω σου» είπε ο πατέρας.

    Δεν θυμάμαι τίποτα . Το μόνο που έβλεπα ήταν η λάμψη της φωτιάς στα μάτια του πατέρα μου και η απόγνωση στο βλέμμα του. Μετά από ώρες φτάσαμε σε ένα νησί .«Πατέρα »ψέλλισα «Χάθηκαν όλα; »«Μη φοβάσαι» είπε ήρεμα «Θα ξαναγεννηθούν όλα!»

(Από Άννα Φλώρα Αρετή_Σ)

---

«Η έκρηξη» 

 

Λοιπόν δεν έχω μιλήσει σε κανέναν για αυτό το θέμα... Στην ουσία αυτό δεν είχε συμβεί σε εμένα αλλά στην γιαγιά μιας φίλης μου για τον τόπο που ζούσε όταν ήταν μικρή που της είχε αφηγηθεί και τώρα μου το εξιστορείται σε εμένα. Λοιπόν μια μέρα είχαμε αποφασίσει να βγούμε βόλτα εγώ ή φίλη μ και η παρέα μας και μας είχε πιάσει η συζήτηση για τα ηφαίστεια και αποφάσησε να μας πει την ιστορία που της είχε αφηγηθεί έτσι όπως την είχε ζήσει.«Ήταν Ιανουάριος του 1950 και εγώ ήμουν έτοιμη να πάω να βοηθήσω τον πατέρα μου στο αμπελι, ξαφνικά έγινε ένας τεράστιος σεισμό έτσι ώστε να κάνει ρωγμές στους δρόμους και στις γειτονιές, ο κόσμος είχε τρομοκρατηθεί, ακολούθησε ένας δυνατός κρότος και πύγαμε να δούμε από που προέρχεται, ανακαλύψαμε ότι ερχόταν από το ηφαίστειο, βλέπαμε την λάβα από μακριά και τους καπνούς που έβγαιναν από το ηφαίστειο, πραγματικά κυριαρχούσε ένα χάος, ο κόσμος είχε φοβηθει πάρα πολύ, τα σπίτια γκρεμιζόντουσταν από τους σεισμούς που προκαλούσε το ηφαίστειο.Όλος ο κόσμος προσπαθούσε να κρυφτεί αλλά δεν ήταν εφηκτο για όλους, εμείς ευτειχως είχαμε σπίτι υποσκαφο και πυγαμε και κρυφτήκαμε εκεί, όσο μέναμε στο σπίτι και βλέπαμε τι γίνεται εγώ είχα σαστισει γιατί έβλεπα τον τρόμο και τον φόβο στα μάτια του κόσμου από την καταστροφή που είχε συμβεί.

Όντως η καταστροφή ήταν τεράστια, είχε καθυφθει όλο το νισηαπο την στάχτη του ηφαιστείου, πολύς κόσμος θαφτηκε κάτω από τα Συντρημεια αυτής της έκρηξης, ευτυχώς κάποιοι από αυτούς επέζησαν,αναμεσα σε αυτούς ήμουν και εγώ με την οικογένεια μου. 

Από την έκρηξη του ηφαιστείου δημιουργήθηκε ένα τεράστιο κύμα(τσουναμι) το οποίο έφτασε μέχρι την Κρήτη καθώς και επισεις η στάχτη εφτασε έως την Αίγυπτο. Μετά από αυτήν την καταστροφή προσπαθήσαμε να δούμε  τις ζημιές και τι ακριβώς είχε γίνει... 

Ελίνα Κ

---

‘‘Βγάλτε όλα τα πλοία στην θάλασσα όσο ποιο γρήγορα μπορείτε! Γίνεται έκρηξη ηφαιστείου και πιθανόν θα πεθάνουμε οπότε πρέπει να φύγουμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε!’’ φώναξε μία αντρική βαριά φωνή. Όλοι οι κάτοικοι ούρλιαζαν, τα παιδιά έκλαιγαν ενώ κάποιοι από τους γονείς τους προσπαθούσαν να τα ησυχάσουν, ενώ κάποια άλλα παιδιά γελούσαν με τον πανικό των άλλων, κάποια άτομα έκαναν εμετό λόγο του άγχους τους, κάποιες γριές ούρλιαζαν και φωνάζοντας έλεγαν ότι θα πεθάνουνε όλοι και κάποιοι άλλοι απλά ένιωθαν τυχεροί που τουλάχιστον δεν θα πεθάνουν μόνοι αλλά με τις οικογένειές τους. Η γη άρχισε να τρέμει όλο και περισσότερο όσο η ώρα περνούσε, στα πρώτα λεπτά ήταν πολύ μικρός ο ‘σεισμός’ αλλά αργότερα άρχισε να γίνεται όλο και χειρότερος μέχρι και το σημείο που πέτρες έπεφταν από παντού και τραυμάτιζε κάποια άτομα.

 

Όλοι έτρεχαν προς την θάλασσα όσο πιο γρήγορα μπορούσαν ώστε να μπούνε στα πλοία και να σώσουν τις ζωές τους και των παιδιών τους. Τα πρώτα άτομα που έπρεπε και έμπαιναν μέσα στα πλοία ήταν τα παιδιά και οι μητέρες τους μαζί και με τις γυναίκες, μετά από αυτούς έμπαιναν και οι άντρες, με τον πανικό που είχαν όλοι όλα γινόταν τόσο γρήγορα και με πολύ επικίνδυνο τρόπο.

Κάποια άτομα δεν ήταν αρκετά γρήγορα και πέθαναν στην θάλασσα μέσα στο πλοίο, κάποιοι άλλοι έζησαν άλλα τραυματίστηκαν λόγο στο ότι σχεδόν πνίγηκαν, κάποια άλλα άτομα όμως ευτυχώς έζησαν και χωρίς κανένα σωματικό τραύμα, φυσικά αρκετά άτομα είχαν ψυχικά τραύματα λόγω στο ότι έχασαν το σπίτι τους ή την οικογένειά τους. Τα περισσότερα καράβια ευτυχώς έφτασαν στη Βόρεια Αφρική την σωστή στιγμή.

Μάρθα Κ

---

                           ΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΤΗΣ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ

 

   Όταν ήμουν μικρή, μου άρεσε να πηγαίνω στην δουλειά της μαμάς μου, για να παίζω με τα παιδιά των συναδέλφων της. Ήταν καλός άνθρωπος και δε μου χαλούσε χατίρι. Έτσι κάθε Σάββατο με έπαιρνε μαζί της.                                                                     

    Μια μέρα, καθώς περπατούσαμε είδαμε τις πέτρες να τρέμουν. Δεν τρομάξαμε καθώς ήμασταν σε εξωτερικό χώρο. Συνεχίσαμε να περπατάμε, όμως όταν είδαμε καπνούς να βγαίνουν από το κέντρο του νησιού σε συνδυασμό με τους      συνεχόμενους σεισμούς καταλάβαμε πως το ηφαίστειο ετοίμαζε την έκρηξή του.

     Αρχίσαμε να τρέχουμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε. Γυρίσαμε στο σπίτι και βιαστικά μαζέψαμε λίγα ρούχα και τρόφιμα. Κάποια στιγμή μπήκε μέσα ο μπαμπάς μου και μας  είπε να μαζέψουμε ότι μπορούμε και να πάμε γρήγορα στο υπόγειο. Η μαμά μου, του είπε πως θα ήταν καλύτερα αν φεύγαμε με τη βάρκα μας αντί να κάτσουμε να περιμένουμε με σταυρωμένα χέρια. Έτσι αρχίσαμε να τρέχουμε ( καθώς τότε δεν υπήρχαν μέσα μεταφοράς), για να προλάβουμε το μεγάλο κακό. Μπήκαμε στην βάρκα και ο μπαμπάς άρχισε να κάνει κουπί. Ευτυχώς προλάβαμε να πάμε αρκετά μακριά ώστε να είμαστε έστω και στο ελάχιστο ασφαλείς.

     Ακόμα και σήμερα θυμάμαι ξεκάθαρα, τις σπίθες που πετάγονταν από το κέντρο του ηφαιστείου, καθώς και την λάβα που κυλούσε στους δρόμους και κατασπάραζε τις αθώες ψυχές των ανθρώπων που προσπαθούσαν να ξεφύγουν.    Ο ουρανός σκοτείνιασε. Τεράστια κύματα εξαπλώθηκαν σε  ολόκληρο το Αιγαίο, αναποδογυρίζοντας τις βάρκες των αμέριμνων ναυτικών , όπως και την δική μας. Το υποθαλάσσιο ρεύμα με τραβούσε προς τον πάτο της θάλασσας , όμως κατάφερα να κολυμπήσω προς τα πάνω. Όταν βγήκα στην επιφάνεια δεν έβλεπα τους γονείς μου. Τα τεράστια κύματα με παρέσυραν στην ακτή της Ανάφης και μιας και τώρα πια τα είχα χάσει όλα , έκατσα σε έναν βράχο και έβλεπα το νησί μου  να καταστρέφεται……..

Κωνσταντίνα Κ

---

Εκατομμύρια χρόνια πριν, ο λαός της Σαντορίνης ήρθε αντιμέτωπος με μία γιγαντιαία έκρηξη ηφαιστείου.

            Μέρες πριν από αυτήν την καταστροφική έκρηξη οι κάτοικοι συνέχιζαν τις καθημερινές τους συνήθειες , όταν ξαφνικά συνέβη  ένας σεισμός. Συνηθισμένοι όπως ήταν στους σεισμούς ξεκίνησαν κάποιες εργασίες αποκατάστης των ζημιών που προέκυψαν.

            Ο μικρός Γιάννης βοηθούσε την μητέρα του να τακτοποιήσει το σπίτι όταν ένα τρομερό βουητό άρχισε να ακούγεται. Κατάλαβαν πως ήταν ένας ακόμα σεισμός. Βγήκαν τρέχοντας έξω και είδαν μαύρο καπνό να βγαίνει από το ηφαίστειο. Τότε κατάλαβαν ότι αυτοί δεν ήταν συνηθισμένοι σεισμοί αλλά προειδοποιήσεις πως το ηφαίστειο ήταν έτοιμο να εκραγεί.

            Μπήκαν ξανά στο σπίτι και βιαστικά μάζεψαν τα απαραίτητα. Αμέσως μετά κατευθύνθηκαν προς το λιμάνι για να  επιβιβαστούν σε μία από τις βάρκες που έφευγαν.          

Εκείνος και η οικογένεια του κατέφυγαν στην Κνωσό στην Κρήτη, όμως δεν ήταν αρκετό αφού τα τεράστια κύματα τσουνάμι έφτασαν μέχρι την Κρήτη και εξαφάνισαν πολλά παραθαλάσσια χωριά.

               Για καλή του τύχη εκείνος και οι γονείς του είχαν ανέβει πιο ψηλά για να αγοράσουν μερικά φάρμακα. Έτσι είδαν τα κύματα έγκαιρα και άρχισαν να τρέχουν προς την αντίθετη κατεύθυνση μέχρι που έφτασαν σε ένα ορεινό χωριό.

            Τρομοκρατημένοι παρακολουθήσαν το κύμα να καταστρέφει τα χωριά και να παρασέρνει πλοία και δέντρα.

Όταν όλα είχαν τελειώσει κατέβηκαν μαζί με τους κατοίκους του χωριού να ψάξουν για θύματα με την ελπίδα να βρουν επιζώντες. Δυστυχώς δεν υπήρχαν.

Η έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης αποτελεί μια από τις ισχυρότερες εκρήξεις που έχουν καταγραφεί ποτέ στην ιστορία. Αν και έχουν περάσει εκατομμύρια χρόνια από την έκρηξη, εκατομμύρια παραμένουν και τα ερωτήματα που πασχίζουν μέχρι και σήμερα να απαντήσουν οι επιστήμονες.      

Μαργαρίτα Κ

---

Η μεγάλη έκρηξη στην Σαντορίνη

 

Ήταν μια συνηθισμένη μέρα στο νησί. Έτσι πήγαμε εγώ και ο πατέρας μου για κυνήγι καθώς μας είχε τελειώσει το φαί. Πήραμε μαζί μας δύο λεπίδες για τον καθένα,τόξα και σπαθιά. Πριν πάμε η μητέρα μου μου είπε να προσέχω και ότι το κυνήγι είναι επικίνδυνο για παιδιά της ηλικίας μου,όμως ο πατέρας με έπιασε από το χέρι νευριασμένος και φύγαμε.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής ακούστηκε ένας ήχος από το ηφαίστειο.Εγώ ανησύχησα όμως ο πατέρας μου με ηρέμησε λέγοντάς μου ότι το ηφαίστειο απλά ακουγόταν λίγο. Όμως μετά από λίγη ώρα άρχισε να κάνει έναν πιο έντονο ήχο. Τότε ο πατέρας μου κι εγώ τρέξαμε γρήγορα μέχρι το σπίτι.Έτσι φύγαμε όλη η οικογένεια προς το λιμάνι πριν να είναι αργά. Πηγαίναμε προς την βάρκα του πατέρα όμως είχε κλαπεί. Ο πατέρας είχε πολλούς εχθρούς και μάλλον ένας από αυτούς θα του έκλεψε τη βάρκα. Όμως επειδή εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε σωτηρία κλέψαμε το καίκι ενός φίλου του. Ευτυχώς χάρις τη δύναμη του ανέμου, κατευθυνθήκαμε πολύ γρήγορα προς την Αθήνα. Πολλοί άνθρωποι πίσω μας πέθαναν όμως δεν τους είδαμε ποτέ νεκρούς γιατί εξαφανίστηκαν. Όμως δεν ήταν απλά μια έκρηξη, ήταν μια ολοκληρωτική καταστροφή που δεν επηρρέασε μόνο την Σαντορίνη. Γλυτώσαμε οριακά καθώς κινηθήκαμε γρήγορα.

Στην διάρκεια της διαδρομής ήρθε ένα μεγάλο τσουνάμι προς τα πάνω μας. Ευτυχώς για μας, ο άνεμος μας πήγε προς τα αριστερά και το γλυτώσαμε. Όλη αυτήν την ώρα που ταξιδεύαμε, εγώ σκεφτόμουν τους φίλους μου που πεθάνανε από την έκρηξη του ηφαιστείου και στεναχωριόμουν. Παράλληλα σκεφτόμουν ότι και εγώ οριακά γλύτωσα και πως άμα ο πατέρας δεν μας έπαιρνε γρήγορα θα πεθαίναμε και εμείς. Κάτι άλλο που είχα στο μυαλό μου ήταν ότι από δω και πέρα θα άλλαζε η ζωή μου για πάντα καθώς στην Σαντορίνη γεννήθηκα και μεγάλωσα οπότε θα μου λείψει αυτό το μέρος. Τότε κατάλαβα ότι ο πολύς καπνός από το ηφαίστειο έκανε την μέρα νύχτα και απότι είδα από πολύ μακριά η μισή Σαντορίνη βυθίστηκε. Η μητέρα μου μου έλεγε να μην ανησυχώ και ότι θα πάνε όλα καλά όμως δεν μπορούσα με όλον αυτό τον χαμό.

Μετά από τρεις ημέρες φτάσαμε στη Αθήνα και ξεκινήσαμε εγώ και η οικογένειά μου μια καινούργια ζωή εκεί.

Δημήτρης Κ

---

                                       <<  ΠΑΡΑ  ΛΙΓΟ >>

 

   Μια παρέα 6 ατόμων η Μυρτώ, ο Αριστοκλής, η Δάειρα, η Φιλίππα, ο Ερμής και ο Έκτορας. Λίγο πριν φύγουν για τις σπουδές τους, αποφάσισαν να πάνε να το γιορτάσουν κάπου εξω. Αφού το αποφάσισαν, την επόμενη ημέρα τα κορίτσια πήγαν στο σπίτι της Δάειρας για να ετοιμαστούν, ενώ τα αγόρια στο σπίτι του Έκτορα. Ανυπομονούσαν και οι 6 για αυτή την ημέρα και ήθελαν να περάσουν καλά γιατί ο καθένας θα έπερνε τον δρόμο του και δεν ήξεραν αν θα ξαναβρεθούν. Ήρθε η ώρα για την έξοδο και τα αγόρια πήγαν στο σπίτι της Δάειρας για να τις πάρουν.Όταν τις είδαν ξαφνιάστηκαν γιατί δεν τις είχαν ξαναδεί τόσο όμορφες και περιποιημένες.

   Όταν έφτασαν στο εστιατόριο, βρήκαν πολλούς συμμαθητές  τους από το σχολείο, χαιρετήθηκαν, όμως διάλεξαν να κάτσουν σε ένα τραπέζι μακριά από τους άλους για να είναι πιο άνετα.Όπως τρώγανε το γεύμα τους και λέγανε τα δικά τους, ξαφνικά άρχισε ένας υσχυρός σεισμός και να κουνιέται το μαγαζί. Όλοι τρώμαξαν και μπήκαν κατω απο τα τραπέζια και στην συνέχεια βγήκαν εξω.Όταν βγήκαν έξω, είδαν ένα τεράστιο μαύρο νέφος να βγαίνει από το ηφαίστειο και να πετάγεται τέφρα. Η Δάειρα, η Μυρτώ, η Φιλίππα, ο Αριστοκλής, ο Έκτορας και ο Ερμής όταν συνειδητοποίησαν τι γίνεται δεν ήξεραν τι να κάνουν. Να πάνε στα σπίτια τους που είναι μακρία για να βρουν τους γονείς τους και μπορεί και να έχαναν την ζωή τους ή να βρουν τρόπο να ξεφύγουν μόνοι τους; Ήταν ένα πολύ δύσκολο δείλημμα και για τους 6 γιατί σε μία τέτοια ώρα δεν ήταν με τους δικούς τους. Αποφάσισαν να τρέξουν γρήγορα στην πιο κοντινή παραλία μπας και βρουν καμια βάρκα να ξεφύγουν, εκέινη την στιγμή όμως τους παρακολούθησε μία μεγάλη παρέα. Όταν έφτασαν εκεί, βρήκαν μία βάρκα μόνο κι εκείνη την στιγμή εμφανίστηκε και η άλλη παρέα και τους ζήτησε να μπούνε όλοι μαζί και να φύγουν. Τότε ο Ερμής τους είπε πως δεν έχουν πρόβλημα να τους πάρουν μαζί τους αλλά η βάρκα είναι μικρή και δεν έχουν χώρο. Οι άλλοι όταν άκουσαν την απάντηση του Ερμή, τους επιτέχθηκαν για ξύλο, όμως ο Έκτορας, ο Ερμής και ο Αριστοκλής δεν τους άφησαν έτσι και τα κορίτσια τους βοήθησαν πετώντας πέτρες στους εχθρούς. Αφού τους σκότωσαν, μπήκαν στη βάρκα κι έφυγαν γρήγορα. Ο ουρανός γινόταν όλο και πιο σκοτεινός από το σύννεφο στάχτης και προσπαθούσαν να φτάσουν πιο γρήγορα σε στεριά. Μετά από 6 ώρες φτάσανε σην Νάξο και πήγανε να ψάξουνε τροφή και να προειδοποιήσουν τον κόσμο τι γίνεται και να φύγουν όλοι γρήγορα προς την Αθήνα. Αφού προειδοποίησαν τον κόσμο, έφυγαν γρήγορα για την Αθήνα και όλοι κλέγανε στη βάρκα και νοσταλγούσαν τους δικούς τους αν ζουν ή πεθάνανε και πως είναι.

     Αφού φτάσανε στην Αθήνα ο καθένας πήρε τον δρόμο του και από τότε δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ. Όμως μετά από 6 χρόνια αφού τελείωσαν με τις σπουδές τους, ο κεθένας αποφάσισε να πάει στην Σαντορίνη να δει τι έγινε και αν ζει κανείς από την οικογένειά του. Τότε κατά τύχη ξανασυναντήθηκαν και αποφάσισαν να ξαναμαζετούν και να μαθουν τι έγινε. Άραγε τι έγινε στο νησί;

                                                                        Δήμητρα Κ

---

Η Σαντορίνη 30 χρόνια πριν βίωσε την οργή μιας των ισχυρότερων εκρήξεων .Το σχήμα που έχει τώρα οφείλεται στις εκρήξεις όπου είχε.Όλος ο πολιτισμός της σχεδόν αφανίστηκε.Τώρα η Σαντορίνη είναι ένα έρημος τόπος οι ανθρώποι προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς έγινε αλλά εγω ξέρω διότι όταν έγινε η έκρηξη του ηφαιστείου εγω ήμουν εκεί.

 Ήμουν 14 χρονών τότε είχα πάει με τον πατέρα μου για ψάρεμα διότι εμείς οι μινωίτες αποτελούσαμε το θαλάσσιο σταυροδρόμι.Το Ακρωτήρι ήταν το κυρίως λιμάνι, όπου μπορούσαμε να μπαινοβγαίνουμε με τις βάρκες μας.Επίσης, όταν ο καιρός δεν ήταν καλός προστατευόμασταν απο τα ψειλά τείχη, πραγματικά για μένα η Θήρα τότε ήταν ενας παράδεισος επειδή δεν είχαμε στρατό η οχυρώματα ήμασταν διαφορετικοί απο τις άλλες πόλεις.Σε εμάς τους μινωίτες μας άρεσε πολύ η τέχνη και κάναμε διαφορετικά πράγματα και χρησιμοποιηούσαμε μια εξελιγμένη τεχνική στην ζωγραφική αλλά δυστηχώς όλα αυτά χάθηκαν.

 Εκεί λοιπόν που ήμουν με τον πατέρα μου, επιστρέφοντας στο σπίτι αισθανθήκαμε εναν μεγάλο σεισμό όλοι είχαν τρομάξει δεν ήξεραν τι να κάνουν.Αφού πέρασε μια εμβδομάδα ο σεισμός συνεχιζόταν σταμάταγε μόνο κάθε 10 λεπτά έτσι καταλάβαμε πως κάτι δεν πήγαινε καλά.Στην συνέχεια, ύστερα απο τον σεισμό είδαμε πως απο το ηφαίστειο έβγαινε μάγμα και πήγαινε όλο και ποιο ψηλά τότε συνειδητοποιήσαμε πως το ήφαιστειο επρόκειτο να εξεράγγει.Όλοι ηταν τρομοκρατημένοι κάποιοι άλλοι δεν ήξεραν τι να κάνουν.Στην συνέχεια μαζευτήκαμε όλοι στο λιμάνι του Ακρωτηριού ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε ήταν δύσκολο για εμάς επειδή ξέραμε πως αυτό το ταξίδι που θα κάναμε δεν θα είχε επιστροφή τον αγαπούσαμε πολύ τον τόπο αυτό ήταν η πατρίδα μας ελπίζαμε πως θα βρίσκαμε σπίτι στην πρωτεύουσα μας την Κρήτη.

 Στο πρώτο καράβι έβαλαν τα παιδιά με τις μαμάδες τους πρώτα και εκεί ήταν που έπρεπε να αποχωριστώ τον πατέρα μου μαζί του μεγάλωσα γιατί η μητέρα μου πέθανε στην γέννα ούτε αδέλφια είχα.Αφού φύγαμε απο το νησί ακολούθησαν και τα άλλα καράβια απο πίσω μας ελπίζοντας πως ο πατέρας μου ήταν μέσα σε ένα απο αυτά.Εκεί λοιπόν που κοιτώ είδα μια απειλή να μας πλησιάζει αστραπιαία ήταν ένα τσουνάμι.Το κύμα ήταν τόσο μεγάλο που το ύψος του πέρναγε τα 30 μέτρα εμείς είχαμε φτάσει είδη στην Κρήτη μόνο εμείς επιβιώσαμε δυστηχώς τα άλλα καράβια δεν τα κατάφεραν κάποιοι εξαφανίστηκαν μέσα σε ένα μαύρο σύννεφο ή κάποιοι άλλοι πνίγηκαν απο το τσουνάμι όπως και να έχει ήταν μια ολοκληρωτική καταστροφή.Ήμουν τόσο στεναχωρημένη επειδή γνώριζα πως ο πατέρας μου είχε πεθάνει και ότι δεν θα τα είχε καταφέρει.Μετά απο όλ αυτό α αυτά πίστευα πως για κάποιο λόγο οι θεοί είχαν θυμώσει μαζί μας και ότι αυτός ήταν ο λόγος που μας τιμώρησαν.

Πετρούλα Κ

---

Οι Μηνωίτες κατά την εποχή που το ηφαίστειο ξυπνούσε σίγα σίγα ,παρατήρησαν διάφορα περίεργα πράγματα να συμβαίνουν ,όπως ο δύνατος και τρομαχτικός ήχος του ηφαιστείου που δημιουργόταν λόγω της μεγάλης πίεσης ή τους σεισμούς. Τότε κατάλαβαν πως κάτι κακό θα συνέβαινε ,οπότε εγκατέλυψαν το Ακρωτήρι. Καθώς κατευθήνονταν στα άλλα μέρη της Σαντορίνης παρατήρησαν πως τα φενόμενα αυτά άρχισαν να γίνονται συχνότερα και δυνατότερα .

  Έτσι, έπρεπε να βρούν ένα τρόπο διαφηγής ώστε να σωθούν . Πολλοί επέλεξαν να καταφύγουν σε κοντινά νησιά , άλλοι δεν πίστευαν πως ήταν πιθανό να συμβεί  κάποια ή πως ήταν τόσο υσχηρή για να διμιουργήσει καταστροφικά αποτελέσματα . Έτσι έμηναν στο νησί χωρίς να πάρουν κάποια μέτρα προστασίας. Και τέλος λίγοι ηταν οι μηνωίτες , οι οποιοί δημιούργησαν υπόγεια σπίτια με παχύς τοίχους έτσι ώστε να αντέξουν την δόνηση της έκρηξης. Όσοι όμως διάλεξαν αυτόν το τρόπο διαφυγής ζούσαν μεσ΄τον φόβο πως δεν θα άντεχε όμως δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι διαφορετικό.

     Όσοι επέλεξαν να πάρουν μέτρα προστασίας άρχησαν τις προετημασίες. Τότε οι άνθρωποι που θα έφεβγαν σε κοντινά νησιά παρατήρησαν πως ηταν παρά πολλοί και πω τα καράβια ηταν πολύ λίγα. ΄Ετσι κατακεύασαν και άλλα.

    Σε λίγες ημέρες ολά ηταν έτοιμα και ακριβώς την στιγμή που οι κατασκευές τελείωσαν ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος μέσα απο το ηφαίστειο. Ήταν η έκρηξη του.  Οι κάτοικοι είδαν την λαβα να κατευθήνεται προς το μέρος τους με απίστευτη ταχύτητα. Παράλληλα έβλεπαν ελαφρόπετρες να πέφτουν στην γη  με την διπλάσια δύναμη της λάβας.   

    Όλοι έτρεξαν στις κατασκευές που είχαν φτιάξει. Όταν οι άνθρωποι επιβηβάστηκαν στα καράβια σηκώθηκε ξαφνηκά ενα τεράστιο κύμα που μεσα σε λίγα λεπτά μετατράπηκε σε τσουνάμι , με μήκος να ξεπερνά τα 30-40 μέτρα.Τότε οι άνθρωποι πνήγηκαν. Οι κάτοικοι που δεν είχαν προστατευτεί κατάλαβαν την καταστροφή που γινόταν και ηταν έτοιμοι να δεχθούν την μοίρα τους. Τέλος οι μηνωίτες που κρύφτηκαν στα υπογεια σπίτια δεν ήξεραν τι γινόταν στον έξω κόσμο, ομώς δέχτηκαν πολλά χτυπήματα σεισμού λόγο της έκρηξης.

       Μετά απο αρκετές ημέρες οταν η έκρηξη είχε πια τελειώσει κ΄ οι μόνοι που επέζησαν ηταν εκείνοι που κρύφτηκαν στα υπόγεια σπίτια τους. Όταν βγήκαν στην επιφάνια τη γης είδαν την καταστροφή που είχε συμβεί στο νησί. Είδαν τα πτώματα των άλλων κατοίκων και συνηδητοποιήσαν πως ηταν οι μόνοι που είχαν επιβιωσει.

        Οι ελάχιστοι πλέον κάτοικοι, πήραν τα πτώματα και τα έριξαν στην θάλασσα όπως ηταν η παράδοση όταν πέθαινε κάποιος. Οι ιδιοι έφυγαν σε διάφορα νησιά του Αιγαίου έτσι ώστε ,να είναι σίγουροι οτι θα είναι ασφαλείς αν συμβεί κάποια ακόμη έκρηξη.

Βικτώρια Λ

---

Το 1613 όπως όλοι γνωρίζουμε έγινε η μεγαλύτερη έκρηξη στην ανθρωπότητα με αποτέλεσμα να καταστραφεί ολοκληρωτικά η Θήρα και τα κοντινά νησιά σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων.

Ήταν άνοιξη του 1613 και όλοι οι κάτοικοι της Σαντορίνης ετοίμαζαν τις σοδιές τους για να μπορέσουν να περάσουν την υπόλοιπη χρονιά, όταν ξεκίνησαν οι κακοκαιρίες και οι μικροσεισμοί, όλοι οι κάτοικοι της Σαντορίνης δεν το είχαν πάρει και πολύ στα σοβαρά αυτό το θέμα, εκτός από μια οικογένεια η οποία είχε αρχίσει να ετοιμάζει τα πράγματα της και να κατασκευάζει  πλοία για να μπορέσουν να φύγουν μόλις ξεκινήσουν οι δυσκολίες. Καθώς λοιπόν όλοι ήταν στα χωράφια τους , αυτή η  οικογένεια είχε το άγχος άμα προλάβει να φύγει εγκαίρως πριν την καταστροφή. Αυτή η οικογένεια αποτελούταν από τους γονείς και τα 3 παιδία τους τα οποία ήταν σε μικρές ηλικίες. Μόλις ξεκίνησαν ακόμα περισσότερα σημάδια δηλαδή οι θύελλες και οι θαλασσοταραχές αρχίσαν σιγά σιγά να αγχώνεται και ο υπόλοιπος κόσμος καθώς δεν είχε ξανά γίνει παλαιότερα κάτι παρόμοιο. Όλες οι οικογένειες ήταν σε πανικό καθώς από τις ενδείξεις που είχαν θα γινόταν σεισμός. Η οικογένεια που είχε ετοιμαστεί από πριν ξεκίνησε να φεύγει από το νησί παίρνοντας τα απαραίτητα, η κακοκαιρία γινόταν όλο και χειρότερη και ξεκίνησαν οι σεισμοί  οι άνθρωποι πανικόβλητοι τρέχανε να σωθούν. Κανείς δεν πρόλαβε να φύγει αρκετά μακριά γιατί τους πρόλαβε ένα κύμα πάνω από 30 μέτρα και τους έπνιξε, άλλοι που δεν πρόλαβαν να φύγουν τους πρόλαβε ο σεισμός και τους σκότωσε όλους, μια οικογένεια η οποία είχε ξεκινήσει μέρες πριν είχε βρει ένα ασφαλές μέρος για να περάσει ένα αρκετό χρονικό διάστημα. Τα παιδία φοβόντουσαν και έκλαιγαν από την πείνα καθώς όλα τα τρόφιμα είχαν πέσει στην θάλασσα, το πιο μεγάλο από τα παιδία είχε καταλάβει σε τι κατάσταση βρίσκονται και προσπαθούσε να βοηθήσει, όλοι στην οικογένεια ήταν πολύ ανήσυχη και φοβόντουσαν για το χειρότερο και πράγματι τα χειροτέρα ήρθαν καθώς μετά από την έκρηξη του ηφαιστείου υπήρξαν πολλοί μετασεισμοί και τα πετρώματα από αυτή την έκρηξη έφτασαν μέχρι την Ολλανδία, αλλά οι άνθρωποι που είχαν κρυφτεί στην  σπηλιά δεν έπαθαν κάτι καθώς η σπηλιά είχε μεγάλο βάθος και δεν έφτασε τίποτα από τον σεισμό. Αυτός ο σεισμός προκάλεσε μια πανδημία στον κόσμο καθώς υπήρχε {ένα έτος δίχως καλοκαίρι}. Μετά από 1 χρόνο η οικογένεια αποφάσισε να επιστρέψει στο νησί, μόλις γύρισαν είδαν το νησί τους άδειο δεν υπήρχε ψυχή εκεί όλοι λύγισαν καθώς είδαν τις περιουσίες τους καταστραμμένες. Προσπάθησαν να τα επισκευάσουν αλλά ήταν αδύνατον, έτσι αποφάσισαν να πάνε σε μια άλλη περιοχή για να μπορέσουν να μεγαλώσουν τα παιδία τους νοσταλγώντας το παλιό τους σπίτι. Μετά από πολλά χρόνια αφού τα παιδία μεγάλωσαν και οι γονείς του έφυγαν από την ζωή, τα παιδία ήθελαν να πάνε να δουν τον παλιό τους τόπο, έτσι και έγινε τα παιδιά έφυγαν και προσπάθησαν να μαζέψουν κάποια πράγματα τα οποία θα τους θύμιζαν την πόλη τους γιατί ήθελαν να έχουν κάτι να θυμούνται την πολιτισμική τους ταυτότητα.

                                                    Μαρία Α

---

Πριν απο 3600 χρόνια η σημερινή ημικυκλική μορφή της νήσου οφείλεται στις ηφαιστειακές εκρήξεις που μετέβαλαν  το αρχικό στρογγυλό σχήμα της.

Οι κάτοικοι της προϊστορικής θήρας  είχαν παρα πολυ αναπτυγμένη την ναυσιπλοΐα και την τεχνολογία. Αυτο αποδεικνύεται απο το σχήμα των πλοίων , την θέση των κωπηλατών και το πηδάλιο κατασκεύαζαν δηλαδή πολυ γερά πλοία , ικανά  να ταξιδεύουν πολυ μακρυά. Οι απόψεις διαφέρουν στο γεγονός ότι στον οικισμό δεν βρέθηκαν ανθρώπινοι σκελετοί. Η πρώτη εκδοχή μαρτυρεί  ότι μια σειρά απο προειδοποιητικούς σεισμούς εξανάγκασε τους κατοίκους να τον εγκαταλείψουν έγκαιρα καποιοι κατοικοι επεστρεψαν αργότερα στον οικισμό για να απεγκλωβίσουν όσους δεν είχαν προλάβει να φύγουν και να συλλέξουν πολύτιμα και προσωπικά αντικείμενα.

Μια άλλη εκδοχή είναι ότι οι κάτοικοι του νησιού με όσες γνώσεις και αν είχαν δεν προλάβαιναν να φύγουν. Ήταν πρακτικά αδύνατον ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα . Όταν ξεκίνησαν τα προειδοποιητικά φαινόμενα και κατάλαβαν ότι κάτι πολυ κακο συμβαίνει οι κάτοικοι δεν είχαν καμία δυνατότητα διαφυγής γιατί ήταν παρα πολυ ήταν πανω απο 10000 . Ακόμη και όλα τα πλοία τους να είχαν συγκεντρωθεί για να τους βοηθήσουν δεν θα προλάβαιναν να εκκενώσουν  την πόλη . Μάλλον οι κάτοικοι είχαν συγκεντρωθεί στο αρχαίο λιμάνι. Όταν το ανακαλύψουμε και ανασκαφούν τα σημεία που ήταν συγκεντρωμένοι οι κάτοικοι τότε θα έχουμε πληροφορίες για τις τελευταίες γραμματικές ώρες τις πόλης , όπως και για την τύχη των κατοίκων . Σίγουρα στο βυθισμένο αρχαίο λιμάνι θα βρούμε σκελετούς.

Αντωνης Λ

---

Την προηγούμενη εβδομάδα εγώ και οι γονείς μου επισκέφθηκαμε τον θείο μου που είχαμε να τον δούμε καιρό......

Ο θείος μου είναι αρκετά μεγάλος σε ηλικία και μας είπε μια ιστορία που του την έλεγε όταν ηταν μικρός ο παππούς του. Αυτή η ιστορία ήταν από την μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης. Άρχισε λοιπόν να λέει << Μια μέρα το ηφαίστειο άρχισε να βγάζει καπνούς αυτό προφανώς ήταν μια προειδοποίηση... Κάποιοι από τους κατοίκους του νησιού αποφάσισαν να μαζέψουν όσα πράγματα μπορούσαν και να αποχωρήσουν από το νησί. Κάποιοι άλλοι όμως δεν πίστεψαν πως υπήρχε κίνδυνος και προκειμένου να μην χάσουν τις περιουσίες τους έμειναν πίσω . Μέρα με την μέρα το ηφαίστειο έβγαζε όλο και περισσότερους καπνούς άρχισαν να γίνονται και τακτικοί σεισμοί η κατοικοι που ειχαν απομείνει πισω άρχισαν να φοβούνται αλλά πλεον ήταν αργά. Έφτασε η στιγμή που το ηφαίστειο ξεκινήσε την έκρηξη του. Ξαφνικά μαύρισε όλος ο ουρανός και το ηφαίστειο πλέον έβγαζε λάβα, ταυτόχρονα η γη άρχισε να τρέμει ο κόσμος άρχισε να τρέχει χωρίς να ξέρει προς τα που να πάει και τι να κάνει. Κάποιοι μπήκαν μέσα στα πλοία για να απομακρυνθούν όσο περισσότερο γινόταν από εκεί δεν είχαν δει ομως κάτι. Ξαφνικά πελώρια κύματα σηκώθηκαν η έκρηξη του ηφαιστείου προκάλεσε τσουνάμι, όσοι είχαν απομείνει στο νησί πνίγηκαν. Η σταχτη του ηφαιστείου είχε σκεπάσει τα πάντα και οι περιουσίες είχαν καταστραφεί. Ένα μεγάλο μέρος του νησιού πλέον βρισκόταν στον πάτο της θάλασσας και όσοι δεν είχαν φύγει από το νησί ήταν ποια νεκροί. Το μόνο που έχει μείνει από εκείνους τους ανθρώπους είναι η αρχαία θήρα και το αρχαιολογικό Μουσείο στο Ακρωτήρι. Αλλα πάντα απορουσαμε ήταν όντως καταστροφή η οχι; Θέλω να πω παιδιά μου μπορεί να ήταν καταστροφή για εκείνους τους ανθρώπους αλλά πλεον χάρη σε αυτήν την καταστροφή ζούμε και μεγαλώνουμε>> Μόλις πήγα σπίτι επηρεασμένη από αυτήν την ιστορία έκατσα και έψαξα όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσα να βρω για αυτό το θέμα. Όντως όταν το ξανασκεφτηκα κατάλαβα πως χάρη σε αυτήν την καταστροφή έχει τουρισμό το νησί.

Φρατζεσκα Α

---

Μια μέρα στην Σαντορίνη ήταν δύο αδέλφια και έκαναν βόλτα στην Καλντέρα. Συζητούσαν για το ηφαίστειο, πως προφυλάχτηκαν οι άνθρωποι από την έκρηξη. Είχαν κανένα κρησφύγετο; Έκαναν θυσία; ποτέ δεν ξέρεις μπορεί να έκαναν μάγια, τι λες; του λέει ο μεγάλος αδελφός. Να πάμε να ρωτήσουμε τον παππού αυτός μπορεί να ξέρει.    

Πάνε στον παππού τους και τον ρωτούν τι γνωρίζει για τον τρόπο που προφυλάχτηκαν οι άνθρωποι από την έκρηξη του ηφαιστείου. Λέει ο παππούς: Ο μπαμπάς μου κι ο παππούς μου έλεγαν πολλές ιστορίες για το ηφαίστειο.         

Ο παππούς μου έλεγε, ότι για να γλιτώσουν, κάποιοι πήγαιναν ψηλά και μακριά τρέχοντας, άλλοι κλείστηκαν στα σπίτια τους, κι άλλοι έφυγαν με της βάρκες τους.

Αυτοί που κλείστηκαν σπίτια τους δεν μπόρεσαν να σωθούν και δυστυχώς κάηκαν γιατί νόμιζαν πως η λάβα δεν θα έμπαινε στα σπίτια τους.

Αυτοί που πήγαν ψιλά και μακριά σώθηκαν γιατί το ήξεραν ότι θα καούν τα σπίτια τους και για αυτό έφυγαν.

Και αυτοί που έφυγαν με της βάρκες τους όσοι πήγαιναν προς την Κρήτη τους έπνιξε το κύμα, όσοι πήγαν προς Βορρά το ταξίδι είχε μια δυσκολία  αλλά τα κατάφεραν.          

Κυπριανός Β

---

 

 

 

 

---

the stories led our imagination to paint volcanoes

Eleni_A	Iliana_D	Konstantina_K	Ampia_M
Zinovia_A	Stefania_D	Margarita_K	Stavroula_P
Dimitris_D	Theoni_D	Martha_K	Deivi_R
Efremia_D	Argiroula_K	Paraskevas_K	Dafni_S

 

Kreiraj

να δημιουργήσουμε ποιήματα:

Κάποιες νύχτες το άκουγα το ηφαίστειο.
Στην αρχή ήταν ένας μικρός ήχος ανεπαίσθητος,
όπως όταν χτυπά κανείς ρυθμικά ένα τύμπανο,
μετά λίγο πιο δυνατός,και πιο δυνατός,και
τότε σηκωνόμουν απ΄το κρεβάτι μου,άνοιγα
το παράθυρο και περίμενα ώσπου γέμιζαν
τ΄ αυτιά μου με τον βρυχηθμό του,που ερχόταν
τρομαχτικός από τα έγκατα της γης.Αυτές
τις νύχτες δεν ήταν πια θηρίο χορτασμένο,αλλά
θηρίο ανήμερο,πεινασμένο ,που μούγκριζε και
από το μουγκριυτό του ξυπνούσαν τα ζώα
τα πουλιά που είχαν εκεί γύρω τις τις φωλιές τους,
κάτω από τα δέντρα και πάνω στα δέντρα
και μερικές φορές πάνω από τα δέντρα,
γιατί υπήρχαν πουλιά που
κοιμόντουσαν στον αέρα.

Αναστάσης_Α

Some nights I listened to the volcano.
At first it was a small imperceptible sound,
such as when a drum beats rhythmically,
then a little louder, and louder, and
then I would get out of bed, open
the window and I waited until they were full
my ears with his roar coming
terrifying from the bowels of the earth.These
at night it was no longer a beast full, but
dayless beast, hungry, roaring and
the animals woke up from his roar
the birds that were there around their nests,
under the trees and on the trees
and sometimes over the trees,
because there were birds that
they were sleeping in the air.

Anastasis_A

---

 ΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ
Τι είναι άραγε το ηφαίστειο
και πώς εκείνο λειτουργεί;
Θα σας πω εγώ τι είναι
και τι μπορεί αυτό να κάνει.
Ένα ηφαίστειο είναι της φύσης
στοιχείο άγριο με εκπλήξεις.
Άν ξυπνήσει και θυμώσει
μόνο καταστροφές θα απλώσει.
Λάβα,πυροκλαστικές ροές και τέφρα
τοξικά αέρια και πέτρα.
Πρώτα όμως η γη θα αρχίσει να τρέμει,
το ηφαίστειο να ξυπνήσει θέλει.
Θα αρχίσει το μάγμα να ανεβαίνει
το φως του ήλιου να φτάσει θέλει.
Σκόνη θα βγει,καπνό πολύ θα δουν
ο ουρανός,τα σύννεφα θα χαθούν.
Εκρήξεις θα ακουστούν και 
πέτρες θα εκτοξευτούν.
Λάβα έπειτα θα ρέει
στο πέρασμά της όλα θα τα καίει.
Άν άνθρωποι εκεί κοντά βρεθούν
γρήγορα θα πρέπει να σωθούν.
Η λάβα δεν θα σταματήσει
όσο έχει κατηφόρα να κυλήσει.
Στη θάλασσα μπορεί να φτάσει
και νέο έδαφος να φτιάξει.
Έτσι ένα ηφαίστειο δουλεύει
και εδώ που είμαι εγώ,ένα μένει.
Όλος ο κόσμος έρχεται συχνά 
το ηφαίστειο να δει από κοντά.
Αυτό όμως όλο κοιμάται.
Δεν θέλει να ξυπνήσει.
Κάντε όλοι εσείς λοιπόν
πολύ πολύ ησυχία,
το ηφαίστειο αφήστε το 
στη δική του ηρεμία.

Παναγιώτης_Σ

THE VOLCANO
What is a volcano?
and how does it work?
I'll tell you what it is
and what it can do.
A volcano is of nature
wild element with surprises.
If he wakes up and gets angry
only disasters will spread.
Handle, firecrackers and ash
toxic gases and stone.
But first the earth will start to tremble,
the volcano wants to wake up.
The magma will start to rise
the sunlight wants to arrive.
Dust will come out, they will see a lot of smoke
the sky, the clouds will be lost.
Explosions will be heard as well
stones will be thrown.
Take it then it will flow
in its passage everything will burn.
If people are nearby
they must be saved quickly.
The lava will not stop
as long as it is downhill to roll.
It can reach the sea
and new ground to build.
So a volcano is working
and here I am, one remains.
Everyone comes often
the volcano to see up close.
But that's all sleeping.
He doesn't want to wake up.
So do it all yourself
very quiet,
the volcano let it go
in his own calm.

Panagiotis_S

---

Κι αλλες ιστορίες...

Το φονικό ξύπνημα του ηφαιστείου της Στρογγύλης (Θήρας).

«Ήταν μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα του 1613 π.Χ. Ο ήλιος έλαμπε και η θάλασσα χάιδευε απαλά τις ακρογιαλιές. Οι κάτοικοι του νησιού ασχολούνταν με τις καθημερινές τους δραστηριότητες. Οι άντρες καλλιεργούσαν τη γη, μερικοί δραστηριοποιούνταν με την αλιεία και κάποιοι με το εμπόριο. Οι γυναίκες φρόντιζαν για τις οικιακές εργασίες , ενώ τα παιδιά έπαιζαν ανέμελα στα σοκάκια και στην ακρογιαλιά. Όλα αυτά όμως, θα ανατρέπονταν σύντομα. Τις τελευταίες μέρες καθημερινοί σεισμοί τάραζαν την πολυάσχολη κοινωνία του Ακρωτηρίου. Αν κι οι κάτοικοι της Θήρας ήταν εξοικειωμένοι με τους σεισμούς , είχαν τρομοκρατηθεί από τους πρόσφατους. Δυνατοί και ύπουλοι, ήταν διαφορετικοί από τους προηγούμενους. Το ηφαίστειο έστελνε προειδοποιητικά μηνύματα της οργής του, που δεν άργησε να ξεσπάσει. Καπνός έβγαινε συνέχεια από τον κρατήρα και μικρές εκρήξεις εκσφενδόνιζαν καυτή ελαφρόπετρα. Όλοι είχαν αναστατωθεί και αγχωθεί για το τι επρόκειτο να συμβεί. Ακόμα και τα ζωντανά έτρεχαν αλαφιασμένα . Οι κάτοικοι του νησιού αισθάνονταν το έδαφος ασταθές και έτοιμο να υποχωρήσει κάτω από τα πόδια τους. Ο κίνδυνος ήταν προ των πυλών. Έπρεπε άμεσα να εγκαταλείψουν το νησί. Αφού έκλεισαν τα σπίτια τους ερμητικά και αποθήκευσαν προμήθειες σε πιθάρια και αμφορείς, όσοι κατάφεραν  επιβιβάστηκαν στα πλοία, παίρνοντας μαζί τους ελάχιστα πολύτιμα αντικείμενα. Καθώς απομακρύνονταν από το νησί αποχαιρετούσαν με θλίψη όσους έμειναν πίσω και φυσικά την ιδιαίτερη  πατρίδα τους, που ίσως δεν ξαναέβλεπαν ποτέ.Οι εναπομείναντες περίμεναν  τρομοκρατημένοι το χτύπημα της μοίρας. Η έκρηξη του ηφαιστείου  ήταν καταστροφική και συγκλόνισε όλη την ανατολική Μεσόγειο. Πυκνό σκοτάδι έκρυψε τον ήλιο και η μέρα έγινε νύχτα. Δέσμες καυτής λάβας εκτινάχθηκαν στον αέρα. Έβρεχε φωτιά, λάσπη και στάχτη. Πανύψηλα κύματα κατάπιαν όλο το κεντρικό κομμάτι του νησιού. Τα απομεινάρια της πόλης εγκλωβίστηκαν κάτω από τα ηφαιστειακά υλικά που πλημμύρισαν τα πάντα. Δυστυχώς, και όσοι πρόλαβαν να φύγουν από το νησί δεν είχαν καλύτερη τύχη, διότι δεν κατάφεραν να σωθούν. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι ένας νέος πολιτισμός να αναπτυχθεί και να προοδεύσει στο νησί».

Στέλλα & Ελευθερία_Ν

The killer wake up of Stroggili’s (Thira’s) volcano

«It was a beautiful spring day in 1613 BC. The sun was shining and the waves were lapping smoothly onto the seashore. The inhabitants of the island were attending to their daily activities. Men were cultivating their grounds, some of them were fishing and others were trading with their ships. Women were busy with the housework, while children were playing blithely at the alleys and near the shore. Unfortunately, everything was about to change soon. The last days, earthquakes which occurred daily, were discomposing the busy community of Akrotiri. Even though the citizens of Thira were used to the earthquakes, they were terrified by the recent ones. Powerful and devious, they were totally different from the past ones. The volcano was sending warning signals of its anger, which did not take long to explode. Smoke was constantly coming out from the crater and small explosions were throwing hot pumice stones. Everyone was horrified and got cold feet about what was going to occur. Even the animals were frightened! The residents of the island were feeling the ground moving under their feet. The danger was just around the corner. They had to leave immediately from the island. Once they had locked their houses hermetically and stored away supplies into large pots and amphoras, some of them managed to board the ships, taking few valuable objects with them. As they were moving away from the island, they were saying goodbye achingly to everyone that was left behind and of course to their beloved homeland that they might not be able to see again. The people who remained were waiting for their unfair doom. The explosion of the volcano was chaotic and left all the Eastern Mediterranean speechless. Thick darkness blacked the sun out and the day became night. Burning hot lava was ejected in the air. Fire, mud and dust were falling from the sky. Waves of great height ‘swallowed’ the central part of the island. The remnants of the isle were trapped under the volcanic materials that flooded everything. Sadly, those who managed to leave the island were not lucky either, because they did not achieve to survive. Many years were needed for a new civilization to be developed and to go forward on the island».

Stella & Eleftheria_D

---

Το ηφαίστειο που άλλαξε την ζωή ενός κοριτσιού

Χιλιάδες χρόνια πριν, μέσα στην Μεσόγειο θάλασσα , σε ένα νησί διαφορετικό από τα άλλα υπάρχει ένα ηφαίστειο.  Το νησί  είναι θαλάσσιο λιμάνι για τους κατοίκους της Μεσογείου με αποτέλεσμα να έχει αναπτύξει έναν αξιόλογο πολιτισμό .  Το όνομά του νησιού  Στρογγυλή .  

Βρισκόμαστε σε μια μέρα ίδια με όλες τις άλλες όπου οι οικογένειες ξυπνάνε για να αρχίσουν τις δουλειές τους και οι άνδρες ναυτικοί να πανε στο λιμάνι,το Ακρωτήρι, που θα έρθουν οι Μινωίτες για να κάνουν εμπορικές συναλλαγές. Ένα κορίτσι όμως  ,η Αθηνά, δεν θέλει να κάτσει να βοηθήσει την μητέρα της αλλά να πάει με τον πατέρα και τον αδελφό της στο λιμάνι.

Τελικά πηγαίνει μαζί τους γεμάτη από χαρά που θα γνωρίσει τους Μινωίτες που έχει ακούσει τόσα πολλά για αυτους. Φτάνουν στο λιμάνι ενώ τα πρώτα πλοία είναι εκεί.

Η Αθηνά,κάθεται και παρατηρεί με προσήλωση αυτούς τους ανθρώπους που μιλούν με τον πατέρα της ώσπου ένας εκκωφαντικος θόρυβος ακούγεται και το νησί αρχίζει να κουνιέται. Η Αθηνά καταλαβαίνει αμέσως ότι επροκειτο για σεισμό λόγω του ηφαιστείου και δεν τρομάζει  όμως βλέπει στα μάτια των Μινωϊτών τον τρόμο οι οποίοι παίρνουν όπως όπως τα καράβια τους και φεύγουν. 

Αυτή τους η πράξη δεν παραξένεψε κανέναν καθώς ήξεραν ότι δεν γνώριζαν καθόλου πως είναι να ζεις δίπλα σε ένα ηφαίστειο. Έπειτα η Αθηνά με τον πατέρα της και τον αδελφό της γύρισαν σπίτι όπου λόγω του σεισμού υπήρχαν κάποιες ρωγμές και έκατσαν να τις επισκευασουν. 

Δύο μήνες μετά ,αφού τελείωνε η περίοδος του καλοκαιριού  ακούστηκε πάλι ένας δυνατός ήχος αυτήν την φορά όμως εκτοξεύοντας πετρώματα από το ηφαίστειο με αποτέλεσμα οι άνθρωποι στο νησί να τρέχουν πανικόβλητοι μέσα στα σπίτια τους. Η Αθηνά αφού τελείωσε όλο αυτό ήταν πολύ ανήσυχη,σκεφτόταν τι θα γινόταν αν το ηφαίστειο έκανε μια μεγαλυτερη έκρηξη ενώ έβλεπε τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς της να συζητούν την περίπτωση να φύγουν από το νησί και να πανε στην Αθήνα. Κανείς δεν της ανακοίνωσε τι αποφάσισαν και την έπεισαν να πάει για ύπνο. Η Αθηνά, όμως δεν κοιμήθηκε , σκεφτόταν φοβισμένη το τι θα ακολουθούσε, δεν ήθελε να άφησει τον τόπο της αλλά ούτε και να πεθάνει από την μανία του ηφαιστείου. Κάποια στιγμή την πήρε ο ύπνος αλλά η φωνή της μητέρας της την ξύπνησε.  Της είπε να πάρει κάποια από τα πράγματα της γιατί σε λίγες ώρες  θα έφευγαν για Αθήνα. Μέχρι η Αθηνά να μαζέψει τα πράγματα της είχαν γίνει κάποιοι μικροσεισμοι και έτσι κατάλαβε ότι ήταν σωστή η απόφαση να φύγουν από τον τόπο της.  Νωρίς το πρωί έφτασαν στο λιμάνι όπου διαπίστωσαν  ότι δεν είναι η μόνη οικογένεια που φεύγει για να γλυτώσει.  Η Αθηνά μιας και δεν είχε ταξιδέψει ξανά φοβόταν και σε όλο το ταξίδι κρατούσε το χέρι του μεγαλύτερου αδελφού της. Καθώς έβλεπε το νησί που γεννήθηκε να εξαφανίζεται στον ορίζοντα, δάκρυα κύλησαν από τα μάτια της καθώς ακόμη δεν μπορούσε να πιστέψει ότι δεν θα ξαναγυρνουσε πίσω.  Μετά από σχεδόν μια μέρα ταξιδιού αντικρυσαν το λιμάνι του Πειραιά και η Αθηνά έμεινε έκπληκτη από την μεγαλοπρέπεια της πόλης.  Ήταν έτσι όπως την είχαν περιγράψει οι γονείς της και τώρα πια είχε ξεχάσει το ότι έφυγε από το νησί της αλλά χαιρόταν που θα ζούσε στην πόλη που έζησε η θεά που από αυτήν είχε πάρει το όνομα της.  Πέρασαν αρκετές μέρες και η Αθηνά είχε συνηθίσει στην Αθήνα αλλά κάπου κάπου σκεφτόταν τον τόπο της και το αν το ηφαίστειο τον είχε καταστρέψει. 

Τελικά, ένα πρωί ήρθε η απάντηση στα ερωτήματά της. Ένα παχύ νέφος και μεγάλα κύματα φαινόντουσαν στο λιμάνι του Πειραιά αλλά και καράβια με τους κατοίκους του νησιού της προσπαθούσαν να γλυτώσουν από τα μανιασμένα κύματα.  Κάποια τα κατάφεραν, κάποιοι όμως όχι.  

Τα σώματα τους ξεβραστηκαν στην ακτή και έκαναν την Αθηνά και την οικογένειά της να λυγίσουν βλέποντας τους γνωστούς τους νεκρούς και καταλαβαίνοντας ότι ο τόπος τους βυθίστηκε κάτω από την θάλασσα..

Η Αθηνά μεγάλωσε και έζησε μια υπέροχη ζωή εξελίχθηκε σε μια πανέξυπνη γυναίκα και αγάπησε την Αθήνα σαν να είναι η γενέτειρά της αλλά συνέχιζε να έχει στην καρδια της την Στρογγυλή και μίλησε στα παιδιά της για αυτήν για να ξέρουν από που προέρχονται ενώ τους είπε αν μπορέσουν να γυρίσουν πίσω στο νησί και δουν ότι υπάρχει ακόμη να μείνουν εκεί και αν μπορέσουν να το ξαναφτιάξουν από την αρχή έτσι ώστε κάποια στιγμή το νησί να πλημμυρίσει πάλι από κατοίκους και να ξαναγίνει  γνωστό σε όλο την Μεσόγειο .

Ελένη_Α

A volcano that changed a girl's whole life 

 

 

Thousands of years ago, in the Mediterranean Sea,  there was a volcano on an island different from the others. The island was a sea port for the inhabitants of the Mediterranean and as a result it has developed a remarkable culture . The name of the island was Stroggyli 

We are on a day like every other where families wake up to start their jobs and the male sailors go to the port, Akrotiri, where the Minoans will come to do business. But one girl, Athena, does not want to sit down to help her mother but to go to the port with her father and brother. Eventually he goes with them full of joy to meet the Minoans who have heard so much about them. They arrive at the port while the first ships are there.

Athena sits and watches intently these people talking to her father until a deafening noise is heard and the island begins to vibrate. Athena immediately realizes that it was an earthquake due to the volcano and is not terrified but sees in the eyes of the Minoans the terror they take as their boats leave. This act did not surprise anyone as they knew they had no idea what it was like to live by a volcano. Then Athena with her father and her brother returned home where there were some cracks due to the earthquake and they will repair that's all.

Two months later, after the summer season had over, a loud sound  heard again this time, however, with rocks ejected from the volcano, causing people on the island to panic in their homes. After all this was done, Athena was very anxious, thinking about what would happen if the volcano erupted into a larger explosion while she was watching the rest of her family discuss the possibility of leaving the island and going to Athens. No one told her what they had decided and she was forced to go to bed. Athena, however, did not fall asleep, she was scared of what was to come,she did not want to leave her place but neither  die from the volcanic mania. After a lot of thought  she fell asleep but her mother's voice woke her. She told her to take some of her things because in a few hours they would leave for Athens. By the time Athena  picked up on her things some small earthquakes had happened and so she realized that it was the right decision to leave her island. Early in the morning they arrived at the port where they found out that she was not the only family to escape. Athena, since she had not traveled again, was scared and was holding her older brother's hand throughout the trip. As she watched the island that was born disappear into the horizon, tears rolled down her eyes as she still couldn't believe she would never go back.

After almost a day's travel they faced  the port of Piraeus and Athena was amazed by the magnificence of the city. It was as her parents had described it, and now  she had  forgotten that she left her island and she  was glad that she would live in the city where the goddess named after her lived. Several days had passed and Athena was used to Athens, but somewhere she was thinking about her island and whether the volcano had destroyed her. Finally, one morning the answer to her questions came. Thick fog and large waves appeared in the port of Piraeus as well as boats with the islanders trying to escape the frenzied waves. Some succeeded, but some did not. Their bodies were washed ashore and made Athena and her family bending over to see their dead bodies and realizing that their place had sunk below the sea. Athena grew up and lived a wonderful life, developed into a smart woman and loved Athens as her birthplace but still had  in her heart the Stroggyli  and spoke to her children to know where they came from and told them if they could to go back to the island and see that if it  still  existed  they would had to  stay there and if they could rebuild it from the beginning so some day the island will be flooded again by locals and made famous throughout the Mediterranean. 

 

                      Eleni_A

 

---

Η μεγάλη καταστροφή

Το 1613 π. Χ, στη Θήρα έγινε μια μεγάλη έκρηξη. Οι κάτοικοι πανικοβλήθηκαν,  βλέποντας τη φωτιά του ηφαιστείου να έρχεται με μεγάλη ταχύτητα προς το μέρος τους. Τα παιδιά φοβήθηκαν πολύ, καθώς έτρεχαν κρατώντας το χέρι των μαμάδων τους. Οι άντρες παράτησαν τις δουλειές τους για να βοηθήσουν τις οικογένειες τους, όταν είδαν τη φωτιά να πλησιάζει. Οι ηλικιωμένοι δεν ήθελαν στην αρχή να  αφήσουν τα σπίτια τους, αλλά ο φόβος και η αγωνία των συγγενών τους πείστηκαν ότι έπρεπε να φύγουν από το νησί. Όλοι οι κάτοικοι προσπάθησαν να φύγουν από την θάλασσα, αλλά η έκρηξη και ο σεισμός που ακολούθησε προκάλεσε ένα μεγάλο τσουνάμι . Το τσουνάμι έπνιξε και τον τελευταίο κάτοικο της Θήρας.

 Ελένη-Δέσποινα_Δ

 

The big Disaster

In 1613 b. C, in Thira happened a big disaster. The residents were terrified watching the volcano’s fire coming to words them very quickly. The children were scared, while they were running holding their mams’ hand. Men left their jobs offering help to their families, when the fire was coming close. The older people didn’t want to leave their homes but the fear and   the anxiety of their e love onesmakes them leave the island. Everyone was trying to leave by the sea, but the explosion and c the earthquake that followed, caused a big tsunami. The tsunami drowned everyone in Thira.

 Eleni_Despina_D

 

---

 

Η έκρηξη

 

Ήρθε η ώρα να μιλήσω σε κάποιον. Κουράστηκα να το κρατάω μέσα μου, πρέπει να ελαφρύνω το υποσυνείδητο μου και, ευελπιστώντας πάντα, το στήθος μου.

   Όλα ξεκίνησαν το περσυνό καλοκαίρι, ενώ παίζαμε με τα ξαδέρφια μου. Ήταν μία ανεξηγήτως συννεφιασμένη μέρα, μιας και ο Γέρο-Θαλής, ο τρελός του χωριού, το είχε μαντέψει. Μπορεί να ήταν τρελός, όμως ήταν επίσης και ο μάντης του χωριού.       

   Παρ’ όλα αυτά, από την προηγούμενη μέρα έλεγε συνεχώς ασυναρτησίες, όπως ότι η γη κάτω από τα πόδια μας θα ανοίξει και θα βγει Ο Θεός την Φωτιάς ψάχνοντας καταφύγιο στα σπίτια μας και σε όλο το νησί. 

   Γι’ αυτόν τον λόγο, μερικές γυναίκες είχαν βγει από τα σπίτια τους για να θυσιάσουν από κάποιο προσωπικό αντικείμενο η κάθε μία προς τιμήν του Θεού μας.

   Μερικοί άλλοι τρελοί έλεγαν πως η γη κουνιόταν, αλλά ο βασιλιάς μας τους είχε καθησυχάσει λέγοντας πως η Ατλαντίδα έφτιαχνε όπλα, άλλος ένας λόγος να ριχθούμε την μάχη. 

   Ο τότε βασιλιάς μας, ο Φιλοκτήτης A’, έψαχνε συνεχώς αφορμές για μάχη με τους Ατλαντιανούς, επειδή τάχα είχαν σκοτώσει τους προπάππους του σε μια μάχη πριν από τρία-τέσσερα χρόνια.

   Τέλος πάντων, την επόμενη μέρα, είχαμε ακούσει το Ιερό Βουνό να κάνει περίεργους θορύβους. Το είχαμε αγνοήσει όμως νομίζοντας απλώς πως ήταν ο Θεός της Γης που πείναγε, κι έτσι όλοι οι χωρικοί βάλθηκαν να σπείρουν τα χωράφια τους, αγνοώντας την απαίσια εκείνη ξηρασία που πας θέριζε από τα τέλη της άνοιξης.

  Αφού έσπειραν τα χωράφια τους οι αγρότες λοιπόν, η γη άρχισε να κουνιέται υπερβολικά πολύ για να φτιάχνει η Ατλαντίδα όπλα. Ο βασιλιάς βγήκε στον κήπο του λέγοντας πως οι Ατλαντιανοί έκαναν επίθεση σπερνοντας, έτσι, τον πανικό.  

  Όλοι έτρεχαν από εδώ και από εκεί φωνάζοντας και ουρλιάζοντας, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Έτσι έχασα κι εγώ την οικογένειά μου σε ηλικία οχτώ ετών.

  Ξαφνικά, το Ιερό Βουνό άρχισε να πετάει στάχτες και υγρή φωτιά. Ο βασιλιάς είπε να πάμε στα καράβια και να σαλπάρουμε αμέσως προς την Ατλαντίδα μένοντας ο ίδιος πίσω για να μαζέψει τα παιδιά που δεν είχαν επιβιβαστεί.

  Εμείς οι υπόλοιποι, αφού φτάσαμε στην Ατλαντίδα, ο υπασπιστής του βασιλείου μας πήγε στον βασιλιά Άτλαντα για να του πει τι έγινε και πήγαμε εκεί. Αφότου έγινε αυτό, ο Άτλαντας ήταν πολύ κατανοητικός και είχε δεχθεί να μας φιλοξενήσει στο νησί του για όσο κρατήσει αυτή η υπόθεση τέλος πάντων.

 

  Αλλά ποιος να ήξερε, πως αφού πέρασαν αρκετές μέρες η Ατλαντίδα, άρχισε να σείεται, τόσο πολύ, που οι δακτύλιοι που την περιέβαλαν άρχισαν σταδιακά να βυθίζονται. 

Ηλιάνα_Τ

 

THE ERUPTION

   It’s time to talk to someone. I’m tired of holding this inside; I have to get it off my chest.

   Everything started last summer, while playing with my cousins. It was unexpectedly cloudy, as the old man Thalis (the village’s old, crazy man) had said. He might’ve been crazy, but he was a fortune teller as well.

   Although, from the day before, he kept saying nonsense, like the earth beneath our feet will swallow us, and the God of Fire would come out, seeking home in our houses and the whole island.  

   For that reason, some of the village’s women came out of their houses to sacrifice a personal item each, in honor of our God.

    Some other crazy people said that the earth was shaking, but our king was reassuring them that Atlantis was making weapons, another reason to drop the battle.

   Our then king, Philoctetes II, was constantly searching for a battle with the Atlanteans, because they had killed his grandfathers in a battle three or four years ago.

   Anyway, the next day, we had heard the Sacred Mountain making strange noises. We had ignored it, however, simply thinking that it was the God of the Earth who was starving, so all the peasants were sowing their fields, ignoring the awful drought that was harvesting from late spring.

  So when the farmers sowed their fields, the earth began to move too much for Atlantis to make weapons. The king came out of his garden saying that the Atlanteans were attacking, thus spreading panic.

   Everyone was running here and there shouting and screaming, for no particular reason. This is how I lost my family at the age of eight.

  Suddenly, the Sacred Mountain began to throw ash and liquid fire. The king told us to go aboard and sail immediately to Atlantis, staying behind himself to pick up the children who had not boarded.

  The rest of us, after arriving in Atlantis, our king's supporter went to King Atlas to tell him what happened and the reason we went there. After this happened, Atlas was very understanding and had accepted to host us on his island as long as this affair lasted.

  But who knew that after several days,  Atlantis began to shake so much that the rings that surrounded it began to gradually sink.

  How do I tell you these? Because I was selfish enough to take a boat on my own and go to Naxos, an island nearby.

  And that, ladies and gentlemen, was my secret, the secret I had kept for many years.

                                     THE END

Iliana_T

---

 Η τελευταία Ανοιξη

  Άνοιξη του 1613 π.Χ. ήταν η τελευταία χρονιά που είδα τον ήλιο, την θάλασσα, τις αρμύρες, και την οικογένεια μου. Όλα ξεκίνησαν εκείνο το πρωινό, είχαμε φύγει με τον πατέρα από την πόλη, τα χαράματα, για να ταΐσουμε τα ζώα. Στον δρόμο μυρίσαμε κάτι πολύ άσχημο, ο πατέρας ήξερε τι ήταν, εμένα δεν μου έλεγε. Φαινόταν τρομαγμένος και κοιτούσε συνέχεια το μεγάλο βουνό στην θάλασσα που κάπνιζε. Μετά από αρκετή ώρα η μυρωδιά σταμάτησε και έτσι ο πατέρας αγνοούσε πλέον το βουνό, γυρίσαμε στην πόλη λίγο πριν μεσημεριάσει και πήγαμε στην κεντρική πλατεία που είχε μαζευτεί κόσμος.

    Όταν τους πλησιάσαμε αρκετά για να ακούμε τι έλεγαν ο πατέρας με έσπευσε να τρέξω σπίτι και να πω στην μητέρα να μαζέψει τα απαραίτητα για ‘εκείνη’ την περίπτωση. Δεν ήξερα για ποιο πράγμα έλεγαν ούτε τι ήταν ‘εκείνη’ η περίπτωση, το μόνο που καταλάβαινα ήταν πως ο πατέρας φοβόταν και μάλιστα πολύ. Έτσι έτρεξα όσο ποιο γρήγορα μπορούσα και το είπα στην μητέρα μου, εκείνη μόλις το άκουσε ταράχτηκε φώναξε την μεγάλη μου αδερφή και ξεκίνησαν να μαζεύουν πράγματα μανιωδώς. Όσο εκείνες μάζευαν εμένα δεν μου έδιναν σημασία παρόλη την προσπάθεια μου να μάθω τι γινόταν.

    Περίπου μια ώρα μετά το μεσημέρι η γη άρχισε να σείεται, σκάλες έσπαγαν στους δρόμους και έπεφταν πράγματα από τα ράφια. Φοβήθηκα και κρύφτηκα κάτω από την σκάλα, δεν πρόλαβε να σταματήσει να τρέμει η γη και η μητέρα με άρπαξε βιαστικά από το χέρι και με τραβούσε προς το λιμάνι, εγώ έκλαιγα και γιατί πονούσα και γιατί φοβόμουν αλλά κανείς δεν μου εξηγούσε τι γινόταν.

    Μπήκαμε σε ένα μικρό καράβι και κατευθείαν ο πατέρας άνοιξε πανί και έκανε κουπί μαζί με την μητέρα με όλη τους την δύναμη. Η αδερφή μου έκλαιγε καθώς ξεκίνησε να κάνει και αυτή κουπί, εγώ ακόμη δεν ήξερα τίποτα αλλά καταλάβαινα ότι κινδυνεύαμε και έκανα και εγώ κουπί. Κατευθυνόμασταν νότια προς την Κρήτη υπέθετα, το βράδυ πλέον είχαμε απομακρυνθεί τόσο που το νησί μας δεν φαίνονταν σχεδόν.

    Εκείνη την ώρα οι γονείς μου επιτέλους μίλησαν, στην αρχή απλά μας είπαν να κοιμηθούμε για να έχουμε δυνάμεις για την επομένη, αλλά εγώ ήμουν πλέον θυμωμένος και τους φώναξα ζητώντας εξηγήσεις. Μου το είπαν με τέτοιο τρόπο για να καταλάβω, ο ‘σεισμός’ όπως το αποκάλεσαν που είχε γίνει το μεσημέρι ήταν μια προειδοποίηση των θεών που θα έφερνε την καταστροφή και έτσι εμείς θα έπρεπε να φύγουμε από το νησί.

    Μου φαινόταν περίεργο που η κίνηση της γης είχε ονομασία και ήταν και μήνυμα προς τους ανθρώπους. Αλλά το πίστεψα κρίνοντας από τα πρόσωπα των γονιών μου και της αδερφής μου. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ και έτσι βοήθησα τους γονείς μου με το κουπί, κάποια στιγμή λίγες ώρες πριν το ξημέρωμα δεν άντεξα άλλο και κοιμήθηκα.

    Όταν ξύπνησα είχε σχεδόν φτάσει μεσημέρι και ο πατέρας έλεγε πως μέχρι το βράδυ θα είχαμε φτάσει στην Κρήτη. Ένιωθα ανακούφιση για πρώτη φορά μετά από τα προηγούμενα γεγονότα.

    Το απόγευμα προς έκπληξη μας ακούστηκε ένας εκκωφαντικός κρότος και τα νερά έτρεμαν. Με περιέτρεχε ρίγος και ένιωθα μια έξαψη σε όλο μου το σώμα. Η αδερφή μου ξανάρχισε να κλαίει και οι γονείς μου έκαναν πάλι κουπί βιαστικά. Το ένιωθα πλέον πως δεν θα σωζόμασταν ούτε αν φτάναμε στην Κρήτη αλλά προσπαθούσα να κάνω κουπί με όλη μου την δύναμη. Μάταια όμως, σε λιγότερο από μια ώρα που ακούσαμε τον κρότο ένα γιγαντιαίο κύμα έτρεχε από την Καλλίστη προς εμάς με ιλιγγιώδεις ταχύτητες.

   Οι γονείς μου σταμάτησαν να κάνουν κουπί και μας αγκάλιαζαν, αγκαλιάζονταν και έκλαιγαν, έκλαιγαν με λυγμούς ατελείωτα. Λίγο πριν μας χτυπήσει το κύμα τους είπα απλά σας αγαπώ πολύ και μετά όλα μαύρισαν και δεν θυμάμαι τίποτα, εξάλλου τι μπορούσε να κάνει ένα μικρό αγόρι μπροστά στον θυμό των θέων.

 Ευαγγελία Κ 17/3/2020

---

 

 

 

 ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ

 

          Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα και εγώ με την μαμά μου μόλις είχαμε τελειώσει να φτιάχνουμε το μεσημεριανό φαγητό. Μου είπε να πάω να φωνάξω τον αδερφό μου που βοηθούσε τον παππού να θερίσει τα χωράφια. Έτσι εγώ ανέβηκα πάνω στο λοφάκι που είχαμε τα χωράφια μας εκεί είδα τον παππού, τον αδερφό μου και 3 σάκους με ντομάτες. Η θέα ήταν καταπληκτική μπορούσες να δεις όλα τα καράβια στο πέλαγος είδα και τον πατέρα μου που ψάρευε και τον χαιρέτισα. Ένιωθα τόσο όμορφα και γαλήνια εκεί με τον ζεστό ήλιο αλλα και το δροσερό αεράκι θα μπορούσα να μείνω εκεί για πάντα να χαζεύω τα καραβάκια και τα κύματα στην θάλασσα. Οι σκέψεις μου διακόπηκαν από την φωνή του αδερφού μου που με ρώτησε για ποιόν λόγο ήρθα όμως προτού μπορέσω να του απαντήσω  έγινε αυτό που φοβόμουν. Το πάτωμα κάτω από τα πόδια μου άρχισε να κουνιέται και χάνοντας την ισορροπία μου παραλίγο να πέσω αλλά με έπιασε ο αδερφός μου. Ήμουν πολύ φοβισμένη γιατί αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που γινόταν σεισμός αλλά η τρίτη και αυτή την φορά ήταν ακόμη πιο δυνατός από τις άλλες δύο. Ήμουν και στεναχωρημένη διότι όλοι οι κάτοικοι του νησιού είχαν αποφασίσει πως αν γινόταν τρίτος σεισμός θα φεύγαμε από το νησί επειδή δεν ήταν ποια ασφαλές να ζούμε εδώ. Ο παππούς, μας κοίταξε στεναχωρημένος και μας είπε <<Ήρθε η ώρα να φύγουμε από εδώ και να αρχίσουμε μία καινούρια ζωή σε άλλο τόπο. Πρέπει όμως να βιαστούμε να πάμε σπίτι και να αρχίσουμε να μαζέψουμε τα πράγματά μας για να φύγουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα>>. Όταν φτάσαμε σπίτι η μαμά έτρεξε και μας αγκάλιασε μετά είπε στον αδερφό μου να πάει να βοηθήσει τον πατέρα να ετοιμάσει το καράβι με τα τρόφιμα και εγώ να την βοηθήσω με τα υπόλοιπα πράγματα πού θα παίρναμε μαζί μας.
          Σε λίγες ώρες είχαμε τελειώσει και μπαίναμε στο καράβι του μπαμπά, αποφασίσαμε να πάρουμε το μεγάλο καράβι, το οποίο το χρησιμοποιούσε ο μπαμπάς όταν πήγαινε στην Κρήτη η και μερικές φορές στην Αθήνα για να κάνει εμπόριο. Το μικρό καραβάκι  για το ψάρεμα το χαρίσαμε σε μια οικογένεια που δεν είχε με ποίον να φύγει. Έριξα μία τελευταία ματιά στο νησί μου στο μέρος που είχα περάσει όλη μου την μέχρι τώρα ζωή μου και με δάκρυα στα μάτια μου το χαιρέτισα. Ευχόμουν να πάμε πίσω μια μέρα αλλά κάτι μέσα μου, μου έλεγε πως δεν θα ξαναγυρνούσαμε ποτέ. Στην βιασύνη μας δεν είχαμε προλάβει ούτε να φάμε για αυτό εγώ και ένα κοριτσάκι από την οικογένεια που είχαμε πάρει μαζί μας, μοιράσαμε το φαγητό. Όταν τελειώσαμε το φαγητό ο αδερφός μου πήγε να βοηθήσει τον μπαμπά με τα δίχτυα που είχαν ρίξει στην θάλασσα για να πιάσουν ψάρια και εγώ έμεινα εκεί να χαζεύω το πέλαγος. Όταν νύχτωσε ο άνεμος είχε σταματήσει, ίσα που φυσούσε λίγος αέρας. Επειδή όλοι ήταν πολύ κουρασμένοι αποφασίσαμε να μην κάνουμε κωπηλασία για να συνεχίσουμε την πορεία μας αλλά να πέσουμε για ύπνο με την ελπίδα ότι αύριο θα είχε αρκετό άνεμο για να συνεχίσουμε την διαδρομή μας και να φτάσουμε στην Κρήτη πριν νυχτώσει.
          Την άλλη μέρα ο ύπνος μου διακόπηκε από έναν δυνατό θόρυβο, τρόμαξα και έτρεξα στο κατάστρωμα για να δω τι είχε γίνει. Αυτό που αντίκρισα όμως ήταν φρικτό! Στην αρχή τους είδα όλους να κοιτάνε με δάκρυα κάτι στο πέλαγος από την πίσω πλευρά του καραβιού και όταν γύρισα να δω τι ήταν είδα από μακριά το νησί μου σε φλόγες και καπνούς. Δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ και ξέσπασα σε κλάματα έβλεπα το σπίτι μου να καταστρέφεται και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για να το σταματήσω. Τώρα όντως δεν υπήρχε καμία ελπίδα να ξαναγυρίσουμε το μόνο που με καθησύχαζε ήταν  η σκέψη πως άμα είχαμε μείνει εκεί δεν θα είχαμε σωθεί ενώ τώρα ήμουν με την οικογένεια μου και ήμασταν όλοι καλά. Αλλά ακόμη ανησυχούσα και έλεγα στον εαυτό μου <<πώς θα ήταν τα πράγματα στην Κρήτη, θα βρούμε σπίτι, δουλειά, δηλαδή αν ποτέ φτάσουμε και δεν μας φάει κάποιο θαλάσσιο τέρας>>. Ξαφνικά όμως ήρθε πάνω μας ένα νέφος με στάχτη. Η στάχτη μπήκε στα μάτια μου και έτσουζε κι άρχισα να δακρύζω ακόμη περισσότερο, έβαλα το χέρι μου μπροστά στα μάτια μου για να μπορέσω να δω καλύτερα τι γινόταν. Από την μία πλευρά είδα ένα νησί που υπόθεσα πως είναι η Κρήτη ενώ από την άλλη δεν μπορούσα να δω τίποτα επειδή το νέφος με την στάχτη τα κάλυπτε όλα. Όταν καθάρισε λίγο ο αέρας από την στάχτη είδα στον ορίζοντα ένα τεράστιο κύμα να έρχεται καταπάνω μας και μου κόπηκε ανάσα. Μόλις το είδε η μητέρα μου με έπιασε εμένα και τον αδερφό μου από το χέρι και μας πήγε σε ένα μικρό δωματιάκι που το χρησιμοποιούσαμε ως αποθήκη για τα φαγητά και πράγματα όπου είχαμε πάρει μαζί μας και μας είπε << μείνετε εδώ>> μας φίλησε και τους δύο και βγήκε έξω. Μα ήθελα να βοηθήσω και εγώ, τουλάχιστον να δω τι έκαναν, να ακούσω τι έλεγαν! Στο δωμάτιο ήταν και η ένα άλλο κοριτσάκι από την οικογένεια που είχαμε πάρει μαζί μας και έκλαιγε ενώ ο αδερφός μου προσπαθούσε να την καθησυχάσει. Τότε ήταν που είδα ένα μικρό παραθυράκι από το οποίο θα μπορούσα να δω τα πάντα που γινόταν έξω αλλά και το πόσο κοντά ήταν το θανατηφόρο κύμα. Το μόνο πρόβλημα ήταν πως το παράθυρο ήταν πολύ ψηλά για να μπορέσω να δω κάτι από αυτό. Κοίταξα γύρω μου, ο αδερφός μου ήταν ακόμη απασχολημένος με το κοριτσάκι, αυτή ήταν η ευκαιρία μου, πάτησα πάνω σε ένα σάκο με όσπρια και κοίταξα έξω από το παράθυρο. Είδα τον πατέρα μου να μιλάει με τον παππού και να του δείχνει με νεύμα πως συμφωνεί. Είδα και το πελώριο κύμα να έρχεται καταπάνω μας και εμείς αντί να πάμε μπροστά κάναμε αντίθετη κωπηλασία και πηγαίναμε προς τα πίσω. Ήμουν τρομοκρατημένη, δηλαδή <<γιατί να αποφασίσουν να πάμε και εμείς καταπάνω του, δεν έβλεπαν πως ήταν πελώριο και θα μας πλάκωνε!>> έλεγα στον εαυτό μου, και παρόλο που ήθελα να τρέξω έξω και να τους ρωτήσω για ποιόν λόγο το έκαναν αυτό,  σεβόμουν τους γονείς μου και είχα εμπιστοσύνη στο σχέδιο τους. Τότε με είδε ο αδερφός μου και με ένα αυστηρό τόνο στην φωνή του μου είπε << Τι κάνεις εκεί πάνω ; Κατέβα αμέσως θα χτυπήσεις!>> και εγώ προς μεγάλη μου έκπληξη του είπα << Όχι! Δεν θα μου πεις τι να κάνω φτάνει που μας έχουν βάλει εδώ μέσα και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα τουλάχιστον να δω τι γίνεται απ' έξω! >>. Με κοίταξε με ένα έκπληκτο βλέμμα, ποτέ δεν του είχα αντιμιλήσει, ούτε του είχα μιλήσει με τέτοιο τρόπο επειδή ήξερα πως πάντα ήθελε το καλό μου, αλλά αυτή την φορά δεν μπόρεσε να τον ακούσω έπρεπε να δω τι γινόταν εκεί έξω. Ο αδερφός μου ακόμη με κοιτούσε παράξενα, αλλά εγώ δεν του έδωσα σημασία και συνέχισα να κοιτάω έξω από το παραθυράκι. Δεν χρησίμευσε όμως για πολύ ακόμη επειδή το καράβι γύρισε. Αυτό το γεγονός με άγχωσε ακόμη περισσότερο επειδή τώρα δεν έβλεπα πόσο κοντά είμασταν στο κύμα. Ξαφνικά ένιωσα το καράβι να πάει προς τα πάνω και έτσι κατάλαβα πως το μεγάλο κύμα είχε έρθει και εμείς ανεβαίναμε πάνω του! Αυτή η στιγμή πέρασε γρήγορα αλλά την θυμάμαι τόσο καλά σαν ο χρόνος να είχε σταματήσει. Στην αρχή όταν ανεβαίναμε έχασα λίγο την ισορροπία μου και κόλλησα στο παράθυρο, προσπάθησα να σταθώ πάλι στα πόδια μου αλλά ήταν αδύνατο το καράβι ήταν είδη πολύ ψηλά στο κύμα και το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να ευχηθούμε να μην αναποδογυρίσει αλλά να περάσει πάνω από το κύμα και τότε ένιωσα το καράβι να πέφτει προς την μεριά μας, ένιωσα τόση ανακούφιση! Γλιστρήσαμε ήρεμα από την άλλη πλευρά του κύματος και τώρα πάλι βρισκόμασταν στην ήρεμη θάλασσα.Έτρεξα έξω και αγκάλιασα τους γονείς και τον παππού μου. Τότε τους ρώτησα για ποίον λόγο πήγαμε πάνω στο κύμα. Αυτοί μου απάντησαν πως ούτως ή αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να το αποφύγουμε  και επειδή αυτό συνεχώς μεγάλωνε ήταν καλύτερο να το αντιμετωπίσουμε τώρα που ήταν πιο μικρό.
          Μετά αποφασίσαμε να συνεχίσουμε την πορεία μας για την Κρήτη. Όταν φτάσαμε όλα ήταν  πλημμυρισμένα πολλά σπίτια και κτήρια είχαν γεμιστεί, αλλά αρκετοί κάτοικοι είχαν σωθεί. Μας εξήγησαν πως όταν είδαν το κύμα κρύφτηκαν σε μία σπηλιά πίσω από ένα λόφο. Μας είπαν ακόμη πώς είμασταν πολύ τυχεροί επειδή  όλα τα καράβια που ήταν κοντά στην στεριά καταστράφηκαν. Εμείς προσφέραμε την βοήθειά μας , τους δώσαμε από τα φαγητά που είχαμε πάρει μαζί μας, στήσαμε δίχτυα για να πιάσουμε ψάρια και τους βοηθήσαμε να κάνουν επισκευές στα σπίτια τους. Αυτοί για να μας ευχαριστήσουν μας υποδέχτηκαν στην κοινωνία τους, μας έδωσαν δουλειά αλλά και σπίτι.

 

 Αναστασία_Β

---

ΕΝΑ ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

   Ήταν μία ζεστή ανοιξιάτικη μέρα. Ο ήλιος έλαμπε, τα λουλούδια άνθιζαν  και μπορούσες να ακούσεις μέχρι και το θρόισμα των φύλλων από την γαλήνη του τοπίου που επικρατούσε. Εγώ ήμουν μονάχα 12 χρονών.          

   Μία μέρα, καθώς έπαιζα με τους φίλους μου, ακούσαμε ένα πολύ δυνατό θόρυβο! Η γη άρχισε να σείεται! Όλοι είχαν βγει στους δρόμους για να μάθουν τι συνέβαινε. Ξαφνικά είδαμε καπνούς στον ουρανό. Τότε ήταν η στιγμή που καταλάβαμε οτί το ηφαίστειο είχε μόλις εκραγεί! Όλοι ήμασταν σοκαρισμένοι! Όπου και να κοιτούσες έβλεπς τον τρόμο, την δυστυχία και τον φόβο για το άγνωστο μέλλον.

   Με την οικογένειά μου το μόνο πράγμα που σκεφτήκαμε ήταν να πάμε σε ένα ψηλό μέρος του νησιού για να μπορέσουμε να προφυλακτούμε. Ξεκινήσαμε τότε τρέχοντας για το βουνό. Δεν είμασταν οι μόνοι. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Σαντορίνης είχε συγκεντρωθεί στο βουνό. Είχε περίπου πέντε λεπτά από τη στιγμή που φτάσαμε στο βουνό, όταν πλέον μπορούσαμε να δούμε τη λάβα να αναβλύζει. Σχεδόν όλο το χωριό καλύφθηκε με λάβα μέσα σε μόλις λίγα λεπτά. Τόσες στιγμές και τόσες αναμνήσεις χάθηκαν και θάφτηκαν κάτω από την λάβα.

   Αφού η λάβα είχε σταθεροποιηθεί και δεν έκαιγε έπρεπε να κατεβούμε από το βουνό και να φύγουμε από το νησί. Την ίδια μέρα είχαμε ήδη φύγει για την αρχαία Αθήνα. Εκεί βρισκόταν η γιαγιά μου οπότε από τότε και ύστερα ξεκινήσαμε μία καινούρια ζωή.

   Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την ημέρα. Εικόνες του τι επικρατούσε έχουν χαραχθεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου.                                 

Μανώλης Β

---

Πριν απο 3600 χρόνια η σημερινή ημικυκλική μορφή της νήσου οφείλεται στις ηφαιστειακές εκρήξεις που μετέβαλαν  το αρχικό στρογγυλό σχήμα της.

Οι κάτοικοι της προϊστορικής θήρας  είχαν παρα πολυ αναπτυγμένη την ναυσιπλοΐα και την τεχνολογία. Αυτο αποδεικνύεται απο το σχήμα των πλοίων , την θέση των κωπηλατών και το πηδάλιο κατασκεύαζαν δηλαδή πολυ γερά πλοία , ικανά  να ταξιδεύουν πολυ μακρυά. Οι απόψεις διαφέρουν στο γεγονός ότι στον οικισμό δεν βρέθηκαν ανθρώπινοι σκελετοί. Η πρώτη εκδοχή μαρτυρεί  ότι μια σειρά απο προειδοποιητικούς σεισμούς εξανάγκασε τους κατοίκους να τον εγκαταλείψουν έγκαιρα καποιοι κατοικοι επεστρεψαν αργότερα στον οικισμό για να απεγκλωβίσουν όσους δεν είχαν προλάβει να φύγουν και να συλλέξουν πολύτιμα και προσωπικά αντικείμενα.

Μια άλλη εκδοχή είναι ότι οι κάτοικοι του νησιού με όσες γνώσεις και αν είχαν δεν προλάβαιναν να φύγουν. Ήταν πρακτικά αδύνατον ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα . Όταν ξεκίνησαν τα προειδοποιητικά φαινόμενα και κατάλαβαν ότι κάτι πολυ κακο συμβαίνει οι κάτοικοι δεν είχαν καμία δυνατότητα διαφυγής γιατί ήταν παρα πολυ ήταν πανω απο 10000 . Ακόμη και όλα τα πλοία τους να είχαν συγκεντρωθεί για να τους βοηθήσουν δεν θα προλάβαιναν να εκκενώσουν  την πόλη . Μάλλον οι κάτοικοι είχαν συγκεντρωθεί στο αρχαίο λιμάνι. Όταν το ανακαλύψουμε και ανασκαφούν τα σημεία που ήταν συγκεντρωμένοι οι κάτοικοι τότε θα έχουμε πληροφορίες για τις τελευταίες γραμματικές ώρες τις πόλης , όπως και για την τύχη των κατοίκων . Σίγουρα στο βυθισμένο αρχαίο λιμάνι θα βρούμε σκελετούς.

Λία Β

---

Είναι άνοιξη του 1.613 π.Χ. Βρισκόμαστε στη Σαντορίνη και συγκεκριμένα στην πόλη του Ακρωτηρίου, μιας πλούσιας αποικίας Μινωϊτών με αριθμό κατοίκων 10.000 που στηρίζονται στο εμπόριο, στη ναυσιπλοΐα και στην αλιεία. Ένα μικρό αγόρι 10 χρονών ο Θήρας μας εξιστορεί την έκρηξη του ηφαιστείου που σημάδεψε για πάντα τη ζωή του και του λαού του. Την ιστορία του την έγραψε πάνω σε πάπυρο και την αποθήκευσε σ' ένα αγγείο, γιατί ήθελε να προειδοποιήσει τις επόμενες γενιές  σε περίπτωση που δεν τα κατάφερνε ο λαός του. Αυτό το αγγείο βρέθηκε από τους αρχαιολόγους χιλιάδες χρόνια μετά.

 << Σας χαιρετώ. Λέγομαι Θήρας και είμαι 10 χρονών. Μένω στην μεγαλύτερη πόλη της Σαντορίνης το Ακρωτήρι. Οι γονείς μου είναι πλούσιοι, γιατί ασχολούνται με το εμπόριο και μένουμε σ΄ ένα διώροφο αρχοντικό. Η ζωή μας κυλούσε πολύ αρμονικά μέχρι που έγινε κάτι συνταρακτικό. Στο νησί μας υπάρχει ένα τεράστιο ηφαίστειο το οποίο πολύ συχνά προκαλεί σεισμούς χωρίς λόγο ανησυχίας. Ο λαός μου έχει συνηθίσει στους σεισμούς και παίρνει τα κατάλληλα μέτρα, ώστε να μην υπάρχουν θύματα. Εκκενώνεται η πόλη μας για λίγο διάστημα και μετά γίνονται οι απαραίτητες επιδιορθώσεις στα κτίρια και στους δρόμους ώστε να επιστρέψουμε χωρίς να κινδυνεύουμε. Όμως, εδώ και μερικές μέρες τα πράγματα άλλαξαν, γιατί οι σεισμοί γίνονται σχεδόν καθημερινά και είναι πολύ ισχυροί. Ο λαός μου ανησυχεί, γιατί υπάρχει φόβος ότι δεν θα προλάβουμε να φύγουμε όλοι, γιατί τα πλοία δεν είναι αρκετά για όλους. Ο πατέρας μου πιστεύει ότι πρέπει να φύγουν τα γυναικόπαιδα και να πάνε στην Κρήτη μέχρι να ηρεμήσει το ηφαίστειο. Έτσι, η μητέρα και εγώ καθώς και όλα τα γυναικόπαιδα της πόλης μας ετοιμάσαμε τα πράγματα μας για να φύγουμε. Φοβάμαι πολύ για το τι θα μας συμβεί. Αναρωτιέμαι αν θα σωθούμε και αν θα ξαναδώ τον πατέρα μου και τον υπόλοιπο λαό μας. Μαζευόμαστε σε ομάδες και πάμε στο λιμάνι, όπου επιβιβαζόμαστε στα πλοία πολύ γρήγορα, γιατί η γη σείεται συνεχώς και με μεγαλύτερη ένταση. Το ηφαίστειο αρχίζει να βγάζει ένα νέφος από μαύρους καπνούς που μας προκαλεί έντονο βήχα και πολύ ηλικιωμένοι πεθαίνουν από τα αέρια. Επικρατεί πανικός και όλοι τρέχουν να σωθούν προς τα καράβια. Ξεκινάμε το ταξίδι μας δακρυσμένοι αποχαιρετώντας τους δικούς μας και τον τόπο μας. Έχουμε απομακρυνθεί αρκετά όταν βλέπουμε και ακούμε την τεράστια έκρηξη του ηφαιστείου που εκτινάσσει λάβα, βράχια και βυθίζει κομμάτια στεριάς. Όλοι μένουμε άφωνοι γιατί μπροστά μας βλέπουμε να χάνονται οι δικοί μας και ο τόπος μας. Δεν συνειδητοποιούμε ότι κινδυνεύουμε και εμείς μέχρι που αντικρίζουμε πίσω μας ένα τεράστιο παλιρροϊκό κύμα να μας κυνηγάει. Η μητέρα μου προσπαθεί να με προστατέψει παίρνοντας με αγκαλιά. Ελπίζω να καταφέρουμε να επιζήσουμε και το γράμμα μου να βοηθήσει τις επόμενες γενιές του λαού μας ! Αντίο.>>

Γιώργος Κ

---

Μία μέρα πριν από επτά χρόνια , ήμουν στην αποθήκη της γιαγιάς μου κι βρήκα ένα βιβλίο με όνομα η ιστορία του ηφαιστείου το 1.500 πχ.       Όταν ρώτησα την γιαγιά μου τι είναι αυτό, μου είπε ότι αυτό το βιβλίο είναι από τότε που έγινε η έκρηξη του ηφαιστείου. Μου είπε ότι αυτό το βιβλίο το είχε γράψει μία κοπέλα που ήταν στην έκρηξη του ηφαιστείου και πέθανε αργότερα από τις οσμές που έβγαζε το ηφαίστειο.

   Βιβλίο= [Σήμερα το πρωί άκουσα έναν θόρυβο και την γη να τρίζει. Τρόμαξα πολύ, βγήκα έξω και είδα ότι το ηφαίστειο βγάζει καπνούς και είδα την θάλασσα να μαζεύει προς τα μέσα. Δεν ήξερα τι να κάνω, κάποιοι άνθρωποι έφυγαν με τις βάρκες τους, εγώ όμως φοβόμουν να πάω στην θάλασσα. Αποφάσισα να μείνω εδώ. Μετά από λίγο έγινε η έκρηξη του ηφαιστείου και έγινε και ένα μεγάλο τσουνάμι, αλλά μετά έγιναν κι άλλα τσουνάμι.                                                                     

     Μόλις το διάβασα ρώτησα την γιαγιά μου γιατί το βιβλίο σταματάει απότομα. Μου είπε ότι μάλλον μετά η κοπέλα έχασε την ζωή της.

   Μέσα από αυτό το μικρό βιβλίο κατάλαβα τι είχε γίνει στο νησί που μένω και εγώ δεν το ήξερα.

Μαριλέτα Δ

---

Το Μεγάλο Βουνό

 

 Ξύπνησα μια μέρα και έψαχνα τους γονείς μου καθώς ήταν στις δουλειές τους και δεν ήταν στο σπίτι. Έφυγα από το σπίτι και στον δρόμο όλα άρχισαν να τρέμουν, αντικείμενα γύρω μου άρχισαν να πέφτουν κάτω και να σπάνε. Ήμουν φοβισμένος γιατί δεν είχα κοντά μου ούτε την μαμά μου ούτε τον μπαμπά μου. Ξαφνικά το τρέμουλο σταμάτησε και όλα γύρω μου ήταν σπασμένα , διαλυμένα και γκρεμισμένα. Ανακουφίστηκα που σταμάτησε το τρέμουλο αλλά όλοι γύρω μου έτρεχαν να προστατευτούν από τα χαλάσματα με φοβισμένα πρόσωπα. Άλλοι φώναζαν για βοήθεια , παιδάκια έκλαιγαν και ούρλιαζαν απεγνωσμένα δίχως σταματημό φωνάζοντας τους γονείς τους. Ξαφνικά το μεγάλο βουνό άρχισε να βγάζει καπνό εγώ όμως συνέχισα τον δρόμο μου ανάμεσα στα ερείπια ψάχνοντας για τους αγαπημένους μου γονείς. Ακούστηκε από το μεγάλο βουνό ένας περίεργος θόρυβος, ένα τεράστιο μπαμ! Όλοι τρομοκρατήθηκαν ξανά! Το ηφαίστειο συνέχιζε να βγάζει καπνό και μετά το μεγάλο μπαμ καυτές πέτρες πετούσαν στον αέρα. Φοβόμουν τόσο πολύ. Μόλις έπεφταν στην Γη σπίτια εξαφανίζονταν και άνθρωποι χάνονταν. Πάλι ακούστηκε κάποιος περίεργος θόρυβος. Άνθρωποι έτρεχαν να γλιτώσουν από όλα αυτά καθώς ένα πορτοκαλοκόκκινο ποτάμι πλησίαζε το χωριό όλο και περισσότερο. Μέσα στο χάος είδα την μαμά και τον μπαμπά μου να με αναζητούν απεγνωσμένα και εκείνοι όπως και εγώ. Ο μπαμπάς με παίρνει αγκαλιά και αρχίζουμε να τρέχουμε και οι τρεις μαζί προς την θάλασσα που μας περίμενε το καράβι. Αρκετός κόσμος ερχόταν τρέχοντας για να μπει στο καράβι. Το καράβι γέμισε από κόσμο αλλά ξαφνικά αρχίσαμε να ζαλιζόμαστε και να μην αναπνέουμε καλά. Μετά από εκείνη την στιγμή όλα είναι θολά δεν θυμάμαι τίποτα!

Μανώλης Δ

---

 Όταν ήμουν μικρός, έγινε μια καταστροφική έκρηξη στο νησί μου και γι’αυτό έπρεπε να εγκαταλείψουμε τα σπίτια μας. Πολλοί πίστευαν πως με αυτή την έκρηξη θα πεθαίναμε όλοι. Ευτυχώς, καταφέραμε να προβλέψουμε την φυσική καταστροφή, με την βοήθεια στοιχείων που μας έδινε το νησί και το ηφαίστειο. Μόλις μάθαμε για το τι θα συνέβαινε, καταστρώσαμε ένα σχέδιο διαφυγής από το νησί.

    Αυτό ήταν σχετικά εύκολο διότι πολλοί κάτοικοι ήταν έμποροι και ψαράδες, και έτσι μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τα σκάφη τους για να γλιτώσουμε. Έτσι, οργανωθήκαμε και μαζέψαμε τα πράγματά μας για να είμαστε έτοιμοι να φύγουμε ανά πάσα στιγμή.

    Το εύκολο κομμάτι είχε τελειώσει. Το δύσκολο ήταν να αντικρίζουμε το νησί μας να καταστρέφεται από μακριά, καθώς είχαμε πολλές αναμνήσεις από εκεί.

    Αυτή ήταν η δραματική μου περιπέτεια για να ξεφύγω από την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας.

Μαρίνος Δ

---

Ήταν καλοκαίρι, ήμουν με τους γονείς μου έξω στην αυλή του σπιτιού που είχε θέα το Ηφαίστειο. Ξαφνικά βλέπουμε το Ηφαίστειο να βγάζει καπνούς και η μέρα να γίνεται νύχτα από τον πολύ καπνό. Που αυτό σημαίνει ότι το ηφαίστειο θα εκραγεί σύντομα. Έτσι ετοιμαστήκαμε γρήγορα πήραμε μερικά απαραίτητα πράγματα όπως τρόφιμα, ρούχα, φάρμακα , νερό κλπ. Και χαράξαμε πορεία για το βουνό, ώστε όταν κάνει τσουνάμι να ήμαστε ασφαλείς εκεί πάνω.

  Κατά την διάρκεια της διαδρομής ακούμε ένα δυνατό Μπαμ που ερχόταν από το ηφαίστειο και  έπεφταν ηφαιστειακές πέτρες από τον ουρανό ευτυχώς όμως ήμασταν κοντά σε μια μεγάλη εκκλησία όπου εκεί έχει πολύ χώρο για να καλυφθούν και να μείνουν ασφαλείς οι περισσότεροι κάτοικοι της Σαντορίνης. Μετά το ηφαίστειο άρχισε να πετάει λάβα και ηφαιστειακή τέφρα .

   Μετά την έκρηξη βγαίνουμε να δούμε τι καταστροφές είχε κάνει. Το μισό νησί είχε βυθιστεί και ένα κομμάτι της Σαντορίνης χωρίστηκε που το οποίο ονομάστηκε Θηρασιά. Αργότερα ο ουρανός καθάρισε. Η νύχτα έγινε μέρα. Οι πρώτες μέρες ήταν δύσκολες γιατί δεν είχαμε και πολλά τρόφιμα και δεν είχαμε και κάπου μαλακά να κοιμηθούμε. Αλλά καταφέραμε να ορθοποδήσουμε και να επιστρέψουμε στις παλιές μας συνήθειες .

   Τέλος μετά από λίγο καιρό μπήκαμε στον ρυθμό μας, χτίστηκαν σχολεία, μαγαζιά , νέο λιμάνι και σπίτια.

Λάζαρος Δ

---

Ήταν μια όμορφη μέρα της άνοιξης, ήταν μια από τις συνηθισμένες μέρες όλοι οι άνθρωποι στις δουλειές τους. Εγώ με τους φίλους μου παίζαμε στην πανέμορφη εξοχή. Μετά από λίγη ώρα με φώναξε η μαμά μου να φάω φαγητό.

Μετά από λίγο άρχισε το έδαφος να τρέμει, πολλοί άνθρωποι άρχιζαν να φωνάζουν και να τρέχουν στα πλοία. Δεν ήξερα τι συνέβαινε έξω, όλη η οικογένεια μου άρχιζε να τρέχει και αυτή στα πλοία. Τα καράβια άρχιζαν να φεύγουν, πίσω μας όμως πολλοί έμειναν πίσω. Αργότερα ακούστηκε μια μεγάλη έκρηξη, όλοι κοιτάξαμε πίσω μας, μια μεγάλη μάζα μάγματος κάλυψε όλο το νησί τότε άρχισαν τα πλοία να πηγαίνουν γρηγορότερα. Είχαμε πολύ φαγητό, οπότε θα μπορούσαμε να φάμε  για μερικές μέρες. Ο ουρανός έγινε μαύρος από τον καπνό. Τελικά φτάσαμε ασφαλής σ’ ένα  έρημο νησάκι.

 Από εκείνη την μέρα, όλοι μας αρχίσαμε να φτιάχνουμε σπίτια και να φυτεύομε χωράφια. Αυτή την τρομακτική μέρα που έγινε η έκρηξη δεν θα την ξεχάσω ποτέ.

Εύη Δ

---

Η περιπέτεια της Αθηνάς

 

 

 

 

    Κάποια μέρα σε ένα μακρινό νησί την Στρογγύλη  ζούσε ένα κοριτσάκι η Αθηνά μαζί με την οικογένεια της .Έμενε σε ένα μικρό σπίτι στο Ακρωτήρι μαζί με τον πατέρα της Λεωνίδα της μητέρα της Δήμητρα  τον αδελφό της Πάρη  και το μαύρο μικρό σκυλάκι τους τον Αργό.

 

Η μητέρα της  ήταν στο σπίτι για να προσέχει εκείνη και τον αδελφό της ο πατέρας της ήταν ψαράς και είχε ένα μεγάλο καΐκι με πανιά  .Στην Αθηνά   άρεσε να μαζεύει λουλούδια και να παίζει με τις φίλες της . Ζούσαν όλες στο Ακρωτήρι και έπαιζαν σε ένα όμορφο λιβάδι δίπλα από το σπίτι της Αθηνάς .

Μια μέρα καθώς περίμενε τις φίλες της να έρθουν είδε ένα μαύρο σύννεφο και ένιωσε να  κουνιέται το χώμα παραλίγο να χάσει την ισορροπία της  φοβήθηκε .....φοβήθηκε πάρα πολύ και έτρεξε προς το σπίτι της, η μητέρα τρομαγμένη μάζευε ήδη   γρήγορα χοντρά ρούχα και φαγητό, και όλοι μαζί κατηφόρισαν προς το λιμάνι με τα χέρια  στο πρόσωπο  γιατί κάτι μύριζε άσχημα, μάλλον από το ηφαίστειο ....ο πατέρας τους ήταν ήδη στο λιμάνι ευτυχώς για καλή τους τύχη και βλέποντας τους έτρεξε να βοηθήσει .Δεν είχαν πολύ χρόνο έπρεπε να φύγουν αμέσως μέσα στον πανικό άλλη μια οικογένεια τους παρακάλεσε να τους πάρει μαζί 

μόλις ξεκίνησε το καΐκι η Αθηνά  κατάλαβε ότι δεν είχε το σκυλάκι της  όμως σαν από θαύμα το σκυλάκι έπεσε στο νερό ... και  κολυμπώντας τους έφτασε ...αυτή ήταν και η χαρά τους  μιας  και τα έχασαν όλα .....όμως στην υγεία τους ήταν καλά και όλοι  μαζί ....αυτό ήταν μεγάλο θαύμα για την οικογένεια τους  ....  η αλήθεια είναι  ότι έκλαιγαν ......από χαρά που σωθήκαν ....από το χαμό που ένιωσαν ....και τον φόβο αν οι άλλοι στο νησί τα κατάφεραν να σωθούν .....τι περιπέτεια είπε η μητέρα θα εξερευνήσουμε νέο μέρος και θα δούμε τι θα συμβεί .Ευτυχώς τρώγαν ψαριά που έπιανε ο πατέρας τους , μετρά από μερικές μέρες έφτασαν  κάπου με κάτι μεγάλα δέντρα φοίνικες μάλλον και αυτοί ήταν βαμμένοι στα ματιά   με μαύρα μαλλιά ... αναρωτήθηκαν μα  που  να είναι; .... Αίγυπτος πω πω είχαν ακούσει πολλές  ιστορίες  .

Τελικά ....όλα καλά με το που πάτησαν  το πόδι τους  στην ξηρά επιτέλους ο Αργός  έτρεξε πρώτος να βγει και  με την φορά που πηρέ  έπεσε ..... όλοι γελάσαμε ακόμα και οι Αιγύπτιοι εκεί η ζωή ήταν  περιπέτεια είχαν πολλά να μάθουν .....είχαν βασιλιά τον Φαραώ γενικά τους φέρθηκαν καλά και ενδιαφέρθηκαν   να μάθουν για τον πολιτισμό τους  . Η  αλήθεια είναι όμως ότι δουλέψαν  όλοι  πολύ και τελικά μετρά από λίγα  χρονιά μεγάλη πλέον η Αθηνά  γύρισε πίσω στο νησί για να ανακαλύψει ότι  δεν υπήρχε τίποτα όπως πριν   χάθηκε το σπίτι οι λίμνες τα δέντρα τα ζώα όλα ήταν μαύρα και κόκκινα σαν αίμα τι κακό είχαν κάνει και  οι θεοί τους τιμωρήσαν ;

Το καλό ήταν ότι επέστρεψαν και άλλοι και  έψαξε να βρει γνωστούς και φίλους .

Ήταν πάλι στο νησί της και είχε διάθεση να κάνει τα πάντα από την αρχή τίποτα δεν χάθηκε στα αλήθεια ήταν εκεί και το νησί αν και αλλαγμένο ήταν εξίσου όμορφο .

Ευαγγέλια Α

---

 

   Ιούλιος 1613 π.Χ

 

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

πως να σου περιγράψω τι έχω ζήσει το τελευταιο διάστημα...Εγώ και η μητέρα μου πήγαμε στη διπλανή νήσο Στρογγύλη για να πουλήσουμε τα υφαντά μας ,που κεντήσαμε εδώ στο παλάτι της Κνωσσού..Στη Στρογγύλη ο κόσμος περιμένει απο μας τους Κρητικούς όλα τα καλούδια απο το  νησί μας και καθε φορά που πηγαίνουμε μας υποδέχονται με γιορτές και θυσίες!

Την τελευταία φορά που πήγαμε όμως..έγινε το εξής "κακο"!! Ενας πολύ δυνατός σεισμός!!Τρόμαξα τόσο πολύ!! Άμέσως ο κόσμος φοβήθηκε  και αρχισε να φεύγει πολύ γρήγορα ,παίρνοντας μαζί του ό,τι θεωρούσε απαραίτητο.Εγώ με τη μητέρα μου ναυλώσαμε το καραβάκι μας και φυγάμε πολυ γρήγορα για την Κρήτη μας..Ευτυχώς,φτάσαμε σώοι και αβλαβεις!Και αφού  νομίασαμε οτι τελείωσε ο κίνδυνος ,γυρίσαμε όλοι στο παλάτι στην καθημερινότητά μας...

Ώσπου ακούσαμε σε λίγες μέρες ενα δυνατό θόρυβο..τόσο δυνατό που πολλοί έχασαν την ακοή τους! Αμέσως ,είδαμε από μακριά μια δυνατή φλόγα και σκοτείνιασε ο ουρανος!! Μα τη θεά της γονιμότητας!! Δεν ειδα ποτέ ξανά τόσο σκοτάδι μες το μεσημέρι...Σε λίγες ώρες..ακούστηκε ενα παράξενο μουγκρητο!!Ανέβηκα στην ταράτσα του παλατιού...και τι να δω!!Η θάλασσα ωσαν θεριό άνοιγε το "στόμα" της...Καταπινε τα πάντα στο πέρασμα της...Ετρεξα γρήγορα και φώναξα την οικογένεια μου...."Χανόμαστε!!Πάμε μακριά!!" Και ευτυχώς με άκουσαν...φυγάμε γρήγορα σε μέρος μακρινό απο το παλάτι και σε ψηλό λόφο...Ακολούθησε μεγάλη καταστροφη!!Πάει το παλατι μας...Ολα διαλύθηκαν στη στιγμή!!όλοι κλαίγαμε....

Αγαπημένο μου ημερολόγιο...πες μου ότι ειναι ενα κακό όνειρο και δεν έγινε ποτέ αυτη η εκρηξη του ηφαιστείου της Στρογγύλης!

                                                                      ΕΙΡΗΝΗ Ζ - ΚΝΩΣΣΟΣ

---

Η ιστορία του ηφαιστείου της Σαντορίνης μέσα από τα μάτια ενός παιδιού
 Η μέρα ήταν όμορφη όπως πάντα συνήθιζε στην πανέμορφη Θήρα . Ο  ήλιος ανέτειλε ψηλά στον καταγάλανο ουρανό με τα λευκά σαν χιόνι σύννεφα να κινούνται προς τα δυτικά , η θάλασσα με το εκθαμβωτικό σκούρο μπλε χρώμα της να κυματίζει αφήνοντας λευκό αφρό που αντάξιος στο χρώμα του ήταν μονάχα τα σύννεφα του ουρανού και η στεριά να είναι καταπράσινη απο την χλωρίδα του νησιού . Το λιμάνι ήταν γεμάτο με άντρες που δούλευαν στην ψαραγορά , δεν μπορούσες να αντικρύσεις σχεδόν καμία γυναίκα εκεί γιατί όλες ήταν στα σπίτια τους , τα κορίτσια ήταν όλα στα σπίτια τους και μαθαίνανε διάφορα πράγματα για τις δουλειές του σπιτιού από τις μητέρες τους και όλα τα αγόρια ηλικίας 14 και άνω ήταν έξω και έπαιζαν μεταξύ τους διάφορα παιχνίδια .
 Ένα από όλα αυτά τα παιδιά έδειχνε αρκετά κουρασμένο , δεν κοιμόταν αρκετά επειδή εκεινό το διάστημα γινόντουσαν αρκετοί σεισμοί στην Θήρα και το παιδί φοβόταν πάρα πολύ , είχε κάποια αίσθηση ότι κάτι κακό θα γινόταν αλλά δεν ήξερε τι θα ήταν αυτό ... μέχρι που ήρθε η επόμενη μέρα .
 Το επόμενο πρωί ένας τεράστιος σεισμός τράνταξε όλο το νησί , ο σεισμός ήταν τόσο δυνατός που ράγισε τα πέτρινα τοιχώματα όλων των σπιτιών . Όλοι οι κάτοικοι του νησιού τρομοκρατημένοι από εκείνον τον σεισμό άρχισαν να ανησυχούν πολύ για το τι θα μπορούσε να ακολουθήσει μετά , δεν ήξεραν ότι αυτός ο σεισμός ήταν απλός ένα σημάδι που τους προειδοποιούσε για κάτι πολύ καταστροφικό .
 Μετά από λίγα λεπτά ξεκίνησε η τεράστια καταστροφή . Το ηφαίστειο εξερράγει , λάβα ξεχείλιζε από μέσα του , μαύρος καπνός σαν πίσσα απλώθηκε στον γαλάζιο ουρανό και δηλητηριώδη αέρια είχαν αρχίσει να απλώνονται στην στην ατμόσφαιρα . Οι κάτοικοι του νησιού προσπάθησαν να διαφύγουν με τις βάρκες τους αλλά πολλοί απο αυτούς δεν τα κατάφεραν , πολλοί από αυτούς πέθαναν απο τα δηλητηριώδη αέρια και δεν κατάφεραν να φτάσουν ούτε στις βάρκες .
 Το παιδί που ανέφερα και πιο πάνω αντίκρυσε απαίσια πράγματα , έβλεπε οικογένειες να χάνονται μέσα στο πλήθος , παιδιά που έκλαιγαν από τον φόβο τους ,άνθρωποι να ποδοπατάνε ο ένας τον άλλον για να σώσουν τον εαυτό τους , άνθρωποι να ήταν λιπόθυμοι ίσως και νεκροί από τα αέρια . Αλλά ένα πράγμα ήταν σίγουρο για εκείνο το παιδί , όλα είχαν κατάστραφει , η ζωή του και όλου του υπόλοιπου κόσμου που ήταν εκεί θα άλαζε τελείως .
 Το παιδί αυτό μέσα σε όλο αυτόν τον χαμό έχασε τους γονείς του , κατευθύνθηκε προς το λιμάνι ,ήταν η μόνη του ελπίδα για να ζήσει . Είχε φτάσει στο λιμάνι και είχε αρχίσει να βλέπει τις βάρκες , δυστυχώς όμως το παιδί δεν τα κατάφερε , τα δηλητηριώδη αέρια είχαν εισχωρήσει στα πνευμόνια του και πέθανε όπως πολλά άλλα παιδιά και όπως πολλοί άνθρωποι .       
         ΤΕΛΟΣ

Ευαγγελία Ζ

---

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια όμορφη πόλη μέσα στο Αιγαίο πέλαγος. Ολλοι οι κάτοικοι ήταν εξω. Άλλοι ψάρευαν , αλλοι περπατουσαν ,άλλοι ψωνιζαν και αλλοι κουτσομπολευαν στα στενάκια .Μια τετραμελής οικογένεια έπαιζε με το σκύλο της. Ξαφνικά έγινε ένας μεγάλος  σεισμός ο οποίος έριξε όλα τα σπίτια σα να ταν χάρτινα. Έπειτα ακούστηκαν κρότοι απ το έδαφος. Οι κάτοικοι φοβισμένη συζητούσαν να αφήσουν το μέρος τους.

 

-"Δε μπορούμε να φύγουμε! Έχουμε τόσα πλεονέκτηματα ! Δε λυπάστε να αφήσετε τον τόπο που μεγαλώσατε"; είπε ένας άντρας 

-"Μα.. Δεν ακούς τους κρότους ; Εάν είναι επικίνδυνη ; Σημάδια απ τον Θεό να φύγουμε είναι"!  είπε ένας γέροντας, πολλοί έδειξαν να συμφωνούν με τα λεγόμενα του 

- "Ας μας δώσει άλλο 1 σημάδι λοιπον.."

είπε ο άντρας 

 

Τότε συννέφιασε ο ουρανός και άρχισε να βρέχει. 

 

-"Λοιπόν , εάν συμφωνείτε,  φτιάχνουμε τώρα τα καράβια μας και φεύγουμε". είπε ο πατέρας της τετραμελούς  οικογένειας

 

Αφού λοιπόν συμφώνησαν όλοι άρχισαν να μαζεύουν χρήσιμες προμήθειες , μαλλί προβάτου, γάλα, μέλι, σιτάρι , ακόμη και τα πιο καλά τους σπαθια , πανοπλίες και ασπίδες . Ύστερα επιβιβάστηκαν . Καθώς έπλεαν στην θάλασσα και αναρωτιόντουσαν που θα κατευθυνθούν,  εμφανίστηκαν 2 δελφίνια . Τους κοιτούσαν επίμονα. Τότε οι ναυτικοί πιστευαν πως τα δελφίνια σε καθοδηγούν σε στο πεπρωμένο σου . Έτσι τα ακολούθησαν. Εκείνα τους οδήγησαν με μεγάλη ταχύτητα σε να τεράστιο νησί με λίγο κόσμο. 

Αυτοί δεν έμαθαν πότε τι απέγινε το νησί και κατάφεραν να ξαναστήσουν τον λαό τους.

Ιωάννα Δ

---

Φανταστικό ''ημερολόγιο''

 

 

 

 

  Σήμερα το πρωί που ξύπνησα ο πατέρας μου μου είπε να ντυθώ και να πάω να τον βοηθήσω στο λιμάνι καθώς σήμερα θα ερχόντουσαν οι έμποροι απο την Κρήτη . Αναρωτιόμουν αν είναι σίγουρο ότι θα έρθουν γιατί εχθές το μεσημέρι είδαμε στο απέναντι νησί να βγαίνουν παράξενοι καπνοί. Επίσης αναρωτιέμαι γιατί κανείς δεν μένει εκεί , εφόσον είναι απλά ένα νησί κανείς δεν πρέπει να φοβάται .

  Όταν ετοιμάστηκα και κατέβηκα στο λιμάνι ο πατέρας μου ήταν εκεί μαζί με κάποιους άλλους άντρες και κρατούσαν τα ψάρια μέσα σε κιβώτια . Μου είπε πως οι έμποροι δεν είχαν έρθει ακόμα . Ήμουν σίγουρος πως έφταιγαν οι παράξενοι καπνοί αλλά δεν το είπα . Ξαφνικά το έδαφος άρχισε να τρέμει και τρόμαξα πάρα πολύ . Ο πατέρας μου και εγώ αρχίσαμε να τρέχουμε προς το σπίτι αλλά το έδαφος δεν σταμάτησε να κουνιέται.

  Όταν φτάσαμε σπίτι η οικογένεια μου αποφάσισε να φύγουμε απο το νησί και να πάμε στην Κρήτη . Όταν σταμάτησε όλο αυτό όλοι οι άνθρωποι βγήκαν έξω τρομοκρατημένοι. Τις επόμενες ώρες μαζέψαμε τα πράγματα όλου το σπιτιού σε μια μεριά και πήραμε μαζί μας μόνο νερό κάποια εργαλεία και προμήθειες . Κατεβήκαμε όλοι ,απο όλο το νησί στο λιμάνι .  ήταν γεμάτο κόσμο και όλοι ήταν φοβισμένοι. Δεν μπορούσα να καταλάβω πως πήραμε αυτήν την απόφαση τόσο γρήγορα. Όσο και να ρωτούσα δεν μου λέγανε γιατί έπρεπε να φύγουμε .

  Σε λίγο μπήκαμε στα καράβια όλοι και μετά απο κάποιες ώρες βλέπαμε μόνο την θάλασσα . Ακούσαμε ένα τρομερό θόρυβο και το νερό έτρεμε όπως πριν . Ο ουρανός έγινε γκρίζος και νιώθαμε καπνό να έρχεται καταπάνω μας. Ύστερα αφού γλιτώσαμε απο όλον αυτόν τον καπνό είδαμε ένα τεράστιο κύμα και όλοι έκλαιγαν. Το κύμα ερχόταν καταπάνω μας και ήξερα πως το σπίτι μας έχει γκρεμιστεί και δεν θα γυρίσουμε ξανά πίσω .

Ζωή Αντωνία Τ

---

Οι αντιδράσεις και οι συνέπειες μιας ηφαιστειακής έκρηξης

 

Η ιστορία της Σαντορίνης αποτελεί μία από τις πιο όμορφες διηγήσεις της αιώνιας πάλης του ανθρώπου και της φύσης. Όσο τα στοιχεία της φύσης, που στη Σαντορίνη συνδέονται έντονα με τη δράση των ηφαιστείων, οργίζονταν και ξέσπαγαν, τόσο οι άνθρωποι της Σαντορίνης, ανά τους αιώνες, έβρισκαν τρόπους για να επιβιώσουν και να δημιουργήσουν.

 

Ένα εκρηκτικό γεγονός, είναι αυτό που άλλαξε την ιστορία του νησιού και φυσικά, τις τότε συνήθειες των κατοίκων. Η έκρηξη αυτή αναστάτωσε όλους τους κατοίκους της περιοχής αλλά, επίσης, πολύ σημαντικό είναι να σημειωθεί ο διαμελισμός του νησιού στα τρία: Στην Σαντορίνη, στην Παλαιά Καμένη και στην Θηρασιά, δημιουργώντας έτσι και την πανέμορφη Καλντέρα.

 

Όπως όλοι ξέρουμε, μια ηφαιστειακή έκρηξη, συνοδεύεται πιο πριν, από έναν μεγάλο σεισμό ή από μεγάλα κύματα. Στην Σαντορίνη, πριν την έκρηξη, σημειώθηκε ένας τεράστιος σεισμός, με μεγάλου μεγέθους κύματα, τα οποία αναστάτωσαν τους κατοίκους. Η έκρηξη αυτή, έχει σημειωθεί, ως μία από τις μεγαλύτερες εκρήξεις ηφαιστείων παγκοσμίως και αυτός είναι ένας λόγος που κάνει το νησί ξεχωριστό.

 

Στις μέρες μας, αφού έχουν εφευρεθεί νέα μηχανήματα, για την πρόβλεψη πιθανής έκρηξης, δίνει την δυνατότητα στους κατοίκους του νησιού, αφού ενημερωθούν από ειδικούς, να προστατευτούν, όσο πιο σύντομα μπορούν, έτσι ώστε η έκρηξη να μη πανικοβάλλει τους περισσότερους κατοίκους μ, αν όχι όλους. Εγώ, για παράδειγμα, έχω την δυνατότητα ως νέος, όπως και πολλά άλλα παιδιά και νέοι, μα μετακινηθούν γρήγορα σε υψηλά σημεία του νησιού μ, ώστε η έκρηξη να μη τους επιβαρύνει την υγεία τους.

 

Από την άλλη πλευρά, η γνώμη μου είναι πως κανείς δεν μπορεί να ελέγξει ένα ηφαίστειο. Όσο όμως και γίνεται, μπορεί να μην επηρεάσει τους κατοίκους ως προς την υγεία τους, αλλά θα καταστραφούν πολλές ιδιοκτησίες, σίγουρα όμως το νησί θα παραμορφώνει.

 

Το καλό με τις ηφαιστειακές εκρήξεις, συγκεκριμένα στη χώρα μας, μάς δίνουν πηγή πλούτου, μέσω των σπάνιων πετρωμάτων κ άλλων ουσιών π διέρχονται από το ηφαίστειο.

                                   Θεόδωρος Τ

---

Στο νησί μου γίνονται συχνά σεισμοί αλλά σήμερα δεν έχουν σταματημό.  Για αυτό τον λόγο όλος ο πληθυσμός κατέβηκε στο λιμάνι.  Κάποιοι άρχισαν να φεύγουν με τα καράβια. Απομακρύνθηκαν για να γυρίσουν όταν το κακό θα έχει τελειώσει.

            Τότε το ηφαίστειο άρχισε να βγάζει πολλούς καπνούς, υγρή φωτιά και η γη έτρεμε.  Προσπαθήσαμε να φτάσουμε κι εμείς σε κάποιο καράβι αν και ήξερα βαθιά μέσα μου ότι δεν υπήρχε περίπτωση να επιβιώσω συνέχισα να τρέχω.  Κοίταξα τη μητέρα μου και μετά γύρισα το κεφάλι μου προς τα πίσω.. ένα μεγάλο γκρι σύννεφο ερχόταν προς το μέρος μας με μεγάλη ταχύτητα.. ο καυτός γκρι καπνός με τύλιξε και…

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ

---

 Μια δραματική ιστορία

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια οικογένεια η οποία είχε τρία παιδιά τα οποία ήταν αδέρφια αλλά είχαν διάφορες υποχρεώσεις.Ήταν δύο αγόρια και ένα κορίτσι.Η Ελένη που ήταν 11 ετών,Ο Αχιλλέας που ήταν 15 ετών και ο Αρχιμήδης ο οποίος ήταν 20 ετών .Το σπίτι τους βρισκόταν στην Σαντορίνη ,εκεί που βρισκόταν και το πολύ επικίνδυνο ηφαίστειο.Μια συνηθισμένη ημέρα λοιπόν η Ελένη διαπίστωσε ότι κάποια αντικείμενα κουνιόντουσαν στο ραφή αλλά σαν έδωσε ιδιαίτερη σημασία διότι το χωριό στο οποίο βρισκόταν ήταν πολύ σεισμικό,το Ακρωτήρι.Έτσι συνέχισε να βοηθάει την μητέρα της στις δουλειές τις .Ο Αχιλλέας ,ο οποίος βρισκοταν στο πέλαγος με την βάρκα, βοηθούσε τον άπορο πατέρα του με τα μεταφορικά τροφίμων και ξαφνικά ένιωσε την θάλασσα να κουνιέται λίγο καθώς ήταν γαλανή και ήρεμη .Ο Αρχιμήδης όμως δεν ένιωσε τίποτα γιατί βρισκοταν στην Κρήτη επειδή ήταν στρατιώτης του μηνωϊκού πολιτισμού.Μετα από λίγες ώρες ο Αχιλλέας έφτασε με την βάρκα και τον πατέρα του στην Σαντορίνη και κουβαλούσαν κάποια τρόφιμα στο σπίτι .Την επόμενη μέρα έπρεπε να φύγει ο Αχιλλέας με τον πατέρα του να πάνε να δούνε τον Αρχιμήδη διότι χρειαζόταν και εκείνος τρόφιμα .Αποχεραιτησαν την Ελένη και την μητέρα της και φύγανε .Αφού έπεσε ο Ήλιος έγινε άλλος ένας σεισμός αλλά όπως και πριν δεν εδωσαν μεγαλη σημασία .Ο Αχιλλέας άρχισε να ανησυχεί διοτη μέσα σε δύο μέρες έγιναν δύο σεισμοί .Την επόμενη μέρα ο Αχιλλέας με τον πατέρα του φτάσανε στην Κρήτη και πήγαν να αφήσουν τις αποσκευές στον Αρχιμήδη .Ξαφνικά ,η Ελένη είδε να βγαίνουν καπνοί από το Ηφαίστειο στην Σαντορίνη και δεν ήξερε τι να κάνει .Πήγε να ειδοποιήσει την μητέρα της .Μόλις το έμαθε άρχισαν οι εκρήξεις του Ηφαιστείου.Πανικοβλημενοι καθώς ήταν ,μάζεψαν ότι μπορούσαν από το σπίτι και πήγαν σε μια μικρή βαρκούλα που είχε αφήσει ο πατέρας της Ελένης σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης ,δηλαδή την περίπτωση που βίωνε η Ελένη.Μαζι τους πήγε και άλλη μία οικογένεια που συνάντησαν στην στεριά .Κοπιλατουσαν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν αλλά αυτό δεν κατάφερε να τους απομακρύνει από τις εκρήξεις.Ο Αχιλλέας είδε από μακριά καπνούς και αγχονοτανε διότι κατάλαβε ότι το ηφαίστειο είχε παρεμβολές και το είπε στον πατέρα του .Παράλληλα η μητέρα της Ελένης με την Ελένη και την άλλη οικογενεία δεχόταν επιθέσεις από καυτούς βράχους .Ξαφνικά η Ελένη όπως έβλεπε το ηφαίστειο φαινόταν να βυθίζεται και χάρηκε πως θα σωθεί .Όμως για μια ακόμη φορά ,δεν κατάλαβε ότι αυτό προκαλεσε ένα μεγάλο Τσουνάμι το οποίο σήκωσε όλη την γύρω περιοχή άνω κάτω.Ο πατέρας με τον Αχιλλέα καθώς φτάνανε ένας μικρός καυτός βράχος τους χάλασε την βάρκα με αποτέλεσμα να χαθούμε μέσα στο νερό όπως και η μικρή Ελένη με την μητέρα της και την άλλη οικογενεία.Ο Αρχιμήδης έβλεπε καπνούς αλλά δεν του πέρασε από το μυαλό ότι θα μπορούσε να είναι το ηφαίστειο της Σαντορίνης δηλαδή τον τόπο κατοικίας τις οικογένειας του και έτσι δεν αγχονοτανε.Μετα από δύο μέρες ο Αρχιμήδης είχε άδεια για μια εβδομάδα και έτσι πήρε την απόφαση να πάει να δει τους γονείς του και τα αδέρφια του .Καθώς πήγαινε να ανέβει στην βάρκα ,αντιλήφθηκε κάτι ρούχα να επιπλέουν .Αμέσως φώναξε μυνωϊτες να βοηθήσουν να τραβήξουν τα πτώματα στην στεριά .Μόλις τα έβγαλε είδε ότι ανάμεσα σε πόσους εκατοντάδες νεκρούς ,βρισκόταν και ολόκληρη η οικογένεια του .Ο Αρχιμήδης έχασε τα μυαλά του και δεν ήξερε τι να κάνει .Με την καλή ψυχολογία που είχε και το απεγνωσμένο μυαλό ,δεν ήξερε τι άλλο να κάνει.Ετσι πήγε να παραδώσει τα όπλα του στους Μυνωϊτες και ανέβηκε σε έναν ψηλό λόφο .Εκεί προσευχήθηκε στον Δία και χάθηκε στον γκρεμό του λόφου .Ο Αρχιμήδης βρέθηκε νεκρός μετά από λίγες μέρες και αποτεφρώθηκε μαζί με την οικογένειά του εφόσον δεν υπήρχε κάποιο μέλος της οικογένειας για να τους πει τι να κάνουν τα πτώματα .Τέλος,το Ηφαίστειο κατέρρευσε μέσα στον βυθό όμως νεκροί δεν βρέθηκαν ποτέ στην Σαντορίνη αλλά κανείς δεν γνωρίζει αν υπάρχουν πτώματα στο Αιγαίο.Καπου εδώ ολοκληρονεται η δραματική μας ιστορία .

Ιλιαν Τ

---

                                                                                 1^η ΣΚΕΨΗ

 Ήταν Τρίτη και όλα πήγαιναν  μια χαρά μέχρι που ακούστηκε ένα μεγάλο ΜΠΑ… κάνεις δεν κατάλαβε ότι πρόκειται για έκρηξη του ηφαιστείου όλοι συνέχισαν της δουλειές τους πιστεύοντας ότι κάποιος έβαλε ένα δυναμίτη ή κάτι τέτοιο , ένας όμως άνθρωπος κατάλαβε ότι κάτι συμβαίνει και πήγε να ελέγξει αν είναι όντως αυτό που πίστευε ,δεν πρόλαβε όμως να φτάσει στο σημείο που θα μπορούσε να αντικρίσει την αλήθεια ,όπως λιπών ήταν στον δρόμο ένα γιγαντιαίο σύννεφο μαύρου καπνού τον καπέλωσε, μετά από περίπου 5 δευτερόλεπτα ένα κύμα λάβας τον σκέπασε με αποτέλεσμα να βρει έναν φριχτό θάνατο ,                   18 δευτερόλεπτα αργότερα όλοι η Σαντορίνη ήταν μια στάχτη.

 

                                                                             2^η ΣΚΕΨΗ

Το ηφαίστειο της Σαντορίνης προειδοποιούσε καιρό πριν το δυσάρεστο γεγονός .Δύο μήνες πριν, όταν έγινε ο πρώτος σεισμός – το πρώτο σημάδι ότι πρόκειται για έκρηξη όλοι οι κάτοικοι του νησιού άρχισαν να ετοιμάζουν τα πράγματα τους έτσι ώστε να φύγουν για να σώσουν την ζωή τους .Ετοίμασαν τα πράγματα τους μαζί με τα ζώα τους και άρχισαν για το μεγάλο ταξίδι που θα άλλαζε την ζωή τους . Όσα ζώα δεν μπορούσαν να πάρουν , τα έκαναν θυσία στον Θεό Ήφαιστο .Ο Θεός για να τους ευχαριστήσει έστειλε ένα τεράστιο κύμα το οποίο τους έσπρωξε με ασφάλεια στην Κρήτη . Μετά από 3 μήνες κάποιοι που είχαν την νοσταλγία του αγαπητού νησιού τους επέστρεψαν και συνέχισαν την ζωή τους.

Κατερίνα Σ

---

  Εκείνη την ημέρα της έκρηξης:

     Ήταν άνοιξη του 1.613π.Χ,όλα ήταν φυσιολογικά. Τα παιδιά έπαιζαν στις αυλές τους. Οι γυναίκες μαγείρευαν και οι άντρες ήταν στις δουλειές τους. Άλλοι ήταν ψαράδες, άλλοι ήταν έμποροι και κάποιοι ήταν στα χωράφια τους.

      Σιγά σιγά το βουνό άρχιζε να βγάζει καπνούς. Όλοι τότε είχαν αρχίσει να αγχώνονται για το τι συμβαίνει άραγε με αυτό το βουνό. Αυτό το βουνό δεν ήταν σαν τα άλλα. Όλα τα βουνά είχαν γύρω τους δέντρα, ενώ αυτό είχε μια τρύπα στην κορυφή. Εν τω μεταξύ ο καπνός από το βουνό έφτασε μέχρι τον ουρανό. Οι περισσότεροι έβηχαν και δεν μπορούσαν να αναπνεύσουν καλά. Ο καπνός έφτασε μέχρι τον ήλιο, δημιουργώντας μια ψύχρα στην ατμόσφαιρα.

     Ξαφνικά τα σκυλιά άρχισαν να γαβγίζουν. Όλοι βγήκαν έξω να δουν τι γίνεται. Τότε άρχισε να κουνιέται η γη, έβγαιναν όλο και περισσότεροι καπνοί. Οι κάτοικοι μόλις το είδαν κι άκουσαν έτρεξαν να κρυφτούν. Εκείνη την ώρα κάθε άντρας πήγε να σώσει την οικογένεια του. Οι γυναίκες προστάτευαν τα παιδιά, φεύγοντας μαζί τους. Όλοι έφυγαν αφήνοντας πίσω την περιουσία τους. Οι κάτοικοι είδανε από το βουνό να βγαίνει φωτιά. Μετά από λίγο έγινε η έκρηξη. Όλοι έτρεξαν να φύγουν από την θάλασσα στην  άλλη μεριά του νησιού. Μέσω των καραβιών τους κατάφεραν να ξεφύγουν πριν γίνει πολύ επικίνδυνη η έκρηξη. Δυστυχώς η έκρηξη διέλυσε το βουνό. Το βουνό έπεσε στην θάλασσα, δημιουργώντας ένα τσουνάμι. Το τσουνάμι  δημιούργησε μεγάλο πρόβλημα  στους κατοίκους που έφυγαν από την θάλασσα. Οι κάτοικοι σκόπευαν να φύγουν για την Κρήτη. Μα το τσουνάμι έφτασε μέχρι και την Κρήτη. Γι’ αυτό το λόγο βρέθηκαν πτώματα στο Ηράκλειο.  

Σπύρος-'Αγγελος Δ

---

ΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΤΗΣ

ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ

(ΜΙΑ ΔΙΚΗ ΜΟΥ

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)

 

   Μια φορά και έναν καιρό πριν από 3600 χρόνια υπήρχε ένα νησί που όλοι ζήλευαν. Ήταν το πιο όμορφο νησί .Ο θεός  το είχε δημιουργήσει έτσι και  όλοι ήθελαν να μείνουν σε αυτό.

   Το νησί αυτό το έλεγαν Σαντορίνη. Ζούσαν άνθρωποι που είχαν έρθει από ένα άλλο νησί, που το έλεγαν Κρήτη. Και γι' αυτό και τους ανθρώπους αυτούς τους έλεγαν Μινωϊτες.

  Η Σαντορίνη είχε το σχήμα ενός δαχτυλιδιού. Οι άνθρωποι είχαν φτιάξει στα ομορφότερα σημεία του νησιού τα σπίτια τους. Σπίτια που δεν υπήρχαν όμοια τους. Σπίτια που δεν είχαν μόνο έναν όροφο αλλά δύο ή τρεις. Είχαν πολύ μεγάλα παράθυρα, πολλούς αποθηκευτικούς χώρους, μεγάλα δωμάτια. Είχαν μέχρι και τουαλέτες. Ακόμα και στον δεύτερο όροφο είχαν τουαλέτες και είχαν κατασκευάσει ένα τέλειο αποχετευτικό σύστημα που πουθενά  αλλού δεν υπήρχε.

   Το νησί αυτό είχε και ένα τέλειο φυσικό λιμάνι. Οι άνθρωποι του νησιού

ήταν οι άρχοντες των θαλασσών. Τα καράβια τους πηγαινοέρχονταν, μεταφέροντας όλα τα καλά. Έτσι οι άνθρωποι όλοι ήταν πάρα πολύ πλούσιοι. Τίποτα δεν τους έλειπε. Ζούσαν σε ένα υπέροχο νησί, με πολλά αγαθά, με πολυτελή σπίτια, με υπέροχη θέα και έναν υπέροχο ήλιο να τους φροντίζει.

    Υπήρχε όμως κάτι άσχημο στο νησί. Στην μέση του νησιού, όπως κάθε δαχτυλίδι έχει μία πέτρα έτσι και η Σαντορίνη είχε την δική της πέτρα. Μια πέτρα, όμως που ήταν ζωντανή.

    Πριν από πολλά χρόνια, πριν ακόμα φτάσουν οι άνθρωποι στη γη υπήρχαν οι Τιτάνες. Οι Τιτάνες εξουσίαζαν τα πάντα. Ζήλεψαν όμως τους ανθρώπους όταν ο θεός τους δημιούργησε και άρχισαν να κάνουν κακό. Τότε ο θεός τους έκλεισε στα βάθη της γης για να σταματήσουν. Η Πέτρα δεν ήταν σαν τους άλλους Τιτάνες γι' αυτό και ο θεός την έβαλε στο κέντρο της Σαντορίνης για να προσέχει το ομορφότερο νησί. Με τα χρόνια όμως η Πέτρα έγινε κακιά. Ζήλευε τους ανθρώπους γιατί τους έβλεπε ευτυχισμένους. Κάθε φορά που θύμωνε κούναγε όλο το νησί.

   Οι άνθρωποι γνώριζαν την ύπαρξη της Πέτρας και φρόντιζαν να μην την νευριάζουν. Της είχαν δώσει και άλλο όνομα, την ονόμαζαν Θήρα. Η Θήρα όμως δεν εκτιμούσε ότι έκαναν γη΄ αυτή. Της έδιναν δώρα, την φρόντιζαν. Ώσπου μια μέρα το ποτήρι ξεχείλισε.

   Η Θήρα μάζεψε όλο τον θυμό της και κούνησε όσο πιο δυνατά μπορούσε   το νησί. Οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι κάτι κακό θα συνέβαινε. Προσπάθησαν να τρέξουν να σωθούν. Η Θήρα όμως άρχισε να σηκώνει σκόνη στον αέρα για να εμποδίσει τους ανθρώπους να φύγουν, να μην μπορούν να βλέπουν να φτάσουν στα καράβια τους.

     Όμως οι άνθρωποι κατάφεραν και έφτασαν στα καράβια και τότε η Θήρα θύμωσε ακόμα πιο πολύ. Ανακάτεψε πέτρες και φωτιά από τα βάθη της γης και δημιούργησε καυτή λάβα, την οποία άρχισε να εκτινάσσει στον αέρα για να πετύχει τους ανθρώπους. Εκείνοι όμως συνέχιζαν δυνατά και πιο γρήγορα να κάνουν κουπί για να ξεφύγουν. Η Θήρα συνέχιζε να τρέμει και έσπασε το βουνό της Σαντορίνης. Μεγάλοι βράχοι έπεσαν τότε στη θάλασσα και σηκώθηκε τεράστιο κύμα. Κύμα που έφτανε μέχρι τον

 ήλιο. Οι άνθρωποι τρόμαξαν πολύ. Πίστεψαν ότι τώρα πια είχε έρθει το τέλος τους.

       Ξαφνικά άνοιξε μια πύλη μπροστά τους, όπου στο βάθος φαινόταν ένα γαλήνιο και πανέμορφο μέρος. Ήξεραν πια τι να κάνουν. Πέρασαν την πύλη και όταν πέρασε και το τελευταίο καράβι, η πύλη έκλεισε. Η Θήρα δεν είχε καταφέρει τελικά να πραγματοποιήσει το σχέδιο της. Τότε εκείνη βυθίστηκε στα βάθη του πελάγους και κανείς δεν την ξαναείδε από τότε. Ούτε όμως και οι άνθρωποι επέστεψαν από τον νέο τους τόπο, πίσω από την πύλη.

ΤΕΛΟΣ

Παναγιώτης Σ

---

             ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΣΚΟΤΕΙΝΗΣ ΜΕΡΑΣ ΤΟΥ 1613 ΠΧ.

Εκείνο το πρωί δε ξημέρωσε καλά, η γη της Στρογγύλης άρχισε να τρέμει πολύ πιο έντονα από τις προηγούμενες φορές. Ο μόλις 13 χρονών πρίγκηπας του νησιού ξύπνησε από το θόρυβο, φοβισμένος μη ξέροντας τι να κάνει για να σωθεί, αφού κομμάτια τοίχου και διάφορα αντικείμενα έπεφταν από παντού, ευτυχώς η αγαπημένη του μητέρα μπήκε στο δωμάτιο και πολύ γρήγορα τον τράβηξε έξω από το παλάτι όπου και εκεί όμως τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα, σκόνη παντού, γκρεμισμένα σπίτια ανθρώπινες φωνές και ένας ουρανός ασυνήθιστα σκοτεινός.

Η γη σταμάτησε να τρέμει,  ο πρίγκηπας όμως δεν ήθελε να γυρίσει πίσω στο παλάτι, ξέφυγε από τη προσοχή της μητέρας του και περπάτησε μόνος του μέχρι τη κεντρική πλατεία. Οι κάτοικοι είχαν τρομάξει τόσο πολύ που είπαν ότι όλο αυτό το έκαναν οι θεοί για να τούς τιμωρήσουν και πως η θυσία του ταύρου που έκαναν προς τιμήν τους δεν ήταν αρκετή, πάνω στο πανικό τους κάποιοι πρότειναν στην ιέρεια να κάνει μια ανθρωποθυσία μήπως και σωθούν όλοι οι υπόλοιποι.

Στο μεταξύ το χρώμα του ουρανού άρχισε να γίνεται πιο σκούρο κόντευε μεσημέρι αλλά όλα έμοιαζαν σα να είναι νύχτα. Ο μικρός πρίγκηπας  έτρεξε προς το ψηλότερο σημείο του νησιού για να δει καλύτερα τι συμβαίνει, εκεί βρήκε πολλά μικρά και μεγάλα ζώα που έψαχναν καταφύγιο, τότε είδε καπνό και πέτρες να εκσφενδονίζονται προς τη πόλη του.

Η ιέρεια αποκάλυψε στους κατοίκους ότι είδε ένα όραμα που της έδειξε μια θυσία όχι ταύρου αλλά ανθρώπου και συγκεκριμένα τον πρίγκηπα της Στρογγύλης. Όλοι οι κάτοικοι τώρα έψαχναν το μικρό παιδί για να το θυσιάσουν ,τέτοια ήταν η απόγνωση τους. Ο χρόνος τους όμως τελείωνε έπρεπε να φύγουν το συντομότερο από το νησί. Φόρτωσαν  τις βάρκες πήραν ότι πολυτιμότερο είχαν και σαλπάρισαν για τη Κρήτη με την ελπίδα να σωθούν. Όμως ο μικρός πρίγκηπας έμεινε μαζί με τα ζώα κρυμμένος στο καταφύγιο του να παρακολουθεί κάτι απίστευτο, κύματα πολλών μέτρων άρχισαν να πνίγουν τους ανθρώπους και να βουλιάζουν τα καράβια τους,και η δική του μοίρα όμως δεν ήταν καλύτερη ,αφού σε λίγη ώρα το νησί καλύφθηκε από στάχτη και τοξικά αέρια έπνιξαν καθετί ζωντανό.

                                                                          Παύλος Σ

---

Δεν υπάρχει στον κόσμο άλλο νησί όσο όμορφο όσο η Σαντορίνη και η μοναδικότητά της αυτή οφείλεται κυρίως στο ηφαίστειο.


Πρόκειται για ένα από τα πιο σημαντικά ηφαίστεια του κόσμου και προσελκύει το ενδιαφέρον πολλών επιστημόνων που επισκέπτονται το νησί μαζί με τους υπόλοιπους τουρίστες για να το δουν από κοντά. Το ηφαίστειο αυτό, γκρεμίστηκε μέσα στη θάλασσα και επηρέασε την γεωλογική μορφή, όπως και την ανθρώπινη ζωή και τη δραστηριότητα στην περιοχή. Ηταν μια καταστροφή, πιθανώς του πρώτου ευρωπαϊκου πολιτισμού.
Το ηφαίστειο της Σαντορίνης είναι ενεργό και δημιουργήθηκε πριν από εκατομμύρια χρόνια, εξεράγη πριν απο 3,600 χρόνια.
Αυτή η μεγάλη έκρηξη που συνέβη κατά την Προϊστορική Εποχή, είναι γνωστή ως Μινωική Έκρηξη και θεωρείται ως η μεγαλύτερη έκρηξη στην ιστορία. Κατά τους προϊστορικούς χρόνους, το ηφαίστειο της Σαντορίνης συγκλονίστηκε από μια τρομακτική έκρηξη. Το νησί είχε περίπου σχήμα στρογγυλό ήταν το νησί που ονομαζόταν Στρογγύλη.
Ονομάστηκε «μινωική» γιατί για πολλά χρόνια οι επιστήμονες είχαν την θεωρία πως το ηφαίστειο της Σαντορίνης και το τεράστιο τσουνάμι που προκλήθηκε αμέσως μετά ήταν η αιτία της καταστροφής του Μινωικού Πολιτισμού στην Κρήτη.
Εμείς γνωρίζουμε πως το ηφαίστειο της Σαντορίνης εξερράγη αρκετές φορές μέσα στους αιώνες καμία πάντως από τις εκρήξεις αυτές δεν πλησίασε σε σφοδρότητα την Μινωική Έκρηξη, άλλαζε συνέχεια την εικόνα του νησιού,κατέστρεφαι και δημιουργούσε διάφορα μικρά νησάκια.
Σήμερα οι κάτοικοι όταν λενε ηφαίστειο εννοούν το νησάκι της Νέας Καμένης που βρίσκεται στο κέντρο σχεδόν του νησιού. Στη Νέα Καμένη μπορεί να δει κανείς να βγαίνει ατμός από τα έγκατα της γης. Δίπλα ακριβώς στη Νέα Καμένη βρίσκεται η Παλαιά Καμένη, είναι το νησί που σχηματίστηκε πριν από 2.000 χρόνια περίπου, κατά την έκρηξη του 47 μΧ. Οι επιστήμονες παρακολουθούν την δραστηριότητα του ηφαιστείου, γιατί είναι φυσικά ενεργό και γιατί θεωρείται ότι το Σύμπλεγμα της Σαντορίνης, που έχει δυο υπερθαλάσσια ηφαίστεια, της Παλαιάς και της Νέας Καμένης και ένα υποθαλάσσιο ηφαίστειο, τον Κουλούμπο, είναι το πιο ενεργό τμήμα του ηφαιστειακού τόξου του Αιγαίου.
Τότε οι κάτοικοι του νησιού με όσες γνώσεις και να είχαν δεν θα προλάβαιναν να φύγουν από το νησί. Ηταν δύσκολο ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα. Η έκρηξη εξελίχθηκε τόσο πολύ γρήγορα, που δεν γινόταν να εγκαταλειφθεί το νησί. Όταν ξεκίνησαν οι προειδοποιήσεις και κατάλαβαν, ότι κάτι κακό συμβαίνει οι κάτοικοι δεν είχαν καμμιά δυνατότητα να φύγουν γιατί ήταν πάρα πολλοί.
Ηταν πάνω από 10.000. Αλλά εμείς ξέρουμε ότι δεν βρέθηκαν ούτε σκελετοί, ούτε συντρίμμια πλοίων στο Ακρωτήρι, αυτό συνέβη γιατί ήταν το μόνο κομμάτι ξηράς που βρέθηκε και ερευνήθηκε.
Το αρχαίο λιμάνι όμως, ακόμη δεν βρέθηκε και μόνον όταν το ανακαλύψουνε και κάνουν ανασκαφές στα σημεία που ήταν συγκεντρωμένοι οι κάτοικοι, γιατί το πιο σίγουρο είναι ότι θα είχαν συγκεντρωθεί στο λιμάνι τότε θα υπάρξουν σημαντικές πληροφορίες για τις δραματικές ώρες της πόλης, όπως και για την τύχη των κατοίκων της. Ο κόσμος πιστέυει ότι στο βυθισμένο λιμάνι θα βρούμν σκελετούς.
Στην πρώτη φάση της καταστροφής έγινε ένας ισχυρός σεισμός και σίγουρα το Ακρωτήρι εγκαταλείφθηκε, γιατί οι κάτοικοι του νησιού είχαν μεγάλη εμπειρία από σεισμούς. Οι τότε κάτοικοι, έχοντας πάρει μαζί τους 'οτι πιο πολύτιμο και χρήσιμο είχαν, έφυγαν απο την πόλη. Είδαμε ότι καταστρέφεται ξανά και ξανά από σεισμούς και ξαναχτίζεται ακόμη καλύτερη, όπως μας δείχνουν οι επεμβάσεις στα κτίρια.
Σήμερα οι επισκέπτες της Σαντορίνης μπορούν όχι μόνο να θαυμάσουν από τον γκρεμό της καλντέρας το ηφαίστειο αλλά μπορούν και να το δουν διά θαλάσσης από πιο κοντά, αλλά και να το περπατήσουν, να φτάσουν ως τα σημεία που ακόμα και στις μέρες μας βγαίνει ακόμα ατμός, ή και να κολυμπήσουν στα θερμά νερά γύρω τόσο από την Παλαιά όσο και από την Νέα Καμένη.

Βαλάντης Π

---

Κάποτε στην  καρδιά της γης είχε το εργαστήρι του ένας τρανός σιδηρουργός και καθημερινα οι κατοίκοι γύρω του τον παρακολουθούσαν να δουλεύει με τη φωτιά και το σίδερο.Περήφανοι για το σπουδαίο σιδηρουργό τους...Ωστόσο ουδέποτε μπορούσαν να σκεφτούν πως με το πέρασμα των χρόνων και τις καθημερινές φωτιές που άναβε ο σιδηρουργός το χώμα θα ζεσταίνονταν υπερβολικά και μια μέρα...Τρομερός βρυχισμός ακούστηκε και βοή φοβερή και καπνοί λευκοί που μύριζαν θειάφι.Οι κάτοικοι δεν είχαν ξαναδεί κάτι τέτοιο και ακόμα δεν φανταζονταν πώς δεν ήταν μόνο αυτό.Μέσα σε λίγα μόνο λεπτά ο καπνός έγινε μάζα ζεστή.Φωτιά υγρή που μετά από μια τρομερή έκρηξη ξεχυθηκε από την καρδιά της γης καίγοντας ότι έβρισκε στο πέρασμα της και κυλούσε κυλούσε και δεν σταματούσε μεχρι που έφτασε ως τον ωκεανό.Οι κάτοικοι θυμωμένοι τρομαγμένοι και ανύμποροι να σωθούν τα έβαλαν με τον σιδηρουργό.Τον άρπαξαν τον φυλάκισαν και τον υποχρέωσαν να βρει μια λύση σίγουροι πως αυτός ευθυνόταν για όλη αυτήν την καταστροφή.Τι να κάνει και αυτός,σκέφτηκε ξανά σκέφτηκε και στο τέλος τους είπε:Συμπατριώτες μου θα πρέπει να χύσουμε όλα μας τα κρασιά μέσα στην Καρδιά της Γης θα μεθύσει το βουνό και θα σβήσουν όλες οι φωτιές.Έτσι και έγινε και από τότε έχουμε όλοι δει πως στα εδάφη των ηφαιστείων φυτρώνουν αμπέλια...

Μαρία Ξ

---

Πριν 3.600 χρόνια το ηφαίστειο της Σαντορίνης εξεράγη.Πρόκειται ίσως για την πρώτη ευρωπαϊκή καταστροφή.Η συγκεκριμένη έκρηξη αποτέλεσε μία πηγή από την ιστορία της Βίβλου.Συνέβαλε επίσης και στον χωρισμό της Ερυθράς Θάλασσας.Σύμφωνα με τους επιστήμονες η έκρηξη ανέρχεται στα 7VEI(κλίμακα). Οπτικές ίνες 3χλμ κατευθύνθηκαν στον πυθμένα του Αιγαίου και ελέγχθηκαν τα θραύσματα της έκρηξης.Το κύριο μέρος της έκρηξη ήταν το Ακρωτήρι Θήρας,σε σύγκριση με την καταστροφή της Πομπηίας τα πτώματα ήταν στο μέρος που ξεψύχησαν, ενώ στην Σαντορίνη τα πτώματα εξαφανίστηκαν.Κάποια ίχνη της έκρηξης ξεκίνησαν από την στεριά,η ισχύ της έκρηξης έφτασε μέχρι την Κρήτη,αργότερα έγινε ένα τσουνάμι 30 μ.Πριν την έκρηξη καποιοι Μινωίτες ξέφυγαν από την Θήρα.Το μέγεθος της έκρηξης ήταν τέτοιο που σκόρπισε τον τρόμο σε όλη την περιοχή, επιπλέον οι κάτοικοι δεν είχαν που να φάνε και να κρυφτούν, τέλος η έκρηξη συγκαταλέγεται στις πιο ισχυρές ηφαιστειακές εκρήξεις όλων των εποχών.       

                                                          ΛΟΙΣ Ν

---

Αγαπητό μου ημερολόγιο 

Σήμερα θα σου πω την ιστορία μου σχετικά με την έκρηξη του ηφαιστείου μπορώ να πω όμως ότι ήταν μια τρομαχτική εμπειρία για εμένα θυμάμαι όταν μας ανακοίνωσαν πως μπορεί να γίνει έκρηξη του ηφαιστείου όλοι είχανε τρομοκρατήθοι οι περισσότεροι  την γλύτωσαν επειδή έφυγαν από το νησί γινόταν πανικός εμείς δεν φύγαμε γιατί δεν είχαμε την οικονομική άνεση έτσι αναγκαστήκαμε να μείνουμε στο νησί . Λοιπόν ήρθε  η μέρα που έγινε η έκρηξη είχα ανγχωθει δεν ήξερα τι να κάνω έκλαιγα και άκουγα θορύβους ουρλιαχτά μετά οι γονείς μου και εγω πήγαμε σε ένα βουνό και έτσι σωθήκαμε δεν έφτασε μέχρι εκεί η λάβα αλλά βλέπαμε το ηφαίστειο να εκραγείτε και ένιωσα να καταστρέφεται και η ψυχολογία μου ήταν μια άσχημη εικόνα έτσι η μισή Σαντορίνη βυθίστηκε και για αυτό ονομαστικέ Σαντορίνη πριν λεγόταν «Στρογγυλή » . Αυτή ήταν η εμπειρία μου από την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης .

Ανίτα Ν

---

Μια φορά και έναν καιρό, πριν από 3.600 χρόνια, σε ένα ξακουστό κοσμοπολίτικο λιμάνι του Αιγαίου, οι άνθρωποι μόλις είχαν ξυπνήσει και ετοιμάζονταν για τις καθημερινές δουλειές τους. Τίποτα δεν προμήνυε τι επρόκειτο να συμβεί εκείνη την ανοιξιάτικη ημέρα, ούτε μάντης είχε δει στα οράματά του τι θα συνέβαινε αργότερα.... Όλα κυλούσαν ήρεμα, ώσπου ξαφνικά η γη άρχισε να κουνιέται, να σείεται και μια δυνατή βοή κυριάρχησε παντού. Ένας μεγάλος σεισμός είχε συμβεί. Πέτρινες σκάλες κόπηκαν στα δυο, λίθινοι τοίχοι έπεσαν ο ένας πάνω στον άλλο, πήλινα αντικείμενα και μαρμάρινα διακοσμητικά και έπιπλα έσπασαν σε χίλια κομμάτια. Τα μεγάλα πιθάρια διαλύθηκαν, λάδια και καρποί χύθηκαν στο χώμα. Χάθηκαν μαζί τους πολλοί άνθρωποι.

Μα όταν ο εγκέλαδος καταλάγιασε κι η σκόνη κατακάθισε, οι κάτοικοι του λιμανιού που σώθηκαν ανασυγκροτήθηκαν και έπιασαν δουλειά. Η καταστροφή ήταν μεγάλη. Ενώ συμμάζευαν ερείπια, στύλωναν σκεπές και τοίχους, μάζευαν την πραμάτεια τους, ο εγκέλαδος όλο και τους θύμιζε την παρουσία του με μικρότερες και άλλοτε μεγαλύτερες δονήσεις. Είχαν άλλωστε συνηθίσει για χρόνια αυτή τη συμπεριφορά του, μα εκείνη τη φορά είχε δείξει το χειρότερο του πρόσωπο. Όμως κανείς δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία. Η ζωή έπρεπε να συνεχίσει τους ρυθμούς της. Έπρεπε να βρουν τους νεκρούς και να επαναφέρουν την τάξη. Έτσι έστησαν ένα πρόχειρο καταυλισμό για να μείνουν αλλά και να μεταφέρουν ό,τι πολύτιμο μπορούσαν εκεί, μέχρι να ξαναφτιαχτούν τα σπίτια τους

Οι πλούσιες κυρίες διάλεγαν τα πανάκριβα υφάσματα για να ράψουν τα καινούρια τους φουστάνια και τους χιτώνες των ανδρών τους και εκείνοι μέτραγαν τα κέρδη τους από τα πρόσφατα ταξίδια τους. Τα σπίτια τους ήταν αρχοντικά στολισμένα, με περίτεχνα και κομψά έπιπλα και διακοσμητικά από πολλές γωνίες της γης, ανατολή, αραβία και μαρτυρούσαν την ευμάρεια και τον κοσμοπολιτισμό των νοικοκυραίων τους.

Εμμάνουελ Σ

---

Η ιστορία ενός μικρού επιζώντα.
  Το όνομα μου είναι Χαμιήλ .Κατοικώ στα βόρεια παράλια της Κρήτης.Ειμαι8χρονών και ετοιμάζομαι για το πρώτο μου μεταναστευτικό ταξίδι στην Θήρα για να δουλέψει εκεί ο πατέρας ως ψαράς. Τώρα περνάμε τα Χριστιανά και σε λίγο μπαίνουμε στο νότιο λιμάνι του Ακρωτηρίου.
   Αφού εγκατασταθήκαμε σε ένα μικρο σπιτάκι ξεκινάει η καινουρία μας
ζωή. Οι γονείς μου πήγαν στις δουλειές τους και εγώ πήγα να θαυμασω
τον Καλέρα, τον Θεό της καταστροφής που κατοικεί στο μεγάλο βουνό
στην μέση της Θήρας. Όλοι τον προσκυνούν και του προσφέρουν δώρα για
να μην ρίξει το καυτερό κόκκινο υγρό του εναντίον τους.Εμένα όμως μου
φαίνεται περίεργη αυτή η ισχυρότητα.
   Είναι πρωΐ και όλοι οι κάτοικοι του νησιού (μαζί και η οικογένειά μου)
βγήκαν έξω λόγο ενός δυνατού σεισμού ,που λένε ότι προκάλεσε ο Καλέρας,
για να σωθούν.Όλοι λένε πως πρέπει να φύγουν γιατί το σπίτι του θεού τους ετοιμαζόταν να εκραγεί μαζέψαμε τα πράγματα μας και φύγαμε μαζί με τους
υπόλοιπους κατοίκους εγκαίρως με τα πλοία για αλλού.
   Στον δρόμο ακούσαμε ένα δυνατό κρότο που οι ντόπιοι μας είπαν πως η μεγάλη καταστροφή ξεκίνησε. Εμείς ευχαριστούσαμε τους θεούς που σωθήκαμε ενώ περνούσαμε κάτω από τον καπνό που έβγαλε το σπίτι του Καλέρα.
  Μετά από μέρες ήρθαν διασωστικές ομάδες  και μας είπανπως εκεί που μέναμε στην Κρήτη είχε πνίξει τα πάντα ένα γιγάντιο τσουνάμι όπου αφάνισε επίσης και τον Μινωικο πολιτισμό (τον δικό μας δηλαδή).Τελικα καταντήσαμε
να ευχαριστούμε τους θεούς διπλά.

Μιχαήλ Α

---

Το μεγάλο μου όνειρο ήταν να γινω αρχαιολογος και να ασχοληθω με την ερευνα και τη μελετη των αρχαιων πολιτισμων, με έμφαση κυριως στο σπουδαιο πολιτισμο της χωρας μου, της Ελλαδος. Τελικα τα καταφερα. Εκανα σπουδες τοσο στη χωρα μου, οσο και στο εξωτερικο και μετα απο περιπου 10 χρονια γυριζω στον τοπο καταγωγης μου, την πανεμορφη Σαντορινη, γιατι μου εχουν αναθέσει μια ερευνα σχετικα με την εκρηξη του ηφαιστειου.

     Ηταν ανοιξη του 1613 π.Χ. οταν εγινε η μεγαλυτερη εκρηξη που εχει γνωρισει η ανθρωποτητα τα τελευταια τουλάχιστον 10.000 χρόνια, η οποια κατεστρεψε τη Θηρα και τα κοντικα νησια σε ακτινα πολλων χιλιομετρων. Απο την εκρηξη σηκωθηκαν παλιρροϊκα κυματα, τα οποια σαρωσαν τις ακτες των κοντινων νησιων και της βορειας Κρητης. Αυτα κατεστρεψαν καποιους παραθαλασσιους οικισμους και ισως συνεβαλαν στην παρακμη του Μινωικού πολιτισμου.

      Πηγαινοντας στην περιοχη του Ακρωτηριου μαζι με τους συναδελφους μου αρχαιολογους και μελετωντας τις τοιχογραφιες  και τα ευρηματα, ανακαλυπτουμε με μεγαλη μας εκπληξη για πρωτη φορα χαραγμενες σ'ενα κομματι βραχου καποιες εικονες που περιγραφουν την κατασταση που επικρατουσε εκεινες τις τρομακτικες ωρες της εκρηξης. Οι εικονες αυτες χαραχτηκαν πιθανον απο κατοικο του νησιου και μαλλον τις ξαθαψε η θαλασσα. Ποιος αραγε ηταν εκεινος που ειχε το κουραγιο να ζωγραφισει πανω σε ενα κομματι βραχου εκεινες τις τρομακτικες ωρες; Ενδεχομένως να ηταν καποιο μικρο παιδι που δεν ειχε επιγνωση της σοβαροτητας της καταστασης.... Η περιοχη εκκενωνεται και η ομαδα των αρχαιολογων μαζι με τους αστυνομικους αρχιζουν την ερευνα.

     Αρχικα τα ευρηματα δειχνουν καποια κτιρια να κουνιουνται, λογω του ισχυρου σεισμου που προηγηθηκε, τους κατοικους να τα εγκαταλειπουν τρεχοντας κι αυτα στη συνεχεια να γκρεμιζονται. Στη μεση του βραχου ειναι χαραγμενα νεφοι τεφρας και καπνας και τελος τεραστια κυματα που υποδηλωνουν το τσουναμι που ακολουθησε μετα την εκρηξη του ηφαιστείου. Ο φοβος, ο τρομος και ο πανικος ειναι ζωγραφισμενοι στα ματια των ανθρωπων . Ο κατοικος του νησιου απεικονιζει ολοκληρες οικογενειες αγκαλιασμενες να τρεχουν προς το λιμανι, προκειμενου να σωθουν, κατι που φυσικα ηταν αδυνατον.

     Ολοκληρωνοντας την ερευνα μας στον αρχαιολογικο χωρο του Ακρωτηρίου, νιωσαμε ολοι αναμεικτα συναισθηματα. Απο τη μια αισθανθηκαμε μεγαλη στενοχωρια και φρικη για τις ολεθριες συνεπειες του ηφαιστειου και τις χιλιαδες ζωες των ανθρωπων που χαθηκαν και απο την αλλη νιωσαμε μια εντονη ανησυχια μηπως συμβει κατι αναλογο στο μελλον. Εγω αισθανθηκα και πολυ μεγαλη χαρα που μετα απο τοσα χρόνια επεστρεψα ως αρχαιολογος πια στο πολυαγαπημενο μου νησί, την πανέμορφη Σαντορίνη!

ΜΑΡΙΑ Ξ

---

 

 

and we created other, and other, and other constructions....

Ilian_T	Zoe_Antonia_T	Anastasia_V	Evagelia_Z
Panagiotiw_S	Manolis_K	Vasilis_L	Fratzeska_A
Maria_X	Markos_V	Marileta_D	Evagelia_V
Maria_S	Giannis_V	Victoria_L	Xristina_Z

 

 

Podijeli

A little something from our school

From our first year of Junior High School and we are very proud of all the things that our school has achieved so far. One of the biggest actions we have done, is painting it. Everything was very organized and we were honored to have the painter  Mr. Kanioglou guide and help us with the accomplishment of this attempt. We painted two classroom walls and an outdoor one with beautiful landscapes. Many students, parents and teachers participated in this action and the results were amazing!