Hosted by OSOS , contributed by marelef on 26 March 2019
Θα περπατήσουμε σε συγκεκριμένα μέρη στην ύπαιθρο του Ηρακλείου. Θα διαπιστώσουμε προβλήματα που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Θα συζητήσουμε επιτόπου με επιστήμονες και κατοίκους των περιοχών αυτών τα προβλήματα, θα οργανώσουμε την έρευνα ώστε να βρούμε εκτός από τα ποιοτικά χαρακτηριστικά και ποσοτικούς δείκτες και θα αναρωτηθούμε για τις πολιτικές που θα μπορούσαν να βελτιώσουν ή και να αντιστρέψουν την σημερινή κατάσταση. Οι μαθητές θα αναρωτηθούν ποια είναι τα προβλήματα από την ανθρώπινη ρύπανση και θα ερευνήσουν από που ακριβώς προέρχονται. Με αυτό το project οι μαθητές μας θα έρθουν σε επαφή με τους γονείς τους και με την τοπική κοινωνία και θα προσπαθήσουν να δώσουν λύσεις για τη ρύπανση στην ατμόσφαιρα και στα ύδατα. Οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής καθώς και οι επιπτώσεις από άλλα περιβαλλοντικά προβλήματα θα αντιμετωπιστούν μέσα από τη γνώση και μακριά από την παραπληροφόρηση. Οι μαθητές θα μάθουν να έχουν κριτική σκέψη, θα μάθουν να συνεργάζονται ώστε να γίνουν οι αυριανοί υπεύθυνοι πολίτες.
Osjetiti
Υπεύθυνος καθηγητής: Νικόλαος Ψαρουδακης Εκειά που κελαηδούνε τα πουλάκια τραγουδά ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, εκεί αποφασίσαμε να περπατήσουμε στις αρχές Οκτώβρη. Ψηλά στον Ψηλορείτη, στο οροπέδιο της Νίδας.
Zamisliti
Νωρίς το πρωί ξεκινήσαμε από την πλατεία μπροστά από το Αρχαιολογικό Μουσείο και ανηφορίσαμε προς το βουνό. Στην παρέα μας και ξεναγός μας είναι ο Μιχάλης Δρετάκης, μέλος του Συλλόγου Γονέων και ορνιθολόγος στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου καθώς και ο Αντώνης Δαριβιανάκης εκπροσωπώντας το ΔΣ του Συλλόγου. Πρώτη στάση λίγο μετά τις Γωνιές, στο σημείο του υδροκρίτη, εκεί που χωρίζει γεωγραφικά το Ρέθυμνο από το Ηράκλειο. Βιαζόμαστε να συνεχίσουμε, να προλάβουμε λίγη από την πρωινή δροσιά και τα πουλιά που πετούν νωρίς. Μόλις φάνηκε το οροπέδιο πεζοπορίσαμε ακολουθώντας χωματόδρομο. Απέναντι μας η πλαγία με τη Σπηλιάρα και πιο αριστερά η Μαύρη, κορφή επιβλητική πάνω από το βοριζανό πόρο. Κοκκινολαίμηδες και σπίνοι πετούσαν αριστερά δεξιά, ενώ αγριοπερίστερα έκαναν βόλτες λίγο πιο ψηλά. Στα πλάγια σφεντάμια άρχιζαν να κοκκινίζουν στις κορφές τους, σημειώνοντας χρωματικά την εποχή. Μέσα στο οροπέδιο χαμηλοί αγκαθωτοί θάμνοι, βερβερίδες, αστραγάλοι αλλά και νευρίδες, ενδημικοί της Κρήτης με κύρια παρουσία εντός του οροπεδίου της Νίδας, επιβίωναν από τα αδηφάγα δόντια των προβάτων και το ξηρό καλοκαίρι που δεν λέει να τελειώσει. Είναι αυτή η κλιματική αλλαγή; Το μπέρδεμα των εποχών;
Kreiraj
Μια σειρά από χώνους, μεγάλες γούβες συγκέντρωσης και παροχέτευσης των νερών από τις βροχές και τα χιόνια προς το εσωτερικό των ασβεστολιθικών πετρωμάτων περιμένουν κι αυτοί το φθινόπωρο. Οι μαθητές δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο τελευταίος από όλους είναι αρκετά εντυπωσιακός καθώς το σχίσιμο στο βράχο υπονοεί την υπόγεια σπηλιά στην οποία οδηγείται το νερό. Τα ερεθίσματα πολλά. Χλωρίδα, πανίδα, μορφολογία του βουνού και του οροπεδίου. Τα βουνά απέναντι, ο ουρανός ο μακρινός με τα όρνια που αρχίζουν να πετάνε και τα γεράκια πιο κοντά μας, τα πουλάκια στους γύρω θάμνους, τα φυτά, από τα πιο μικρά λουλουδάκια, τους κρόκους μέχρι τις όμορφες τρικοκιές και τα σφεντάμια. Οι μαθητές συζητούν με την παρέα τους αλλά ταυτόχρονα παρακολουθούν και το περιβάλλον γύρω τους. Πόσο πίσω, στις αρχές τις εκπαίδευσης μας πάει αυτός ο περίπατος. Συνεχίζουμε μέχρι το σύδεντρο, ψάχνοντας για την πηγή. Νερό δε βρήκαμε, πηγή δε βρήκαμε, τον ίσκιο όμως τον βρήκαμε και κάτσαμε και ξαποστάσαμε στη δροσιά.