ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΧΟΛΕΙΟ 1

ΣΧΟΛΕΙΟ 2

ΣΧΟΛΕΙΟ 3

Σε γνωρίζω από την κόψη..(φλάουτο)

Σε D/D από το Πέτρο το ίδιο ορχηστρικά

1823. Σε ένα νησί απέναντι από τη Πελοπόννησο ο Διονύσιος Σολωμός έγραφε τους πρώτους στίχους του Εθνικού Ύμνου

Ένας μαθητής υποδύεται τον Διονύσιο Σολωμό την ώρα που γράφει

Χορωδιακά (τύπου στακάτο) τον Εθνικό Ύμνο

Το ποίημα συντίθεται ενόσω διαρκεί η επανάσταση και προτού το ζήτημα της απελευθέρωσης των Ελλήνων περάσει στα χέρια της διπλωματίας. Αιματηρές μάχες, πολύνεκρες πολιορκίες και βίαιη εκδίωξη των δυναστών συνιστούν τα αναγκαία χαρακτηριστικά της περιόδου εκείνης που έφερε στο προσκήνιο το ζήτημα των υπόδουλων Ελλήνων. Ο ποιητής κινούμενος από τον επαναστατικό ενθουσιασμό της εποχής του, τονίζει, επίσης, και την ταχύτητα με τη οποία το απελευθερωτικό κίνημα σαρώνει την Ελλάδα για αιώνες. Η θεϊκή ελευθερία δρα με τρόπο βίαιο και γοργό προκειμένου να επιστρέψει εκ νέου στην πολύπαθη χώρα. Η ανάδυση μάλιστα της ελευθερίας βασίζεται στους ιερούς νεκρούς των Ελλήνων. Στους ανθρώπους εκείνους που θυσιάστηκαν για χάρη της πατρίδας του, αλλά και στους προγόνους των Ελλήνων, οι οποίοι ύμνησαν και τίμησαν με το παράδειγμά τους την αξία της ελευθερίας. Οι επαναστατημένοι Έλληνες αντλούν δύναμη και έμπνευση απ’ τους προγόνους εκείνους που θεωρούσαν πάντοτε την ελευθερία ως αδιαμφισβήτητη προϋπόθεση για την ύπαρξή τους. Με το παράδειγμα των προγόνων και με τη θυσία των συμπατριωτών να δίνουν κουράγιο και δύναμη στους μαχόμενους Έλληνες, η ελευθερία επανέρχεται γεμάτη γενναιότητα, όπως και πρώτα όπως και τότε που οι Έλληνες δεν μπορούσαν να ζουν παρά μόνο αν ήταν ελεύθεροι. Η επιφώνηση του τελευταίου στίχου συνδέει την έλευση της ελευθερίας με τη χαρά και την αγαλλίαση που προκαλεί στους Έλληνες η αίσθηση πως σύντομα θα κατορθώσουν να ζήσουν και πάλι ελεύθεροι.  

Μία λυπητερή μικρού μήκους μελωδία σε F

Συνεχίζει από F τα πέτρινα χρόνια του Σπανουδάκη

Μελωδία από τα πέτρινα χρόνια

Τρία χρόνια αργότερα θα συμβεί ένα γεγονός που θα συγκλονίσει το Παγκόσμιο στερέωμα.

Μελωδία από τα πέτρινα χρόνια

Ο Διονύσιος Σολωμός κοιτώντας στο Μεσολόγγι βουρκώνει κοιτώντας με τρόμο. 

Μελωδία από τα πέτρινα χρόνια

Ήταν 10 Απριλίου του 1926. Το Μεσολόγγι καίγεται. Η ηρωική έξοδος είναι γεγονός. Όλοι νεκροί. Όλοι όσοι λάτρεψαν αυτό το μέρος θυσιάστηκαν  για την ελευθερία του.

Δίνει τρεις αργές νότες σε πένθιμο χαρακτήρα

Ξεκινάει πένθιμο εμβατήριο από την ίδια νότα. Yanni – Nostalgia 1:36

Ο Διονύσιος Σολωμός συνεχίζει να γράφει βουρκωμένος

Η θλίψη του ήταν τόσο μεγάλη που αποφάσισε να συνθέσει ένα ποίημα το οποίο του πήρε 14 χρόνια να το τελειώσει. Το είχε χωρίσει σε τρία σχεδιάσματα. Ήταν οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι.

Απαλή πένθιμη μουσική

Σε ένα οχτάστιχο αναφέρει

(στακάτο)

Αμέριμνον όντας
Τ’ Αράπη το στόμα
Σφυρίζει, περνώντας
Στου Mάρκου το χώμα·

Διαβαίνει, κι’ αγάλι
Ξαπλώνετ’ εκεί
Που εβγήκ’ η μεγάλη
Του Mπάιρον ψυχή.

Συνεχίζει και παίζει

Με απλά λόγια αναφέρει : « Ο τόπος του Μεσολογγίου στον οποίο έχει ταφεί ο ήρωας αγωνιστής Μάρκος Μπότσαρης, ο τόπος στον οποίο πέθανε ο φιλέλληνας Λόρδος Μπάιρον, δονείται από το εχθρικό σάλπισμα που βεβηλώνει έτσι το πολύτιμο αυτό ελληνικό έδαφος.

Δίνει τρεις νότες

Στις ίδιες νότες αρχίζει και γίνεται πιο εύθυμη η μουσική

Εμφανίζεται ο Λόρδος Μπάιρον να θαυμάζει τη πόλη του Μεσολογγίου και τον κόσμο του.

Συνεχίζεται απαλά η μουσική

Ο Τζορτζ Γκόρντον Μπάιρον 6^ος Βαρόνος Μπάιρον γνωστός στην Ελλάδα ως Λόρδος Βύρων γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 22 Ιανουαρίου του 1788. Αν και γεννήθηκε χωλός στο δεξί του πόδι οι γυναίκες και η ποίηση ήταν οι μεγάλες του λατρείες. Υπήρξε κορυφαίος ποιητής του Βρετανικού ρομαντισμού όντας ευγενής και μέλος της Βρετανικής αριστοκρατίας.

• Τι γράφεις εκεί Λόρδε μου;
• Ένα ποίημα
• Χμμμ τι ποίημα;
• Ένα ποίημα να μείνει στην Ιστορία (χαμογελάει)
• Θέλω να το διαβάσω
• Όταν το ολοκληρώσω καλή μου
• Και πως λες να το ονομάσεις Λόρδε μου;
• Δον Ζουάν

Μουσική σταδιακά λυπητερή

Αυτό έμελλε να είναι και το τελευταίο του έργο το οποίο δυστυχώς δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει.

Απαλή λυπητερή μουσική

Μουσική σταδιακά χαρούμενη

Στη ζωή του υπήρξε χαρακτήρας ανήσυχος, παρορμητικός και τυχοδιωκτικός. Έτσι ξεκίνησε περιοδείες και περιπλανήσεις στη Νότια Ευρώπη με μεγάλη του λατρεία την Ελλάδα.

Εύθυμη μουσική

Τι ωραία χώρα, τι ωραία πόλη, τι όμορφος κόσμος. Θα μπορούσα να ζήσω εδώ για πάντα.

Ήρεμη και χαλαρή μελωδία

(Ο Λόρδος Μπάιρον συνομιλεί με τους κατοίκους.)

Ήρεμη και χαλαρή μελωδία

Λάτρεψε πραγματικά αυτή τη πόλη και λόγω του ότι θαύμαζε τους Έλληνες, με τα δικά του χρήμα εξόπλισε ένα σώμα από 3,000 Σουλιώτες κι ανέλαβε όλα τα έξοδά του.

(Ο Λόρδος Μπάιρον βλέπει έναν όχλο να συνομιλεί σε έντονο ύφος λέγοντας όλοι ότι ήθελαν την αρχηγία) 10’’

Ήρεμη και χαλαρή μελωδία

Αν και απογοητεύτηκε από τις εσωτερικές διαμάχες των επαναστατών, εισηγήθηκε στην Τράπεζα της Αγγλίας να δοθεί δάνειο στους Έλληνες.

( Ο Λόρδος Μπάιρον κοντεύει τον όχλο)

Πάρτε αυτά τα λεφτά και ετοιμαστείτε για πόλεμο. Θα σώσουμε το Μεσολόγγι. Ήδη έχω καλέσει 3000 Σουλιώτες να πολεμήσουν για εσάς. Και σεις τι κάνετε; Μαλώνετε για την καρέκλα. Σταματήστε επιτέλους να μαλώνετε για το χρήμα. Σε τέτοιους καιρούς θα πρέπει να είστε ενωμένοι. Μόλις με ενημέρωσαν ότι οι Άγγλοι επιτέλους μετά από πιέσεις δέχτηκαν να μας δώσουν δάνειο. Είμαστε έτοιμοι Έλληνες.  

Ήρεμη και χαλαρή μελωδία

(Οι Έλληνες χαρούμενοι αγκαλιάζονται και γελάνε)

Έκανε για την Ελλάδα ότι περνούσε από το χέρι του και με αυτές τις κινήσεις του συγκίνησε όλου ς τους Φιλέλληνες και μη της Ευρώπης.

Η μουσική γίνεται λυπητερή

Όμως οι στερήσεις οι κακουχίες και η ως τότε άστατη ζωή του κλόνισαν την υγεία του. Ο όμορφος αυτός άντρας που άκουγε στο όνομα Τζορτζ Γκόρντον Μπάιρον απεβίωσε στις 19 Απριλίου του 1824 στο Μεσολόγγι ύστερα από υψηλό πυρετό. Το πένθος για τον θάνατο του ήταν γενικό καθώς ο Διονύσιος Σολωμός συνέθεσε μακρά ωδή στη μνήμη του, η λεγόμενη « ωδή εις το θάνατο του Λόρδου Μπάιρον». Ακούστε μερικά από τα 166 τετράστιχα που γράφτηκαν προς τιμή αυτού του πιστού Φιλέλληνα

Παίζει πένθιμη μελωδία

Ψάλλει στακάτο.

Λευτεριά, γιὰ λίγο πάψε
νὰ χτυπᾶς μὲ τὸ σπαθί.
Τώρα σίμωσε καὶ κλάψε
εἰς τοῦ Μπάιρον τὸ κορμί.

Χαίρου ὡστόσο ὅλους τοὺς τόπους,
ποῦ ἐξανάλαβαν γοργὰ
πάλι ἐλεύθερους ἀνθρώπους.
Καὶ τοῦ Μπάϋρον τὴ χαρά.

Γιατί, ἀλίμονον! γυρίζοντας
τοὺς ηὖρε ὁ Μπάϋρον σκυθρωπούς;
Ἐγυρεύανε δακρύζοντας
τὸν πλέον ἔνδοξο ἀπ᾿ αὐτούς.

Θὰ τὴν ἔχουν ἄλλοι!... Ὤ! σύρε,
σύρε, Μπάϋρον, στὸ καλό.
Ὕπνος ἔξαφνα σὲ πῆρε,
ποὺ δὲν ἔχει ξυπνημό.

(Ο Διονύσιος Σολωμός γράφει βουρκωμένος την ωδή)

( Ο Λόρδος Μπάιρον κείτεται νεκρός)

( Ο Διονύσιος Σολωμός γράφει κλαίγοντας)

Δίνει τρεις ίδιες νότες αργά

ΤΕΛΟΣ