H Τέχνη στην εκπαίδευση

Μέσα από ανοιχτές δραστηριότητες τα παιδιά εκφράζουν τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις τους. Οι δραστηριότητες αυτές προκαλούν ένα ευρύ φάσμα προσωπικών απόψεων μέσα σε ένα πλαίσιο χωρίς κριτική. Στόχος των δραστηριοτήτων αυτών που εμπλέκονται με τη τέχνη είναι η εμπειρική μάθηση, η διευκόλυνση έκφρασης συναισθημάτων, σκέψεων, λέξεων, η δημιοργικότητα, η ευαισθητοποίηση των μαθητών σε θέματα που αφορούν την ανθρωπότητα, το πολιτισμό, τις τέχνες και τα ζώα. Ορισμένες από τις δραστηριότητες μπορούν να εκτελούνται ώστε να ενισχύουν τους παραπάνω στόχους αλλά κάποιες από αυτές απλά και μόνο για να ψυχαγωγήσουν και να διασκεδάσουν τα παιδιά. 

Προτού επιλεχθούν οι σχετικές προς τους στόχους δραστηριότητες είναι σημαντικό ο εκπαιδευτικός να γνωρίζει καλά τα παιδιά του, τα επίπεδα ανάπτυξής τους, οι ικανότητες, οι ανησυχίες, τα θέματα ή τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζουν. 

Καθώς το σχολείο μας προσπαθεί να είναι ανοιχτό στη κοινωνία συνεργάζεται με τοπικούς φορείς σε θέματα που αφορούν την τέχνη με στόχο μια ενωτική διάδραση της κοινωνίας. 

"Ο Πιέρ Μπουρντιέ (Παναγιωτόπουλος, 2004, σ. 118), κοινωνιολόγος της εκπαίδευσης, του πολιτισμού και της τέχνης, υποστηρίζει ότι θα πρέπει να αποφύγουμε το σχολικό σύστημα να αποτελεί ένα σύμπαν απομονωμένο και ιερό, το οποίο προτείνει μια παιδεία επίσης ιερή και αποκομμένη από την πραγματικότητα. Το σχολείο, συνεπώς, πρέπει να αποφεύγει να επιδιώκει να είναι ο μόνος χώρος επιμόρφωσης: δεν μπορεί και δεν πρέπει να φιλοδοξεί να διδάξει τα πάντα, ως ένα κλειστό σύστημα. Πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όλο το δίκτυο των συμπληρωματικών χώρων επιμόρφωσης, μέσα στο πλαίσιο του οποίου θα πρέπει να προσδιοριστεί και η ειδική λειτουργία του σχολείου. Η σχολική δράση θα έβλεπε την απόδοσή της να αυξάνεται εάν εντασσόταν συνειδητά και μεθοδικά στον κόσμο των πολιτισμικών δραστηριοτήτων που δημιουργούν τα άλλα μέσα πολιτιστικής επικοινωνίας".